Identiteitscontrole op TGV is boerenbedrog

Identiteitscontrole op TGV is boerenbedrog

De techniek van het ‘Rampenkapitalisme’ is al omstandig beschreven in 2007 door Naomi Klein in ‘The Shock Doctrine’. Maar Jan Jambon heeft spijtig genoeg dat boek niet gelezen, en laat zich als een braaf schaap in de angstige politieke kudde mee leiden in de richting die de blaffende honden hem aanwijzen.

Klein beschrijft in haar boek hoe telkens na een schokkende gebeurtenis ‘bevriende ondernemers’ op de plek van de ramp opduiken. Ze halen bakken overheidsgeld binnen voor grotendeels nutteloze en steevast overprijsde diensten. Een ramp is te interessant om ze aan de non-profitsector over te laten, redeneren de ondernemers.

De voorbeelden zijn bloedstollend. Na de invasie van Irak werden ter plaatse honderdduizenden goedkope autochtone militairen en politieagenten de laan uitgestuurd (met wapen en schietervaring inbegrepen) en vervangen door geïmporteerde onervaren privé-bewakers van Blackwater, bullebakken die noch de taal noch de cultuur noch de omgeving kenden. Irak had ook veruit het beste onderwijssysteem van alle Arabische staten, 98% van de bevolking was geletterd. Nota bene meer dan in de Verenigde Staten.

Maar het hele onderwijssysteem werd afgeschaft, alle leraren en professoren werden werkloos naar huis gestuurd en hun klaslokalen geplunderd onder goedkeurend gemonkel van Minister van Defensie Rumsfeld. De gevolgen van die ingrepen waren even voorspelbaar als rampzalig.

Vier maanden na de inval in Irak waren maar 14% van de Irakezen voor een Islamitische staat. Achttien maanden later was dat 71%. De werkloze militairen gingen in het gewapend verzet. De Imam’s namen de maatschappelijke taken op die de Amerikaanse Viceroy Bremer afschafte: scholing, ziekenzorg, noodgeneratoren voor elektriciteit, stromend water, en … openbare orde. Het kwam allemaal in handen van de sektarische Imam’s die de enige overblijvende bron van gezag en orde waren. De ongemanierde Amerikanen, en met hen de hele westerse cultuur, werd als grote vijand van het volk gebrandmerkt.

Ondertussen kregen ‘bevriende ondernemers’ in de States (occasioneel een Brit omdat Blair zo braaf meeliep, of een Israeli met bijzondere know-how) aan de lopende band miljardencontracten. Ze mochten op overheidskosten wat nieuwe-stijl security improviseren in het nieuwe Eldorado dat Irak zou worden. Ze deden dat zonder enige controle op wat ze met al dat overheidsgeld deden. Met de voorspelbare gevolgen. Bovendien smaakte het naar meer.

Rampenkapitalisme als uitbuitingssysteem

Orkaan Katrina was een goede testcase. Om belastingverlaging en de oorlogen te financieren schafte de Bush-regering het onderhoud van de dammen in New Orleans af. Om de industrie te plezieren werd ook global warming staalhard ontkend.

Het gecombineerd gevolg hiervan was dat de eerste stevige orkaan ‘The big Easy’ van de kaart kon vegen. De armste -meest gekleurde- wijken werden het zwaarst getroffen. Nadien werden uiteraard alweer miljarden dollars (bespaard op het onderhoud van de dammen) vrij gemaakt om met overheidsgeld New Orleans mooier -blanker- dan voorheen te maken.

Elke crisis is een ideologische en lucratieve opportuniteit, als je maar snel genoeg op de ramp inspeelt. Een significant cijfer: voor Katrina waren er 124 openbare scholen, na Katrina nog vier. Na de ramp kwam er natuurlijk snel subsidie voor de restauratie van het onderwijsnet. Maar de voor educatie bestemde subsidie werd -overeenkomstig de Bush-doctrine- verstrekt in ‘vouchers’, cheques die alleen mochten worden besteed bij private scholen. U ziet het plaatje.

