Hondsdolheid, astroturf en feminazis

Hondsdolheid, astroturf en feminazis

Science fiction is na Iron Man, Game of Thrones, Interstellar en co al lang geen klein glas water meer. Maar de storm die oversloeg vanuit GamerGate blijft moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. Wat is er toch aan de hand in dat wereldje dat zo lang een bastion van pukkelige puberjongens was? En wat betekent het voor mensen die geen sci fi lezen?

Ik geef toe, ik was zelf zo’n pukkelige puberjongen. Mijn helden waren Heinlein, Asimov, en andere blanke mannen. En van politiek had ik geen kaas gegeten. Het internet bestond nog niet om alles in z’n ideologische context te plaatsen, en iedereen in zijn hokje. En de fanzines, waar wél al oorlog gevoerd werd, kwamen niet tot hier.

De context

Het is natuurlijk onzin om te beweren dat het hier om iets compleet nieuws gaat. Al voor de tweede wereldoorlog was er in New York een schisma tussen de socialistische en de libertaire sci-fi fans- velen waarvan later gevierde schrijvers werden. En het nieuwe conflict situeert zich aan dezelfde breuklijn. Progressieven links, conservatieven rechts. De conflictzone, de science-fiction wereld, is wél veranderd. Mede dankzij de sociale media, is er nooit zo’n zichtbare deelname van vrouwen aan het veld geweest als nu. En niet alleen vrouwen; ook minderheden, etnisch of seksueel, spelen niet alleen meer mee, maar doen dat ook zichtbaarder. (Elders kan je genoeg terugvinden over hoe, onder nom de plums of anderszins, die deelname ook vroeger significant was)

Vaak geeft hun eigenheid een aparte toets aan de science-fiction die ze schrijven en lezen. Nu, ook vijftig jaar geleden was er al ‘harde’ en ‘sociale’ science-fiction. Er werd geschreven over transgenders, over de onderdrukking van de vrouw, en over de liefde. Wat veranderde is de mate waarin die onderwerpen aanwezig zijn. En de aanwezigheid van die schrijvers, en meer dan ooit, de aanwezigheid van het soort fans dat romantiek soms leuker vind dan uitgebreide, droge, technische verslagen van ruimtegevechten. Meisjes dus. Vrouwen. (Niet dat er geen vrouwelijke schrijvers of fans van ‘harde’ sci fi zijn, maar dat is een ander verhaal.) Als u het een cliché vind dat pukkelige puberjongens en meisjes niet kunnen samenleven, heeft u enerzijds gelijk. De hele maatschappij is erop vooruit gegaan, sinds de jaren vijftig, en zelfs sinds de noughties.

Anderszijds heeft een minderheid dat nog niet begrepen. En de technologie die, met haar focus op het sociale, vrouwen de mogelijkheid gaf om voluit voor games en science-fiction te gaan, geeft die minderheid de kans om diezelfde vrouwen keihard af te knallen.

En dat gaat van dagelijks gehekel en verbale misdragingen, over pseudo-spontane organisatie in quasi politieke bewegingen, tot openlijk crimineel gedrag. Doodsbedreigingen, stalking, het hacken en publiceren van persoonlijke gegevens. Eenmaal je doorkrijgt hoe wijd en diep het probleem zit, kan je nog nauwelijks over vooruitgang in de maatschappij spreken.

Scalzi

Nu beschreef ik hogerop de context: het feit dat meer dan ooit vrouwen en minderheden zich zichtbaar uiten in de science-fiction wereld. Het misogyne probleem van de gamerwereld liet dan ook niet lang op zich wachten om ook hier intrede te doen. Het begon allemaal , in 2013. En een van de belangrijkste spelers was een man; John Scalzi.

