Irak: kroniek van een aangekondigde burgeroorlog

Irak: kroniek van een aangekondigde burgeroorlog

Een ding hadden de Amerikaanse Neocons in 2000 goed begrepen: Irak is een koninginnestuk op het Midden-Oosten-schaakbord. Olie, strategische ligging, explosieve etnische en religieuze mix. En dan kwam de arrogantie boven, schrijft monkey contributor Flip de Mey.

Een sinister plan

Reeds voor George Bush president werd, en voor 9/11 de buitenlandse politiek door elkaar schudde, had de PNAC (een kliek rechtse intellectuelen en zionisten) beslist dat de Amerikanen bij de eerste de beste gelegenheid Irak moesten binnenvallen. Foto’s waarop Rumsfeld lachend Saddams hand schudde, Amerikaanse wapenleveringen aan Irak, de wijze beslissing van Vader Bush om niét naar Bagdad door te stoten in de eerste Golfoorlog, dat werd allemaal onder de mat geveegd. Saddam was nu een monster, en Irak moest dringend worden bevrijd van deze tiran. Een (wink, wink) zuiver humanitaire missie drong zich op, en het zou uiteraard een cakewalk worden. De Amerikanen zouden juichend worden ingehaald door de in één etmaal tot Westerse democraten geëvolueerde Irakezen.  

Bush wordt over de streep getrokken

Van zodra Bush president was werd de druk op hem opgevoerd. Die stoute Saddam had Bush’ vader willen vermoorden, besefte de president dat wel? Die vader had niet de moed gehad “to go all the way in Iraq”. Was dit geen mooie kans voor de zoon om te tonen dat hij beter was dan zijn vader? Cheney rekende met een geheime energiecommissie uit dat Iraakse olie levensnoodzakelijk was voor de Amerikaanse economie. Olie, dat moest bij de Texaan Bush toch een lampje doen branden? Bush, altijd al liever lui dan moe, scheen de boodschap nog niet te vatten. Maar dan kwam het Pearl Harbour-moment waarop de Neocons altijd gehoopt hadden: 9/11. De terroristen waren Saoudi’s, Osama bin Laden voorop. Maar Bush zat op 12 september met Bandar bin Sultan, de Saoudische ambassadeur, een sigaar te roken op het balkon van het Witte Huis. De bin Ladens-miljardairs kregen, terwijl alle andere vliegtuigen aan de grond stonden, een voorkeursbehandeling in hun plotse haast om het land te verlaten. Saoudi-Arabië hoefde zich geen zorgen te maken, Irak zou de zondebok worden. Vanaf dag één kregen de veiligheidsdiensten expliciet de instructie bewijsmateriaal bij voorrang in die richting te zoeken.

Dat was vreemd, want als er ièmand niet betrokken was bij de 9/11 aanval, dan wel Saddam. Saddam was een tiran en een sadist maar geen religieuze fanaticus. Tenslotte had Saddams Baathpartij de macht stevig in handen in Irak. Hij had niets te winnen in een conflict met de VS. 

Maar de Neocons waren niet onder de indruk van de realiteit. Hun uitgangspunt is dat je zelf de realiteit creëert, en daarna als overwinnaar ongehinderd de voorgeschiedenis kan aanpassen aan de eindsituatie. Die eindsituatie was voor hen een uitgemaakte zaak: de oorlog zou kort en goedkoop worden. Eens een bevriend regime geïnstalleerd in Irak zou de hang naar democratie onweerstaanbaar overslaan naar de buurlanden, en natuurlijk zou de olie rijkelijk stromen.  

Inside joke van het Pentagon. Het invasieplan heet: “O.I.L.” Staat officieel voor “Operation Iraq Liberation” niet voor olie.

