Luftrausers: klassieke arcade-actie in sepia

Luftrausers: klassieke arcade-actie in sepia

We zijn allesbehalve vies van een ‘trip down memory lane’, dus een game die ons terugvoert naar de lunaparken vol arcadespelletjes van weleer is hier altijd welkom. Zelfs als hij in sepiakleuren is.

Luftrausers is een klein spel van de Nederlandse studio Vlambeer, met een gameplaykern die zo oud is als de videogames zelf. Je suist met een vliegtuigje door de lucht terwijl je wordt belaagd door vijandelijke vliegtuigen en boten. Korte games. Kill or be killed. Simpel en fun. Maar niet erg origineel, of toch?

Het geheim zit in de afwerking, want Luftrausers onderscheidt zich van de vele gelijkaardige games met voornamelijk de besturing en de vele upgrades die je kan vrijspelen. En ook wel met het feit dat je vliegtuigje in het water kan duiken om daarna gewoon door te vliegen. Een beetje raar de eerste keer, maar verder geef je er geen fluit meer om. Sterker nog: je leert dat water te gebruiken om vijanden te ontwijken of andere manoeuvres uit te halen. 

Wilde dans

Maar even terug naar het begin. Want we speelden het 9 euro kostende spelletje op de PlayStation Vita – Luftrausers is ook verkrijgbaar voor de PS3, Windows, Mac en Linux – en daar valt weer op hoe handig de sticks van de draagbare console zijn. Luftrausers werkt niet met een aanraakscherm, hoewel er overigens wel een valse kloon van de game circuleert voor iOS. Je vliegtuigje besturen doe je enkel met de linkerstick, die je naar boven moet drukken om vaart te maken, maar waarmee je tegelijk ook moet draaien om te kunnen schieten in de richting van je doelwitten. Omdat de aandrijving dan steeds aanwezig is, kan mikken toch wel eens tegenvallen. 

Aangezien Luftrausers in tegenstelling tot veel broertjes niet plaatsvindt in de ruimte, speelt de zwaartekracht ook een grote rol bij het vliegen en mikken. Daardoor kan je erg coole manoeuvres uithalen, en krijg je echt van die dog fights, waarbij jij en je tegenstanders rond elkaar cirkelen en tollen. Mochten we poëtisch aangelegd zijn, we zouden zelfs spreken van een wilde dans.

De games worden moeilijker naarmate ze langer duren, dus het komt erop aan vrij snel zo veel mogelijk punten te scoren. Een kogel in je romp betekent trouwens niet dat je eraan bent, want je hebt blijkbaar een soort R2D2 aan boord die je vliegtuig repareert wanneer je even geen gas geeft. 

Upgrades

Cool is dat de game heel wat vrij te spelen upgrades bevat om je wapen, je romp en je motor aan te passen. Het gaat daarbij niet om puur esthetische foefjes: alle aanpassingen hebben ook een uitgesproken effect op de gameplay, met allemaal voor- en nadelen. Zo heb je bijvoorbeeld het klassieke kanon dat naar verschillende kanten tegelijk schiet, of de motor die het vliegtuig voortstuwt door munitie uit de uitlaat te knallen. De ene combinatie speelt al wat intuïtiever dan de andere, maar met het zoeken van De Beste Uitrusting ben je sowieso wel een tijd zoet. 

Opvallend bij Luftrausers zijn de sepia pixelgraphics, die hun charme hebben en prima werken bij het arcadeconcept van het spel. Naarmate de game vordert speel je meer kleurencombinaties vrij. Voor de stijl van de beelden trok Vlambeer een blikje Duitse WOII-clichés boven, en ook in het geluid sijpelen marsritmes en andere prima gemaakte militair aandoende deuntjes door. Allemaal positief voor de fun.

Geen kers op taart

Alles lijkt dus te kloppen aan Luftrausers, waardoor we zijn beland aan de Maar. En die is er wel degelijk, want de game mist voor ons toch net die kers op de taart, dat ietsje extra dat bijvoorbeeld de skategame Olli Olli onlangs wel had. Luftrausers is wel degelijk verslavend, maar we missen toch die aanleiding om te blijven spelen, die insteek om steeds opnieuw net dat ene extra spelletje nog te starten. Maar aan de andere kant is dat misschien wel goed, kwestie van toch niet té lang in het kleinste kamertje te zitten met die Vita. 

Onze score: 7/10

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen