Kasabian kroont zichzelf als koning van de festivalzomer

Kasabian kroont zichzelf als koning van de festivalzomer

Meneer Schueremans, beste Herman, u bent vier jongemannen uit het midden van Engeland vergeten toen u uw programma voor het eerste weekend van juli opstelde. U hoort ons niet klagen over de kwaliteit die we binnen twee weken bij onze festivalfrietjes voorgeschoteld krijgen. Helemaal niet. Maar dé sensatie van de Europese festivalzomer tekent niet aanwezig in Werchter en dat is een een flinke tegenvaller. Tom Meighan en zijn bloedbroeder Sergio Pizzorno  hadden uw weide knettergek kunnen maken. Dat deden ze in elk geval op overweldigende wijze tijdens hun zelf georganiseerde Summer Solstice in het Victoriapark in hartje Leicester. 

„Leicester, you made my fookin’ year” klonk het bij het afsluiten vanop het podium voor de maar liefst vijftigduizend fans in het tjokvolle park. Tien jaar na hun eerste album vond Kasabian het tijd voor „something big, something massive” en omdat in hun thuisstad Leicester geen zaal groot genoeg was en het plaatselijke rugby- noch voetbalstadion geschikt zijn voor een groot optreden, kozen ze maar gewoon voor hun achtertuin. En of het „big” en „massive” was. Van bij opener „Bumblebee” uit hun jongste album tot de traditionele en epische afsluiter „Lost Souls Forever” grepen ze de weide bij het nekvel. En de fans lieten dat bijzonder graag gebeuren. Uniek hoe vijftigduizend mensen collectief zo uit de bol kunnen gaan. Daar hebben ongetwijfeld de liters bier en cider die in de vooravond makkelijk hun weg naar de bijzonder dorstige Britse kelen vonden, een aandeel in. Maar het is vooral de sound van Kasabian die de Britpop van Oasis en Blur combineert met dance-invloeden van bijvoorbeeld een Fatboy Slim (hun versie van “Praise You” staat trouwens op elke setlist) die weinig pauzes toestaat. 

Kasabian vuurt de ene bom na de andere af op het park. Of die uit het gloednieuwe „48:13” of uit één van hun eerdere albums komen, telkens weer ontploft Leicester en omstreken. Single „Eez-eh” is in no time een dansgevoelige klassieker geworden, krakers zoals „Club Foot”, „Days Are Forgotten” en Fire worden letter voor letter meegescandeerd. Regenwormen worden mottig van het onafgebroken springen boven hun gladde hoofden, vogels doen er alles aan om hun piepjonge  kroost niet uit het nest te laten daveren en de lokale eekhoorns weten niet waarheen te hollen. Het gebeurde allemaal in openlucht, dus er kon nergens een dak af. Maar tijdens een bisronde met „Switchhblade Smiles” („Can you feel it coming?”) en „Vlad the Impaler” („Get Loose”) werden de bladeren uit de bomen geschud. 

Kasabian is duidelijk sant in eigen land. De vijftigduizend tickets voor dit evenement gingen in een wip de deur uit en op festivals spelen ze enkel nog als headliner. Ook volgend weekend op Glastonbury. Met andere woorden, meneer Schueremans, beste Herman, deze „lads” hadden daar in Werchter de kers op uw festivaltaart kunnen zetten. Vergeet je hen volgend jaar niet? Of misschien kan je jouw collega in Hasselt nog wel overhalen om hen de plaatselijke halfoogst-viering te laten opluisteren. Nog dit. In het voorprogramma van Kasabian kwamen de kerels van Rudimental platen draaien. Goed gezien om die mannen op uw hoofdpodium te zetten … 

Getty

Gesponsorde artikelen