Het aantal privé-scholen steeg van 4 naar 34 in dezelfde periode dat het openbaar en voor iedereen toegankelijk onderwijs werd afgeschaft. Volgende test-case was Sri Lanka na de tsunami. De huisjes van de vissers die aan de kust woonden werden weggevaagd door de vloedgolf. Goed nieuws voor de hotelindustrie. De rampsite werd met internationale subsidies opgeruimd en bouwrijp gemaakt. De multinationals volgden met het neerpoten van luxe-resorts waar de zonen van de vroegere vrijgevochten vissers nu met een wit jasje aan Amerikanen onderdanig een bourbon voorzetten in ruil voor een fooi.

Een van de basisregels van rampenkapitalisme is dus snel schakelen. Onmiddellijk na het incident, wanneer iedereen nog verdoofd is, moet je toeslaan. Klein meldt dat de ‘Binnenlandse beveiliging’ in 2006 in de States al was uitgegroeid tot een sector met een omzet van meer dan 200 miljard dollar.

In 2003 sloot de Amerikaanse overheid welgeteld 3.512 contracten met bedrijven die veiligheidstaken zouden overnemen. In 2006 was dat aantal al opgelopen tot -hou u vast- meer dan 115.000! Het is er intussen niet op verbeterd, en de regenbui in Washington druppelt natuurlijk ook door in Brussel.

De aangekondigde grootscheepse TGV-identiteitscontrole wordt ongetwijfeld uitbesteed aan een privé-firma, en is op dat gebied alweer een schoolvoorbeeld. Weer een winstgevend contract voor de security-sector, mede dankzij een glunderende Jambon, die met de groten mee aan tafel mocht en in prime time het angstige klootjesvolk mocht melden dat er over hun veiligheid wordt gewaakt.

De hele security-business is NEP

Natuurlijk is identiteits- en bagagecontrole op de TGV onzin. Iedereen die 30 seconden nadenkt kan dat snappen. Er zijn al aanslagen gepleegd (en verijdeld) op spitsuur in de metro. Heeft men toen geroepen om identiteitscontroles van iedereen die in de metro stapt in iedere Europese hoofdstad? Neen.

De reden is vanzelfsprekend: de economische schade daarvan is groter dan de potentiële winst en de security-industrie is nog niet klaar voor het aanleveren van zoveel controle. Maar wat niet is kan nog komen, en in afwachting is een leuk contractje om in tien stations een identiteitscontrole op te zetten en bagagecontrole op touw te zetten voor een paar duizend TGV-passagiers, lekker meegenomen.

Niemand heeft nog een idee hoeveel miljarden rondgaan in de nep-beveiligingsbusiness en wat er met al de verzamelde informatie over u en mij gebeurt. Het enige wat we zeker weten is dat het nutteloze cinema is. Of dacht u dat uw vlucht veiliger is door al die poeha in de luchthavens? Neen dus.

Als iemand in Berg of Nossegem onder de startbaan gaat staan en met een bazooka, die blijkbaar zonder veel problemen verkrijgbaar zijn in Brussel, uw Airbus in het vizier neemt, kan niemand dat voorkomen. Net zoals we niet kunnen voorkomen dat iemand zich op de aankomstlijn van de marathon in Boston in de lucht blaast samen met tientallen omstaanders. Ik kan met een oorlogswapen in de hand naar iedere openbare bijeenkomst gaan, neem vanavond de uitgang van een grote school om 16.00uur, uitgerekend op de eerste schooldag…, BOEM! Waarom zou ik noodzakelijkerwijze een TGV kiezen omdat een of andere gek dat eerder heeft geprobeerd?

The Underware-bomber slaat toe!

Het surrealistisch gehalte van de nep-beveiliging is soms opvallend zichtbaar. Ooit zou een passagier van een lijnvlucht dynamiet in zijn schoenzool hebben verstopt. Althans dat is wat de permanente angst-verspreiders via de gretig collaborerende media beweren. Daarom moeten voortaan miljoenen reizigers hun schoenen uitdoen op de luchthaven.

We mogen dus erg blij zijn dat die shoe-bomber voor zijn schoen koos. Nu moeten we enkel onze schoen uittrekken. Beeld je in tot welke scenes op de luchthaven een ‘underware-bomber’ aanleiding zou hebben gegeven…

Gesponsorde artikelen