Toen het niet zo eenvoudig bleek Saddam aan 9/11 te koppelen, werd de krankzinnige hypothese verspreid dat Irak over massavernietigingswapens zou beschikken die een militaire bedreiging vormden voor de VS. Het spel werd vuil gespeeld. Dat ging bijvoorbeeld zo: (1) Totaal ongeloofwaardige informatie verkregen van een informant ‘Curveball’ wordt evangelie verklaard. (2) Deze gepimpte informatie wordt door Cheney gelekt aan de New York Times. (3) Cheney verschijnt op tv en verwijst naar de informatie op de voorpagina van de New York Times als bron. Resultaat: het is bewezen dat Saddam materiaal koopt om een atoombom te fabriceren.De nog steeds op wraak beluste Joe Sixpacks trappen er in. Wie durft twijfelen wordt door de media afgemaakt als landverrader. De verbetenheid op dit vlak kent geen grenzen. Een voorbeeld. Max Cleland was een bijzonder senator. Hij had voor zijn land gevochten in Vietnam, en daarbij drie van zijn vier ledematen verloren. Bush, Rumsfeld en Cheney waren er alle drie fijntjes tussenuit geknepen toen er in Vietnam moest worden gevochten. Maar Cleland durfde als senator de inval van Irak in vraag stellen. Was dit wel verstandig? Hij werd genadeloos als “unpatriotic” in de pan gehakt bij de verkiezingen. De man die drie ledematen achterliet op het slagveld werd door de deserteurs als lafaard en landverrader beschimpt. De hysterisch gemaakte kiezers twijfelden geen moment, en geloofden de hysterische Bush-propaganda. Een ander voorbeeld: stafchef van het leger, Eric Shinseki, durfde beweren dat er “verschillende honderdduizenden soldaten” zouden nodig zijn om de invasie tot een goed einde te brengen. De generaal had natuurlijk gelijk, maar de Neocons verspreidden op dat moment nog het cakewalksprookje, en Shinseki moest ondanks zijn onberispelijke staat van dienst en zijn onmiskenbaar groot gelijk, opstappen uit het leger.

De voorspelde cakewalk wordt een ramp

De invasie werd uiteraard een ramp. Niemand had de tijd genomen om echt na te denken over het land dat ze even zouden binnenvallen. Niemand had nagedacht hoe het na de stormloop naar Bagdad verder moest. Niemand had een exitstrategie. Dat waren allemaal zorgen voor later. De olieinstallaties werden bij voorrang beschermd, wat op plundering van musea en paleizen uitdraaide. “Stuff happens” was Rummy’s lacherige reactie. Er werd een photo-op geënsceneerd met een paar Irakezen die beweerd enthousiast het standbeeld van Saddam overtrokken. Zie op de achtergrond de wild enthousiaste menigte van een miljoenenstad die de Amerikanen als bevrijders toejuichen!

Zoals het Internationaal Atoom Agentschap al altijd had beweerd WERKTE het vooroorlogs embargo tegen Irak. Het Iraakse bewapeningsprogramma stelde niets meer voor. Saddam blufte als hij geheimzinnig deed over een paar kunstmestfrabieken die de IAA niet mocht inspecteren. Hij hoopte dat de buitenwereld zou geloven dat hij dicht bij een atoombom zat, maar zoals het IAA wist, was die veronderstelling te gek om los te lopen. De Amerikanen vinden dus geen massavernietigingswapens, omdat er geen zijn. Toen het IAA op het terrein gelijk kreeg, waren niet langer de massavernietigingswapens de reden van de oorlog (9/11 was ook al afgevoerd), maar werd post factum de bevrijding van Irak het voorwendsel. 

