Lutgen in surplace, De Wever kijkt om, Di Rupo hangt in het wiel, klaar voor de spurt

Lutgen in surplace, De Wever kijkt om, Di Rupo hangt in het wiel, klaar voor de spurt

Lutgen en zijn cdH hebben niets te winnen bij de federale poging van De Wever om een coalitie op de been te brengen. Als dit feestje niet doorgaat wordt het een tripartite. Dat is voor cdH net zo goed, of zelfs beter. De cdH kan dus bij De Wever haar reputatie van verwend politiek nest dus alle eer aandoen. 

Sportmetaforen in de politiek zijn onvermijdelijk. De federale formatie zou een snelle eindsprint worden waarbij De Wever de PS het nakijken zou geven. Dat valt nog te bezien, dacht ik toen. De cdH heeft zich nog nooit bezondigd aan bereidheid om met Vlaamse verzuchtingen rekening te houden. N-VA wil een regering zonder de PS, en CD&V wil het premierschap en de cdH… Mais le cdH aime à se faire prier.  Mijn voorspelling was dat het mini-partijtje in zuivere Milquet-stijl de informateur door het stof zou laten kruipen. Aanstellerij om de prijs op te drijven, of puur leedvermaak in een één-tweetje met de PS? Wie zou het zeggen? Er zat voor De Wever niets anders op dan overdreven vriendelijk te blijven tegen een partij die al bij al 5% van de stemmen haalt. 

De Wever en Lutgen in surplace: wie het eerst beweegt verliest

Het wantrouwen bleek weer gewettigd. In plaats van een vinnige sprint ging de formatie in een zenuwachtige surplace. Sinds Contador en Schleck in 2010 met dichtgeknepen remmen en billen de Pyreneeën opreden hebben we zo’n trieste vertoning niet meer gehad. Wie in een wielerkoers op kop vertrekt is op voorhand verloren. In zijn extreme vorm zitten de renners dan op een koddige manier op hun stilstaande fiets, enkel hopend of de ander de fout maakt om zich als eerste in beweging te zetten. De langste surplace ooit was die tussen Antonio Maspes en Mic Rousseau tijdens de finale van het wereldkampioenschap sprint 1961 in Zürich. Het duurde 25 minuten en 5 sec. Zo lang zal het deze keer niet duren De Wever zal bewegen, berustend in het besef dat hij de verliezer wordt. Een surplace is misschien de goede metafoor voor wat we vandaag zien in de Wetstraat. De Wever legt geen concrete voorstellen op tafel, uit vrees daarop te worden afgerekend door vriend en vijand. En Lutgen zal de fout niet maken om als eerste te bewegen om daarmee De Wever uit de wind te zetten, zodat die hem nadien in de vlucht kan grijpen en voorbijrijden aan de streep.   

Di Rupo wacht geduldig 

Als Lutgen aan De Wever het achterste van zijn tong niet laat zien, dan mogen we redelijkerwijze aannemen dat hij met zijn PS-bondgenoten samenzweert. Di Rupo is de lachende derde. En er wordt hartelijk gelachen in Henegouwen. De zandloper van De Wever is bijna leeg. Tijd dus, vond Di Rupo om de onderhandelaars wat zenuwachtig te maken. De zittende coalitie heeft toch gewonnen, zegt Di Rupo schaamteloos. In ieder ander land zou de regering gewoon verder doen na deze verkiezingsuitslag, de situatie is nu zelfs beter, want er is nu ook een meerderheid in Vlaanderen, voegt hij er fijntjes aan toe. Di Rupo kondigt ook niet aan dat hij de Waalse regering zal gaan leiden, dat zegt genoeg over zijn federale ambities.

De Wever blaast de brug naar Open VLD op, en meteen ook de kans op een kamikazecoalitie 

Dat Bart De Wever er zelf niet echt meer in gelooft blijkt uit de manier waarop hij de deur op Verhofstadts neus dichtklapte. De Wever blijkt niet in staat uit te maken waar zijn eigen N-VA voor staat. Is het hem ernst met dat centrumrechts herstelbeleid? Maar wat heeft hij dan in godsnaam te winnen bij het publiek vernederen van Verhofstadt? Welke sombere voorspellingen houdt zijn heilloze toetreding tot de schizofrene ECR-fractie in? De hardnekkige indruk dat de N-VA een eenmanspartij blijft, waar De Wever eigenzinnig zijn grillen oplegt, is weer versterkt. En dat betekent meteen dat hij voor would-be partners niet de nodige stabiliteit kan garanderen om vijf jaar een ploeg vol onderlinge tegenstrijdigheden te leiden. In ieder geval is de indruk niet dat je met De Wever constructief kan onderhandelen met een groter wederzijds vertrouwen aan het einde van het proces. Dat zal de MR ook tot nadenken stemmen. Een kamikazecoalitie, de enige optie om cdH onder druk te zetten, is dus getorpedeerd door De Wever zelf. Open VLD zou misschien het Europees affront nog kunnen slikken, ijdeltuit Reynders zou misschien in ruil voor de 16 bereid zijn naakt op zijn hoofd staand in het midden van de Grote Markt van Brussel de Vlaamse Leeuw te zingen. Maar een minimum aan vertrouwen in De Wever is een conditio sine qua non. En dat is er na het Europees solo-slim nummertje van de N-VA niet meer. Neem dat maar aan. Wij Vlamingen begrijpen niet wat De Wever bezielde bij die keuze, dus verstaan de Franstaligen er zeker helemaal niets meer van.

Di Rupo en Lutgen halen hun slag thuis

Het vervolg van het verhaal is voorspelbaar. Di Rupo deed met het omkopen van cdH een meesterzet. Hij kijkt nu rustig toe hoe de Wever zijn eigen graf graaft. Alles verloopt volgens plan. De PS is incontournable, cdH wordt beloond voor de onmisbare hulp bij de coup. De MR is federaal niet eens nodig als Open VLD mee instapt langs Vlaamse kant. Aan Vlaamse kant is het een waar slagveld. De Open VLD wil wel meeregeren, al was het maar uit pure revanche tegen De Wever. De Wever profileerde zich liberaal om vervolgens de Open VLD zowel Vlaams als Europees een pad in de korf te zetten. Gwendolyn Rutten is not amused. Schreef Shakespeare niet: “Hell hath no fury like a woman scorned”. Dus ik denk dat ze het uiteindelijk doet. Maar in een PS-geleide belastingregering stappen, dat is niet vanzelfsprekend voor Open VLD.  En dan die spagaat: federaal meeregeren en Vlaams oppositievoeren. De N-VA is ook in haar eer gekrenkt. Daar zijn Vlaams-nationalisten erg gevoelig voor. Ze werd aan de kant geschoven door een arrogant Franstalig partijtje met 9 zetels. Bovendien werd handig de indruk gewekt dat De Wever het aan zichzelf heeft te danken, dat hij zijn kans heeft gekregen. Dat zal zijn gevolgen hebben, ook binnenskamers in de partij. De Wever verzuurt snel. Vaak is wie het meest nabij is het eerste slachtoffer van zo’n sfeer. De sp.a is ook niet gelukkig, een nacht van de lange messen dient zich aan. In die omstandigheden is het beter niet mee te regeren. Maar ze moet van de PS mee het bad in. En de CD&V ziet zich het premierschap door de neus geboord en weet niet wat met Kris Peeters aan te vangen. Overal dus onvrede met de onvermijdelijke afloop van het drama.

Di Rupo heeft er geen probleem mee dat al zijn partners knarsetanden. Van zodra bleek dat N-VA niet incontournable was moest hij enkel wachten tot alle balletjes onvermijdelijk op hun plaats rolden. 

Belgische verkiezingen zijn overbodig zolang de Vlamingen geen front vormen, of één partij incontournable maken. De grootste partij in het kleinste landsgedeelte kan altijd haar wil opleggen. Het is dat of de chaos. Maar zoals ik hier eerder schreef: een kruik gaat maar zolang te water tot ze barst. Een coalitie-operette waarbij PS en cdH zich een breuk lachen, en alle Vlaamse partijen en de MR groen lachen, dat heeft op termijn altijd zijn prijs.

Het Belgisch staatsbestel maakt verkiezingen overbodig. Zolang de PS het spelletje waarin ze zo goed is blijft opvoeren, moet heel Vlaanderen de politieke keuzes van de PS voor lief nemen. 

Gesponsorde artikelen