Life Is Strange episode 3: Chaos Theory

Life Is Strange episode 3: Chaos Theory

De bovennatuurlijke belevenissen van Max Caulfield worden tegelijkertijd nog schokkender, nog mysterieuzer en vooral: nog altijd beter en beter.

Zonder spoilers over het vorige deel te willen weggeven: episode 2 van Life Is Strange stopte met een knoert van een cliffhanger. Welke afloop je keuzes uiteindelijk ook opleverden: het einde van de vorige aflevering was tv-drama waardig. En eveneens zonder spoilers over Chaos Theory te willen verklappen: bereid je maar voor op een nog groter “wat is er nu in godsnaam gebeurd?”-open-mondmoment wanneer je de credits over het scherm ziet rollen. Het lijkt wel alsof de makers het als een persoonlijke missie hebben opgevat om het wachten op het volgende deel zo ondraaglijk mogelijk te maken.Voor wie nog niets gelezen/gehoord/gespeeld zou hebben van Life Is Strange, in dit episodische spel volgen we nu al drie delen Max Caulfield. Deel 1, Chrysalis, introduceerde haar als een ogenschijnlijk normale studente fotografie met een alarmerend hoog hipstergehalte die gaandeweg ontdekt dat ze om een of andere reden de gave heeft gekregen om de tijd enkele ogenblikken terug te draaien. Bovendien wordt ze geregeld geplaagd door visioenen over de totale vernietiging van haar woonplaats Arcadia Bay door een enorme tornado. In het daaropvolgende deel, Out Of Time, blijkt dat er veel meer aan de hand is in het rustige Arcadia Bay dan het ingedommelde kustdorpje doet uitschijnen. Een verdwenen studente, een club van rijke pubers die met meer dan enkel feesten bezig zijn, en een ongezonde interesse van de schoolbewaker voor enkele van de vrouwelijke schoolgenoten van Max. Chaos Theory vindt een fascinerend evenwicht tussen het bovennatuurlijke, het spannende en het alledaagse in de sterkste episode van Life Is Strange tot nu toe.Om de negatieve punten meteen uit de weg te hebben: voor de diepgaande puzzels moet je Chaos Theory niet in huis halen. Veel denkwerk komt er niet kijken bij het gros van de gameplay, die in dit deel voornamelijk uit fetch quests lijkt te bestaan. Enkel naar het einde toe, wanneer je een sleutel aan een van de personages moet ontfutselen, moet je Max’ tijdreiskrachten creatief aanwenden om conversaties in de juiste richting te sturen. De enige vernieuwing komt er ongeveer halfweg het spel wanneer de beproefde adventure-spelstijl plots onderbroken wordt door een (intens maar helaas erg kort) stealth-segment. De spelelementen mogen dan het eerste zicht wat magertjes lijken, maar daar is het de makers ook niet om te doen. Life Is Strange blinkt uit door zijn sfeer, mysterie en bovenal de geloofwaardige personages die het bizarre universum bevolken.
Hoe Chaos Theory begint, hangt af van hoe je het vorige deel hebt afgesloten. En het verschil is niet gewoon maar een paar aangepaste dialogen zoals in zovele avonturengames,maar echt dag en nacht. Wat wel hetzelfde blijft, is de tot in de puntjes uitgewerkte wereld die mondjesmaat zijn geheimen begint prijs te geven. De hoofddoelen komen dan misschien vaak neer op simpele zoekopdrachtjes, het echte plezier is te halen uit het ontdekken van de kleine details die overal te vinden zijn. Naast mails op argeloos achtergelaten laptops, kribbels op post-its en foto’s allerhande, bevat deze episode ook enkele side quests die volstrekt optioneel zijn -ze worden zelfs niet aangegeven dus je zal ze zelf moeten ontdekken- maar waarvan je toch het gevoel krijgt dat ook die kleine bijzaken allemaal radertjes zijn in de duistere wereld van Arcadia Bay. Wat deze derde episode vooral boven de vorige twee doet uitsteken, is de prachtige manier waarop de complexe relatie tussen Max en Chloe uitgediept wordt. De beste scènes zijn hier net de meest banale en “normale” voor zover dat van toepassing is. Het orgelpunt is een lange dialoog tussen de twee spilfiguren in het verlaten zwembad van Blackwell Academy. Het is een moment dat door eender welke andere ontwikkelaar al snel zou kunnen verzanden in vrij oncomfortabel gegluur naar amper volwassen virtuele meisjes in ondergoed, maar dat hier de essentie van de twee personages blootlegt zonder in ongepast voyeurisme te verglijden.

Conclusie: 9/10

Het derde deel van Life Is Strange kon dan weliswaar beter op gebied van puzzels, maar de kronkels die het verhaal maakt, de opeenstapeling van nieuwe mysteries en de evolutie die Max en Chloe doormaken, zorgen ervoor dat dit alweer een fantastische aflevering is geworden. En dan is er nog niets gezegd over het einde, dat zonder twijfel nog lang zal herinnerd worden als een briljant WTF-moment dat zo naast pakweg de dood van Aeris in Final Fantasy VII kan staan. Met het risico in herhaling te vallen: Life Is Strange is een hele, héle speciale en unieke game die niemand zou mogen missen.

0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht; 5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen