Hoe de exit van Lutgen de poort voor de PS weer wat breder open zet

Hoe de exit van Lutgen de poort voor de PS weer wat breder open zet

In Franstalig België beweegt er wat. Want cdH-voorzitter Benoît Lutgen zet een stap opzij, en meer dan waarschijnlijk komt Maxime Prévot aan de leiding bij de Franstalige christendemocraten. Dat opent het speelveld in Franstalig België enorm: met Lutgen wilde de PS immers nooit nog zaken doen. Maar nu die weg is, kan alles terug.

19 juli 2017. Een verrassing van formaat, wanneer cdH-voorzitter Benoît Lutgen compleet onverwacht de PS van Elio Di Rupo buiten spel zet. Want Lutgen wil niet langer regeren met de Franstalige socialisten.

De PS van Di Rupo zit op dat moment aardig in de puree. Zowel in Brussel (SamuSocial) als in Luik (Publipart) teisteren pijnlijke schandalen de partij. Telkens gaat het om het onterecht innen van zitpenningen, waarbij het beeld ontstaat dat sommige Franstalige politici echt uit zijn op zelfverrijking, zelfs op kap van de daklozen in Brussel. Het hakt er zodanig in, dat Lutgen besluit tot een ongeziene daad: midden in de legislatuur blaast hij zomaar de coalities op die zijn partij had gesloten met de PS, in Brussel en Wallonië.

Lutgen blijkt daarbij eens te meer een man van impulsen, eerder dan van diepere reflectie. Politiek is tellen, vooral zetels in parlementen kunnen tellen. In Brussel blijkt hij op geen enkele manier aan een meerderheid te raken zonder de PS. Zowel Ecolo als het FDF weigeren in het spel van Lutgen mee te stappen. Op dat moment kijkt iedereen naar het fenomeen van Emmanuel Macron in de Franse politiek in Franstalig België. En niemand wil Lutgen z’n ‘Marcron-moment’ gunnen, waarbij een soort herverkaveling zou ontstaan in het politieke landschap.

Verrader Lutgen

Uiteindelijk krijgen cdH en MR enkel in Wallonië een switch voor mekaar: daar gaan ze in zee met Willy Borsus aan het hoofd van de nieuwe Waalse regering. Maar veel belangrijker: de PS doet Lutgen voor eeuwig en één dag in de ban. Di Rupo heeft het openlijk over “een verrader” en maakt er geen geheim van dat hij nooit nog met die man zaken wil doen.

Een complete ommekeer ten opzicht van 2014, toen Di Rupo en Lutgen nog, samen met Olivier Maingain van het FDF, de grote gezellige familie vormden. Ontzettend snel na de samenvallende verkiezingen van 2014 maakten PS, cdH en FDF samen in Brussel en Wallonië coalities, en zetten daarbij de MR van Charles Michel compleet buiten spel. Dat laatste zeer tegen de zin in van Wouter Beke (CD&V), die zowel in Lutgen als Di Rupo erg teleurgesteld was. Want een snelle rood-oranje coalitie maakte het federaal veel moeilijker om opnieuw met een tripartite te gaan besturen, zoals bij de regering Di Rupo, die tussen 2011 en 2014 federaal regeerde.

Het resultaat van die snelle zet was dat de MR uiteindelijk zich waagde aan een gigantisch avontuur, door als enige Franstalige partij in een coalitie met drie Vlaamse partijen te stappen, waarvan één zelfs de N-VA was.

Nieuwe man, propere lei

Sinds 2017 lagen de kaarten dus helemaal anders in Wallonië, waar Lutgen plots bij de MR van Michel kwam aankloppen, en de relaties tussen liberalen en christendemocraten helemaal opklaarden. Zowat iedereen ging ervan uit dat na 26 mei 2019 een nieuwe as rond Michel en Lutgen zou worden opgezet.

Maar het maakte het cdH kwetsbaar. In de peilingen werd de zet van Lutgen nooit verteerd: de Franstalige kiezer keurde het ‘verraad’ niet goed. Bij de lokale verkiezingen hield het cdH wel stand, maar echt verwonderlijk is dat niet. De partij teert op lokale kiezers in landelijke gemeenten. In de steden staan ze in Franstalig België wel zwak. De erfenis oogt ondertussen toch erg bleek: in peilingen staat het cdH op nog vijf zetels in de Kamer. Lutgen keek dus aan tegen een zware nederlaag én een persoonlijk veto van Di Rupo. Liever dan straks te moeten verkassen, is de impulsieve man uit Bastogne dus nu al weg.

Enter Maxime Prévot. De populaire burgemeester van Namen is de gedroomde opvolger van Lutgen. Hij heeft goede banden met premier Michel, de MR heeft dus ook daar iemand met wie ze kunnen praten. Maar veel belangrijker: Prévot kan wel door één deur met Di Rupo en zeker met Paul Magnette, met wie hij 3 jaar in de Waalse regering zat.

Plots ligt het speelveld in Franstalig België een heel stuk meer open: het element van de menselijke relatie die compleet verzuurd was, is weggenomen. Een niet onbelangrijk puzzelstukje, als straks opnieuw Brusselse, Waalse en federale regeringen moeten gemaakt worden.

epa
epa

Gesponsorde artikelen