Al snel loopt ook de bezetting grondig fout. Ook die is arrogant en slecht voorbereid. Paul Bremer wordt aangesteld als Viceroy, ja écht “onderkoning” van Irak, en is zo verwaand dat hij op staande voet het leger ontbindt en iedereen die een Baath-lidkaart heeft gehad uit de openbare dienst kiepert. Maar natuurlijk kon niemand leraar worden benoemd zonder lid te zijn van de partij van Saddam, en dus staat iedereen nu ineens op straat. De ontslagen soldaten nemen hun wapens mee en doen dan maar verder het enige wat ze hebben geleerd: vechten, maar nu mét de opstandelingen en tégen de Amerikanen. Met dank aan Paul Bremer. Vooral tegen de zelfgemaakte road side bombs hebben de Amerikanen geen verhaal. Ze hebben in hun haast de olieinstallaties te beveiligen de hele voorraad dynamiet van Saddam aan de toekomstige opstandelingen gegund. Met een gsm en een paar draadjes worden dat bommen waar de ongepantserde Humvees niet op zijn voorzien. Iran, aartsvijand van Amerika en van Saddam, doet natuurlijk ook zijn duit in het zakje. En al-Qaida die voordien geen voet aan de grond kregen in Irak springt ook in het machtsvacuüm. Geleidelijk leren ook de meest hardleerse Amerikaanse haviken hun les: we have the watches, but they have the time. “Die opstandelingen WONEN in Irak. Wij kunnen daar 10 jaar 100,000 soldaten stationeren, aan een krankzinnige kostprijs, en dan pesten ze ons tien jaar, en in het elfde gaan we moegetergd naar huis. De dag na onze aftocht worden alle zogenaamde verwezenlijkingen weggevaagd.” Het land dat ooit een stabiele dictatuur was, is nu een instabiele chaos, waar een machtsstrijd onvermijdelijk is. De Amerikaanse aanwezigheid van tien jaar kan er vijftien of twintig worden. Dat verhoogt enkel de kost van de verspilling. De einduitkomst verschilt niet: eens moeten de Amerikanen vertrekken, en dan wordt Irak een land in burgeroorlog. 

Het onvermijdelijke einde van een dwaas avontuur

Hillary clinton was niet zo moedig als Max Cleland, en ze stemde als senator voor de oorlog in Irak. Obama, die de luxe had nog geen senator te zijn op dat moment, werd de keuze bespaard en dat kwam hem later bij de voorverkiezingen tussen hem en Hillary goed uit. Obama beloofde terug te trekken uit Irak. Zijn tegenstrever McCain beweerde dat honderd jaar bezetting van Irak tot de mogelijkheden behoorde. Obama werd POTUS (staat voor President of the US) en koos voor een erg behoedzame aftocht uit het rampgebied. Maar na vijf jaar Obama is het zo ver, en zijn de Amerikaanse troepen thuis. Een zinloze oorlog, gestart op basis van leugens, demagogie en schandalige foutieve voorspellingen komt eindelijk tot een einde. De oorlog duurde uiteindelijk twaalf jaar, kostte minstens een triljard dollar (1000 miljard dollar), en minstens honderdduizend doden, voornamelijk Iraki en burgers. Om nog te zwijgen van het Amerikaans gezichtsverlies. 

En vandaag…

Hillary kiest nu voor de vlucht vooruit. In haar memoires, een klassiek aanloopje voor een presidentscampagne, zegt ze haar stem voor de oorlog destijds diep te betreuren. De Republikeinen zeggen uiteraard dat het allemaal Obama’s fout is. McCain fulmineert als altijd: I told you so, we had to stay in Iraq! De vraag is hoe lang dan wel? Twintig jaar?En nu is het dus zo ver. De Amerikanen hebben de Shiieten (die verantwoordelijk waren voor 9/11) aan de macht gebracht in Irak, en nu ze er tussenuit knijpen gaan de Soenieten terug in de aanval. Wat had je gedacht, dat twaalf jaar chaos en oorlog het fanatisme zou hebben doen àfnemen?? De Amerikanen kunnen niet terug ‘boots on the ground’ leveren, en dus is het speelveld nu helemaal aan de fanatieke moslims overgelaten. We weten inmiddels wat dat betekent voor de modale burgers en de stabiliteit van de regio.

We kunnen enkel nog mijmeren over hoe er in 2010 misschien een Irakees Tahrirplein had kunnen zijn, een nationale EIGEN opstand van het volk tegen de tiran Saddam. De Neocons, die nu het hardst roepen dat het allemaal Obama’s fout is, hebben Irak voor decennia verpest. Zelfs de oliedollars en de veiligheid van Israël, waar het vermoedelijk allemaal om draaide, zijn hen door de vingers geglipt. Clinton werd “impeached” voor een scharrel met een smoezelige stagiaire, maar oorlogsmisdadigers Bush, Cheney, Rumsfeld, Wolfowitz en Richard Perle werd tot op heden geen strobreed in de weg gelegd. En de Republikeinen behouden hun parlementaire meerderheid die ze in 2014 nog fors zullen uitbreiden.

Gesponsorde artikelen