Scalzi, blog-held en gevierde sci fi scrijver, wiens verdienste in het veld boven twijfel staat, raakte verwikkeld in een conflict rond het magazine SFWA bulletin. Veel van de Science Fiction Writers of America waren namelijk vrouwen, of vooruitstrevende mannen, die vonden dat een halfnaakte barbarin met een zwaard anno 2013 niet op de cover hoorde. Het conflict bracht verdere misogynie aan het licht in het magazine. Allemaal zaken die enkele decennia geleden onschuldig leken, maar ondertussen té passé. Enkele ouderwetse heren waren de oorzaak, en claimden, zoals gebruikelijk, slachtoffer te zijn van censuur en politieke correctheid. Scalzi, hoofd van de SFWA, zette het magazine op hiaat, en verontschuldigde zich voor de misogynie, maar het conflict sluimerde verder. Tegelijkertijd brak een ander sluimerend conflict opeens voluit uit. Een groep vrouwen klaagde over sexuele intimidaties, ongewenste handelingen en uitspraken door mannen op science-fiction conventies. Een probleem dat met de toenemende deelname van vrouwen, en de groei van de conventies, steeds erger werd. Op zulke conventies gaan veel mensen vaak verkleed als hun favoriete personages, of gewoon in een origineel sci fi kostuum. Maar niet iedereen wist zich daaromheen te gedragen Wie echter als vrouw een wat bloter kostuum draagt, nodigt daarmee natuurlijk niet uit tot ongewenste intimiteiten al a ‘femme de la rue’ of erger. Maar wie dacht dat dat ‘natuurlijk’ was vergiste zich. Een golf van verontwaardiging brak uit over de ‘kaping’ van conventies door vrouwen. Vrouwen die, natuurlijk, geen echte geeks konden zijn, lokten niet alleen dat soort gedrag uit met hun kleding. Vaak kwamen ze, volgens de misogyne commentatoren, enkel naar conventies in uitdagende kleding omdat geeks zo vatbaar zijn voor dat soort uitdagingen. Attentiehoeren dus; “Attention whores”.

Zeggen dat het debat zwaar uit de hand liep is een understatement; de Male rights brigade stond klaar om hun kameraden bij te staan. Scalzi, als een van de meer zichtbare deelnemers aan het debat, kreeg van de organisatoren van verschillende conventies gedaan dat er gedragsregels kwamen. Het debat kalmeerde enigszins. Ironisch dat er een man, Scalzi nodig was? Of symptomatisch voor een achterstelling van vrouwen? Maar de geest was uit de fles. De geek-wereld was officieel verwikkeld in de ‘war of the sexes’.

Gamergate

Een nieuwe dieptepunt kwam vorig jaar bij Gamergate. In sé was Gamergate simpel; een mannelijke journalist kreeg een relatie met een vrouwelijke game-developer, Zoeey Quinn. Hij had net haar spel besproken. Verontwaardigde gamers vonden dat dit de geloofwaardigheid van de games-journalistiek ondergroef. En dat dit typisch was voor de manier waarop al die gamende hoeren hun seksualiteit gebruiken om games te vernielen. En dat vrouwen alles kapot maken, en het verdienen om als crapuul behandeld, zelfs verkracht te worden. Pijnlijk? Schockerende taal?

Het was nog maar het begin. En ik ga de expliciete uitspraken van de mannen in dit verhaal niet verzwijgen, want zonder dit soort uitspraken snapt u niet hoe erg het is.

De strijdlijn, die misschien voorheen niet voor iedereen zichtbaar was, was weer duidelijk gemaakt. Wie een vagina had, hoort niet thuis in de game-wereld. Ook niet in de geek-wereld. Eigenlijk nauwelijks nog op deze planeet. En de stoere GameGaters kregen meteen een hele hoop medestanders.

Want vrouwenhaters hadden zich ook al een tijd georganiseerd buiten de geek-wereld. Er was online al langer een hele beweging gegroeid die vrouwenrechten wou terugdraaien. Of, in hun eigen woorden, de Male Rights, mannenrechten, wouden beschermen. De Male Rights ‘beweging’ is een allegaartje. Aan de ene kant zitten daar verongelijkte vaders tussen die in een scheiding hun kinderen verloren. Maar ook ‘pick-up artists’ die vrouwen liefst als slachtoffers zien. Religieuze extremisten die vinden dat verkrachting een goede manier is om vrouwen een lesje te lezen. Mannen die het daten opgegeven hebben en vrouwen van samenzweringen verdenken. Sommigen zelfs, die vinden dat het aan hun moeder was om hun van hun gefrustreerde seksualiteit te verlossen. Je kan het zo gek niet bedenken, of hun haat voor vrouwen gaf hun een plaatsje in de rangen. Bent u al gedegouteerd? We gaan verder.

Toen game-developer Brianna Wu commentaar op de GamerGate beweging tweette, werden meteen haar adres en contactgegevens publiek gemaakt door Gamergate hackers. Ze ontving bedereigingen met de dood en verkrachting. Een speech van haar werd afgelast omdat GamerGaters aankondigden gewapend aanwezig te zijn. Want GamerGate was ondertussen verstrengeld met ‘Gun Nuts’. Die rechtse extremisten beweren onder andere dat de massamoorden in de VS door de regering georganiseerd zijn of door media opgeklopt worden om uiteindelijk de bevolking te ontwapenen. Brianna Wu moest onderduiken en verhuizen.

De term ‘GamerGate’ komt van acteur Adam Baldwin, die het ook meteen linkte aan de strijd tegen politieke correctheid of ‘social justice’. Adam kent u mischien als Jayne in Firefly, een science-fiction TV serie van de hand van Joss Whedon, jawel, die van ‘Buffy’ en ‘The Avengers’.

Gamergate had een grote impact op de bredere ‘geek’ wereld. Maar de strijd was al langer aan de gang. Op conventies. In lezersbrieven van comics. Op internet. Op facebook. De kern van de hele strijd is een ongelofelijke misogynie. Ongelofelijk vooral omdat men in de mainstream media de bedreigingen van de GameGaters niet durft herhalen. Dat gebeurt wel op blogs, op facebook enzovoort, maar wie geen vrienden heeft die erbij betrokken zijn, kan het hele debacle ontgaan zijn. Vaak ging het verder dan bedreigingen; een van de technieken van de Gamergaters was om een gewapende gijzeling te melden bij de politie. Het betreffende adres ontvangt dan een bezoek van een SWAT team; iets wat de compleet onschuldige bewoner fataal kan worden. Dit noemt men ‘SWATting’ en het ‘trucje’ wordt nog steeds gebruikt. Mischien merkte u wel op dat er een feministische tegenbeweging was, die de bredere misogynie in al zijn vormen aanklaagde. ‘Femme de la rue’, slutwalks… Voor een deel komen die uit dit conflict tussen de wereld die vrouwen beleven, en de wereld die de maatschappij erkent. Onze blindheid verbergt namelijk excessen die dankzij sociale media steeds wijder voorkomen. Onder andere, nu, Sad/Rabid puppies.

Larry Correa en de Sad Puppies

Want waar het nu allemaal om draait zijn de Hugo Awards. Een serie prestigieuze prijzen voor science-fiction schrijvers, genomineerd en gekozen door fans. In principe fans die naar de WordCon conventie gaan, in de praktijk alle fans die zich bij de organisatie organiseren.

De Hugos zijn een van de meest ronkende namen in het veld; een echte eer. Eind 2012 vond Larry Correa, een schrijver die niet meteen tot de top behoorde, maar ook geen lichtgewicht was- hij had eerder al nominaties gehad- dat het systeem van de Hugo nominaties hem benadeelde. Te veel links georiënteerde fans stemden, volgens hem, voor alternatieve, linksige, té progressieve science-fiction. Waarbij het progressieve aspect zou primeren op de kwaliteit. En veel fans van traditionele science-fiction hun keuze zagen verliezen door de samenwerking van die linkse kliekjes.

Correa stelde voor dat mensen hem zouden nomineren op een wijze die dat systeem tot zijn voordeel zette. Begin 2013 gebruikte een fan het beeld van een droeve pup om mensen op ludieke wijze te motiveren deel te nemen aan de actie. Sad Puppies was geboren; een lijst die, met genoeg mensen die hem indienden, Correa en andere ‘traditionele’ schrijvers een eerlijke kans moest geven. Correa wordt gepubliceerd door een kleinere uitgeverij, Baen Books. Baen geeft vooral stoere ‘militaire’ sci fi uit, en is bekend om de rechtse inslag van wijlen z’n eigenaar. Maar; Lois Bujold, een van hun best verkopende auteurs, is een vrouw, met tientallen prijzen in haar kast. En sommige andere schrijvers in hun ‘stal’ zijn uitgesproken links, al blijkt dat niet meteen uit hun werk. Baen laat de markt dus gewoon primeren op politiek, maar veel fans zien dat anders.

Ook Correa zelf is veel politieker dan eender wie in de kliekjes die hij aanklaagde. Het soort rechtse kerel die overal crypto-communisten, of ‘liberals’ ziet. En een van zijn lievelings ‘liberals’ was John Scalzi. Dat John wél prijzen binnenhaalde stak. Bij Correa. En bij zijn fans.

