Kopenhagen, een daad van agressie of een daad van psychisch falen?

Kopenhagen, een daad van agressie of een daad van psychisch falen?

De reden waarom mensen doorslaan en geweld gaan gebruiken kan in een schizofrene of ander psychiatrische aandoening schuilen. Het aantal mensen met een psychiatrische stoornis neemt toe en de reden hiervan is nog niet echt gekend.

De moordenaar in Kopenhagen heeft een profiel dat meer lijkt op een copycat dan op een terrorist die een Jihad wil uitvechten, wat in Parijs wel het geval was. De daders in Parijs hadden een terroristenopleiding gehad en wreekten zich specifiek op wie hun profeet had beledigd. Het was een gecoördineerde aanslag, met meerdere daders en diverse doelen.

Het beeld van deze doorgedraaide man, die in Denemarken is geboren en niet gekend was als een extreme moslim maar wel als een crimineel met een indrukwekkend strafblad, vertelt misschien een heel ander verhaal. Misschien heeft hij vanuit een depressie (wat vaak voorkomt bij mensen die uit de gevangenis komen) zelfmoord willen plegen en wou die eerst nog een hele boel slachtoffers maken, zodat hij zichzelf kon wreken.

Het is geweten dat een psychiatrische patiënt niet geneest in de gevangenis, ook geen jeugdige delinquent.

Copycat

Een copycat misdadiger streeft een ander doel na. Deze daders hebben een psychiatrische afwijking, die tot uiting kan komen als ze in een suïcidale mood verkeren.

De reden waarom mensen doorslaan en geweld gaan gebruiken kan in een schizofrene of ander psychiatrische aandoening schuilen. Het aantal mensen met een psychiatrische stoornis neemt toe en de reden hiervan is nog niet echt gekend.

In het profiel van zinloos geweld, opgemaakt door de huisartsenpraktijk van dokter Dekervel wordt er een zeer overzichtelijk beeld gegeven van het profiel van zulke daders.

Tijdbommen

Zulke gevaarlijke tijdbommen kunnen overal uit hun slaap getriggerd worden, waardoor onze samenleving door twee vijanden wordt belaagd. Enerzijds de echte terroristen en anderzijds de copycats die een reden zoeken om te ‘ontploffen’.

Het voorval in Denemarken is ook een vingerwijzing naar de opvang van mensen die uit de gevangenis komen en zich terug moeten invoegen in onze maatschappij.  Wie ooit achter de tralies heeft gezeten, weet hoe dubbel het is wanneer men terug vrij is. De psychische vrijheid volgt niet altijd de fysische vrijheid. Het gebeurt dat de verwerking van de gevolgen opgedaan in de gevangenis en al de indrukken en ervaringen enkele weken tot zelfs maanden en jaren bij de ex-gevangene is verwerkt. In deze tussentijd is een begeleiding geen overbodige luxe.

Zeker als de gevangene dan ook behept is met een psychiatrische stoornis, maakt dat het gevaar dat zulke mensen ‘gekke’ dingen gaan doen, zeker aanwezig kan zijn.

Het probleem van ons strafsysteem is net dat gevangenen tijdens hun verblijf achter de tralies geen betere mensen worden. Vele gestraften willen niet terug naar de gevangenis, en houden zich in, of verstoppen nog mee hun misdadig gedrag, om niet terug te moeten. Er zijn er maar weinigen die echt tot inzicht zijn gekomen en het misdadig gedrag effectief hebben afgezworen en het tegenovergestelde gaan doen.

Ons gevangenissysteem mag best eens gemoderniseerd worden naar de inzichten die wij vandaag hebben verworven vanuit het verleden.

Preventie en voldoende middelen

Door de besparingen van de overheid worden de vrijgelaten gestraften aan hun lot overgelaten. Het is toch vreemd dat besparingen steeds weer leiden tot meer uitgaven. De kortzichtigheid van de overheid is zo idioot dat men soms de vraag moet stellen met wat de politiek echt bezig is.

Gevangenen die hun celdeur konden openen omdat de sloten stuk waren. Transport van gevaarlijke gevangenen zonder dat er bewaking is. Gevangenissen waar gsm’s en drugs als het ware in het winkeltje verkocht worden. Enkel en alleen omdat de besparingen blind en ongeïnteresseerd worden uitgevoerd.

Conclusie

Het vreemde van wat er in Kopenhagen is gebeurd, voor mij toch, is dat één persoon in staat is om een hele stad in een crisissituatie kan omdopen en een enorme angstcultuur kan ontwikkelen. De natte droom van elke copycat. In Noorwegen, heeft men achteraf geen maatregelen getroffen, met als reden dat de angst voor zulke mensen onze samenleving niet mag bepalen. 

De overheid heeft hier een vlammende verantwoordelijkheid. Mensen die voor geweldzaken in de gevangenis moeten, zouden eerder in een behandelingskliniek terecht moeten komen in plaats van gevangenis, zodat aan hun geweldprobleem gewerkt kan worden, zodat ze iets geleerd hebben na de door de rechter opgelegde gevangenisstraf. 

Ook de pers heeft een verantwoordelijkheid, want in hoeverre is informeren en copycats inspireren niet hetzelfde. De pers moet toch niet de functie van de ramptoerist vervullen? Waarom moet er van naadje tot draadje zulke zaken in de pers uitgesmeerd worden? Om andere , zieke geesten, wakker te maken en zaken laten doen die onherroepelijk zijn?

Gesponsorde artikelen