Lore tussen de alligators, aapjes en roze dolfijnen in het Amazonegebied

Lore tussen de alligators, aapjes en roze dolfijnen in het Amazonegebied

Lore (22, pas afgestudeerd) lost haar ‘quarter life crisis’ (ja, dat bestaat) op door rond te reizen door Zuid-Amerika. Via haar artikels laat ze ons een klein beetje meereizen. Gezellig! Vorige keer staken we de grens over van Chili naar Bolivia via de’Salar de Uyuni’ zoutvlakte. Dit keer trekken we door een tropischer klimaat op 200 meter boven zeeniveau in plaats van 4000: het Boliviaanse deel van het Amazonegebied. 

Een week rondtrekken in de jungle en pampa’s in het Amazonegebied in Bolivia is op zich al wel wat avontuurlijker dan pakweg een terrasje doen onder de lokale kerktoren, maar voor ons begon het avontuur al op de luchthaven in La Paz. Terwijl ik op de grond aan het bekomen was van de wandeling van de taxi naar de incheckbalie (de luchthaven ligt op 4.000 meter hoogte, wanneer er meer zuurstof aanwezig is ben ik net iets fitter), kreeg mijn lief te horen dat onze vlucht vertraagd was vanwege het slechte weer in Rurrenabaque, onze eindbestemming.

Storm? Een orkaan? Nee, het was er aan het regenen en er lag modder op de landingsbaan, waardoor het nogal ‘gladjes’ was voor de kleine vliegtuigjes die er moeten landen. Nadat we een hele dag aan het lijntje gehouden werden in de luchthaven – crisiscommunicatie was niet hun sterkste kant –  werd onze vlucht uiteindelijk verplaatst naar de volgende ochtend om 7 uur.

We besloten in de luchthaven te overnachten, budgetvriendelijker dan 2 taxiritten en 5 uur slaap in een hotel in La Paz. De volgende ochtend mochten we onze bagage eindelijk inchecken en wandelden we vol goede moed naar de vertrekhal. Helaas, het mocht (nog) niet zijn! Om 10 voor 7 stond er naast onze vlucht dat er om 7u informatie ging volgen, nooit een goed teken.

Die informatie bestond uit de boodschap dat er vanwege het weer niet gevlogen kon worden en dat er het volgende uur meer informatie zou volgen. Nadat we diezelfde boodschap om 8, 9 en 10 uur gehoord hadden, vreesden we dat er die dag ook niet gevlogen zou worden, maar om half 11 mochten we plots wel boarden. Een half uur later stonden we, precies 24 uur later dan gepland, in Rurrenabaque. 

Deel 1: De jungle

Op de douche waar we al een tijdje naar uitkeken moesten we nog even wachten, aangezien de pijpleiding met het water voor het dorp beschadigd was door een modderverschuiving, dus besloten we maar onfris ruikend en wel onze tours te gaan boeken. Voor 1900 bolivianos (ongeveer 190 euro) mochten we drie dagen back to basics gaan rondtrekken in de jungle en drie dagen in iets luxuezere omstandigheden gaan rondvaren in de pampas.

Op de bootrit naar het kamp in de jungle zagen we al een alligator en een capibara (een soort gigantische cavia), dus we hadden er al meteen weer zin in. In het kamp ontmoetten we onze gids Marco die ongeveer zijn hele leven in de jungle had doorbracht, behalve wanneer hij af en toe naar Rurrenabaque trok om zijn vrouw en vier dochters te gaan bezoeken. Onze drie dagen met Marco waren een beetje zoals ik mij een scoutskamp inbeeld (ik kan me vergissen, nooit een jeugbewegingmeisje geweest), maar dan warmer, vochtiger en met meer (geluiden van) beesten. Marco legde ons de medicinale werking van verschillende planten uit, waaronder een tak die je sinussen vrijmaakt, Nasa Rhinathiol was er niets tegen.

Verder slopen we door de jungle om verschillende soorten apen te zien, liepen we over boomstammen om kleine rivieren over te steken (very Expeditie Robinson-esque) en namen we deel aan een ritueel om ‘Pachamama’ (moeder aarde) te bedanken, wat onder andere sigarettenrook op de aarde uitblazen inhield. Een beetje bizar allemaal, maar wel interessant en ook gewoon leuk. Het ‘in de jungle zijn’ op zich was al een geweldige ervaring, maar het zijn de gesprekken met Marco die zo vol passie over de omgeving sprak die me vooral zullen bijblijven. Dat hij niet echt bezig was met wat er in de rest van de wereld gebeurde bleek uit het feit dat hij vertelde dat hij “ooit eens op televisie had gezien dat mensen op houten planken van bergen afsjezen”. Skieën dus. Hij was niet bepaald overtuigd toen we zeiden dat skieën best plezierig kan zijn. De privélessen Spaans die we eerder in Sucre hadden gevolgd zijn in ieder geval een goede investering gebleken.

Lore Vanaudenhove

Deel 2: De pampas

Na onze jungletour moesten we een dagje bekomen van onze muggen- en vuurmierenbeten en het slapen op de junglegrond met net iets te veel onbekende geluiden op de achtergrond. Onze uitstap naar de pampas, een moerasachtig gebied, was vergelijkbaar met een safari, maar dan op een klein bootje. De frisse bries op de boot was een pak aangenamer dan de drukkende hitte in de jungle, maar de hele uitstap voelde ook heel wat toeristischer aan. We waren zeker niet de enige boot die op zoek was naar alligators, aapjes, en roze (!) rivierdolfijnen.

Buiten bootje varen hebben we ook 3 uur met rubberen laarzen door het moeras gewaad op zoek naar anaconda’s om er uiteindelijk eentje te vinden op 50 meter van de lodge. We ontdekten verder ook dat vissen op piranhas veel entertainender is dan het gemiddelde dobberstaren, maar misschien ook moeilijker want voor je het weet zijn ze er met je blok aas vandoor. Als grote finale mochten we zwemmen met de roze dolfijnen, een grote kinderdroom , die waarschijnlijk ontstond na het lezen van ‘Dolfijnenkind’ door Patrick Lagrou, die in vervulling ging. 

Na onze tropische uitstappen in Rurrenabaque vlogen we (zonder problemen!) terug richting La Paz, vanwaar we de reis richting Peru begonnen. Wie geïnteresseerd is in wat we voor de rest hebben uitgevreten in Bolivia kan terecht op de blog die mijn Engelse wederhelft en ik voor het thuisfront (maar jij bent ook van harte welkom) bijhouden.

Lore Vanaudenhove
lore vanaudenhove

Gesponsorde artikelen