Want de Sad Puppies lijst was geen succes, en Correa bleef klagen. En hij vond weerklank. De politiek, die nooit zo uitgesproken gespeeld had als hij beweerde, was wél belangrijk voor zijn zijde. Veel republikeinse en libertaire fans begonnen het conflict, en de Sad Puppies list bekender te maken. En de hoop ontevreden Male Righters van Scalzi’s andere conflicten en Gamergate enzovoort, vonden een kant en klaar conflict. Ik ben nog niet ingegaan op de details van hoe en waarom de republikeinse partij en haar libertaire tea-party appendix zo goed passen in het misogyne verhaal van de Male Righters, en dat ben ik ook niet van plan. Zoek naar ‘the Republican war on women’ om dat beter te begrijpen, of sla eens een bijbel open.Het resultaat was er echter naar. In 2014 zette Correa een extra schrijver op z’n lijst. Day Vox.

Day Vox

Day Vox is de nom de plume voor Theodore Beale. Laat ik de man voorstellen met zijn eigen woorden.

Day Vox en Scalzi hadden niet altijd boel. In 2008 zette Scalzi nog een opiniestuk van Vox op zijn eigen blog, in het belang van het open debat. Dat ging over Vox’ boek ‘the irrational atheist’. Vox is niet slechts gelovig, maar heeft zichzelf beschreven als de ‘Stem van God’. In 2013 echter daagde Vox Scalzi uit met het doel zelf hoofd te worden van de Science Fiction Writers of America. Rond het hele misogynie-schandaal, vanzelf. Vox werd met een stemming uit de organisatie gedonderd, al ontkent hij zelf dat dat het geval is. Laat ik niet te veel woorden vuilmaken aan Day Vox. Ik citeer hier liever zijn eigen woorden.

Over migranten en etnische zuivering: “If Americans can find the courage to consciously reject the myth of the melting pot and expel the Mexicans from the American Southwest, the Arabs from Detroit and the Somalis from Minneapolis, they can reclaim their traditional white Anglo-Saxon Protestant culture. This is highly improbable because so many descendants of that culture have rejected it in favor of the vibrancy of diversity while those who haven’t are far too frightened of criticism and social rejection to even articulate their thoughts” En: “[President Bush, aka “Dear Jorge”] lied when he said: “Massive deportation of the people here [“the Mexican nationals who have helped lower America’s wage rates by 16 percent over the last 32 years”] is unrealistic – it’s just not going to work.” Not only will it work, but one can easily estimate how long it would take. If it took the Germans less than four years to rid themselves of 6 million Jews, many of whom spoke German and were fully integrated into German society, it couldn’t possibly take more than eight years to deport 12 million illegal aliens, many of whom don’t speak English and are not integrated into American society.”

Over vrouwen:

“So, what is a young man who wishes to be a happy and productive member of society but does not wish to find himself locked into a life of post-divorce serfdom to an ill-tempered, overweight woman with a legal obligation to children who may not even belong to him? Fortunately, the answer is both clear and easily applied. To increase your chances of marital and familial success in life, it is vital to stay away from what are known as “career” or “working” women.”

Day heeft ook al verteld dat hij het verminken van vrouwen met zuur in landen als Pakistan een kleine prijs vind voor de vele voordelen van het daar geldige huwelijksmodel. Day heeft ook toegegeven dat hij GamerGate een bron van inspiratie vond voor zijn werk bij de Puppies. Day is zo overdreven misogyn, kortom, dat hij het nodig vond om een alternatieve, hardere versie van de ‘Sad Puppies’ op te starten. Een combinatie van het verongelijkte conservativisme van de Sad Puppies, en het rabiate geweld van GamerGate: Rebid Puppies.

Rabid Puppies en de Hugos

Rabid Puppies was ook extreem genoeg om GamerGaters, republikeinen en andere mensen die verder niks met science-fiction te maken hadden tot stemmen te bewegen.

Met succes. Homophobe auteur John C. Wright is slechts één van de genomineerden, met 3 werken. Alle drie komen van bij een kleine, Finse, uitgeverij. De redacteur van die uitgeverij?

Theodore Beale, ook gekend als Day Vox. De Sad Puppies doen het ook veel beter met de nieuwe invloed; hun lijst overlapte grotendeels met die van de Rabit Puppies. En in feite is zowat de hele lijst van nominaties een kopie van de Sad/Rabid Puppies voorstellen. Samen hebben ze 61 genomineerden.

Verschillende van de 24 niet-puppies genomineerden hebben zich ondertussen teruggetrokken; en de overwinning van de Puppies is compleet.

De Vrouwen

Die ontbreken grotendeels in het conflict. Als er al een vrouw is die de achterban heeft en het podium om te pontificeren, hebben ze blijkbaar niet de neiging om dat te doen. Veel van het conflict speelt zich dan ook in directe confrontaties tussen de misogyne horden en de zogenaamde ‘white knights’ die vrouwen verdedigen. Bekende schrijvers als John Scalzi en zelfs George RR Martin (jawel, die van Game of Thrones, zelf niet onbesproken) verdedigen de nieuwe, socialere, geëmancipeerde Science fiction tegen mindere lichten die echter de republikeinse achterban mee hebben. Maar er is meer aan de hand.

Vrouwen zijn niet stil over de hele affaire, maar ze doen dat in kleinschalige sociale netwerken van feministen, transgenders, immigranten, etc. Dat is een aanpak die niet zo verschilt van gelijkaardige netwerken die de misogynen hebben. Facebook, twitter,… Maar tegelijk is er een fundamenteel verschil. Dat bleek toen tijdens Gamergate zwarte feministen opeens de blanke feministen op hun donder begonnen geven. Op Twitter kwam de ene na de andere boodschap met dezelfde inhoud; jullie denken dat blanke middenklasse vrouwen met een universiteitsopleiding achtergesteld zijn? Zwart én arm én vrouw zijn, da’s pas achtergesteld! Je kan je voorstellen dat dit als een bom insloeg. Welke weldenkende feminist kan zo’n aanklacht naast zich neerleggen zonder op zijn minst wat introspectie? Een schisma in de bredere vrouwenbeweging daagde, of toch als je de blogosfeer moest geloven. Tot bleek dat er helemaal geen schisma was. De ‘zwarte feministen’ waren gewoon jonge kerels die zich op 4chan, een sociale mediasite, georganiseerd hadden om valse profielen te creëren en daarmee ‘political correctness’ tegen de vrouwenbeweging te richten. Ter verduidelijking; de vrouwen, transgenders, culturele en etnische minderheden die doelwit zijn van de mannelijke, blanke en rechtse beweging zijn helemaal geen homogene uberbewging. Er zijn veel onderlinge geschillen. Vorig jaar was er zelfs een opvallend geval van een blogster die ook deed wat die 4chan’ers simuleerden; andere feministen afkraken omdat ze zogezegd niet hardcore genoeg zijn, maar eigenlijk gewoon om een machiavellistisch spelletje te spelen. Resultaat: weldenkende feministes losten het probleem intern en gezwind op. Maar tot dusver heeft geen enkele feministe, transgender of anderzijnde door de ‘Puppies’ aangevallen persoon zich voorgedaan als een blanke republikein. Hun ‘aanvallen’ zijn vaak niet meer dan verduidelijkingen van de obfuscatie door de rechterzijde, of verdedigingen van zichzelf. Als dit een oorlog is, is het vooral een éénzijdig conflict. Alhoewel de zo al ‘partisane’ samenleving van de Vs genoeg vitriool aan beide zijden veroorzaakt, is het duidelijk dat dit aan één kant veel verder gaat dan aan de andere.

Social Justice Warriors en Cis mannen.

En dat is erg simpel te verklaren. Voor de rechterzijde zijn het bestaan van transgenders, rechten voor homos en lesbiennes, de deelname van vrouwen aan het openbaar leven en de zelfexpressie van minderheden taboe. Wie beleefd is (of gewoon anderen niet wil beledigen) is ‘Politiek Correct’. Wie het bestaansrecht van anderen verdedigt is een ‘Social Justice Warrior’. Hun versie van de maatschappij is monocultureel, monosexueel, etc. Aan de andere zijde lanceerde men de term ‘Cis’. Een cis-gender is iemand die simpelweg man of vrouw is. Een cis-sexueel valt simpelweg op het andere geslacht. De term werd bedacht als vervanging van ‘normaal’. Want homosexueel zijn is normaal, net als mensen die zich een ander of geen geslacht voelen.

Cis wordt natuurlijk ook wel gebruikt als scheldwoord- je kan extremen vinden in alle bewegingen, ook het feminisme. Maar er is geen brede beweging om alles wat ‘cis’ en blank is te onderdrukken. Terwijl die beweging er omgekeerd wel is. Afkeer van de gestage vooruitgang van rechten voor alle minderheden is de grond van de ‘male rights’ beweging en de republikeinse ‘war on women’.

De link van Sad Puppies naar Rabid Puppies naar Male Rights, Gamergate en de Republikeinen is natuurlijk niet verplicht. Veel Sad Puppies beschouwen zich als a-politiek, de Republikeinen hebben een schisma van jewelste, en de Male Rights beweging is op z’n minst gezegd iets te kleurrijk voor doorsnee-misogynen. Maar toch bestaat er het gevaar dat

Feminazis in Belgie

Feminazis bestaan. Er zijn effectief feministen die vinden dat we, met biologische wapens, het mannelijk geslacht moeten uitroeien. Laat me eerst en vooral stellen dat die heel wat minder medestanders hebben dan de mannen die vinden dat we alle vrouwen moeten onderdrukken. Een handvol is geen onderschatting. En laat me ook even aanstippen dat voor die misogyne mannen geen biologische wapens nodig zijn. De meeste vrouwen op deze planeet hebben nu al significant minder rechten dan hun mannelijke landgenoten. In landen waar dat niet het geval is is er een de facto achterstelling. En een conservatief terugdraaien van vrouwenrechten, is steeds mogelijk.

Soit, Feminazis bestaan, hoe niche het fenomeen ook is. Maar het woord ‘feminazi’ word evenzeer gebruikt voor de boven vermelde extremisten, als voor vrouwen die gewoon basis mensen rechten willen. Als je de verkrachtingscultuur in de VS aanklaagt ben je een feminazi. Als je regels wilt voor de weergave van vrouwen als lustobject in reclame ben je een feminazi. Als je ‘femme de la rue’ filmt ben je een feminazi. En daar komen we eindelijk thuis in Belgie. Want ook hier hoor je steeds vaker de term feminazi vallen. De oorlog tussen man en vrouw is hier nog niet in z’n geheel geland. En hopelijk komt het nooit zover. Het mooie is dat we hier de tegenreacties krijgen, en dat we dus problemen in onze bestaande mannencultuur kunnen aanpakken. Dit zonder de diepgewortelde misogynie van de Republiekeinen, de Bible Belters, de Male Rights en andere vrouwenhaters. Zelfs holebi-rechten staan hier in positieve zin op de politieke agenda, en we hebben een transgender volksvertegenwoordiger die kan beginnen ook voor die groep potten te breken. We doen het behoorlijk minder goed wat betreft etnische en culturele minderheden, maar; multiculturalisme is veel beter vertegenwoordigd in de haute culture dan in de volkscultuur. Migranten krijgen in de cultuursector ergens wel kansen. Maar vooral; rabiate vrouwen en vreemdelingen haat zoals die in de VS normaal is in de politiek komt hier veel minder voor. Dat is ten dele omdat we hier meer dan twee partijen hebben; Vox Day zou zich hier waarschijnlijk thuis voelen bij het Vlaams Blok. In de VS maken mensen als hem een belangrijke minderheid uit van de Republikeins Partij die veel groter meer te vergelijken is met onze Zweedse coalitie. Maar het gevaar bestaat dat de overtuigingen van de extremistische Amerikaanse rechterzijde hier ook binnensluipen, via ‘jongens onder elkaar’ websites en op forums. En die hebben geen politieke slagkracht nodig om het leven van hun doelwitten schier onmogelijk te maken. Een valse facebook of Twitter account is al genoeg. Cyberpesten is ook hier een dagelijkse realiteit, en een uitbreiding ervan is niet ondenkbaar. Binnenkort ziet u dusmisschien oproepen voorbijkomen om online-pesten strafbaar te maken. Vergis u dan niet; het gaat niet slechts om een overreactie op jeugdzonden.

En al is de kans klein dat u -tenzij u SF fan bent- nieuws hoort over de Hugos, u hebt zeker al echos van de Puppies-affaire gezien in de spitse kritiek op verkrachtingsscènes in Game Of Thrones. U gaat ook wel wat kritiek horen op het ontbreken van solofilms voor vrouwelijke superhelden, net nu er zowat elke maand een superheldenfilm uitkomt. En de strijd om vrouwen een veilige publieke plaats te geven is ook nog niet gestreden; en zal zeker echo’s uit de VS bevatten. En de verwoede strijd rond een klein standbeeldje van een raket, zal hier ook, onder een andere vorm, doordringen. Die strijd zal zich zeker ook vanuit zekere zijde laten presenteren als een tussen Feminazis en mannen die gewoon wilden doen wat ze altijd doen. Hopelijk weet u ondertussen beter.

Gesponsorde artikelen