Mad Max: fast, furious & de max

Mad Max: fast, furious & de max

Raar eigenlijk, hoe de Mad Max-films enerzijds een verpletterende invloed hadden en hebben op games, maar zelf nooit succesvol naar spelvorm vertaald zijn. Zonder Mad Max geen Fallout, geen Borderlands en geen Rage. Zelfs Hideo Kojima heeft Mad Max al genoemd als een belangrijke invloed op Metal Gear. Maar de enige game die rechtstreeks geënt is op de films en de legendarische personage, is een behoorlijk mislukte NES-adaptatie uit 1990. Het werd met andere woorden hoog tijd om de Road Warrior het virtuele eerbetoon te schenken dat hij verdient.  

Voor wie om God-weet-welke reden nog nooit een Mad Max-film gezien heeft: stop met lezen en ga ze alle vier bekijken. Niet dat je heel veel voorkennis nodig hebt om aan dit spel te beginnen, maar het kan nooit kwaad om in de sfeer te komen natuurlijk. Plus, het blijven onverwoestbare klassiekers.

Bondig samengevat: de wereld is om zeep en na een niet nader omschreven ramp herschapen in een eindeloos uitgestrekt woestijnlandschap. De schaarse overlevers zijn stuk voor stuk kleurrijke figuren die hun misvormingen en mutaties ruimschoots compenseren door hun gewelddadig psychopathische karakter. Het enige wat in deze maatschappij nog van tel is, zijn brullende bolides en het vloeibare goud dat benzine is geworden.

Zanderige ruïnes

In deze zanderige ruïnes verliest “Mad” Max Rockatansky na een aanvaring met een van de vele bendes zijn meest kostbare bezit, z’n auto met andere woorden. Gelukkig ontmoet je al snel de bizarre bultenaar Chumbucket die naast volledig gestoord ook mecanicien is en er een heilige missie in ziet om samen met Max de ultieme wagen te bouwen.

Na de behoorlijk spectaculaire intro die ook al meteen duidelijk maakt dat dit geen trip zal worden voor gamers die niet tegen bloed kunnen, word je gedropt in de volledig open wereld. En die spelwereld is op z’n zachtst gezegd indrukwekkend te noemen. Aanvankelijk krijg je enkele lineaire verhaalmissies voorgeschoteld bij wijze van tutorial, maar al gauw staat het je helemaal vrij om de schier onmetelijke woestenij te verkennen.

Batman

Zeggen dat er in Mad Max best wel het een en ander te doen is, is een understatement. Naast de missies die het verhaal vooruit stuwen, loopt de kaart immers geleidelijk aan vol met icoontjes waarachter steeds een of andere sidequest schuilgaat.

Er zijn schuilplaatsen die van hun kostbare loot ontdaan moeten worden, mijnenvelden die wachten om onschadelijk gemaakt te worden, races op leven en dood (of wat had je gedacht?), sluipschuttersnesten die schreeuwen om vernietiging en ga zo maar door.

De belangrijkste, en tevens leukste, missies zijn echter de verovering van de vele vijandige kampen die doorheen het landschap verspreid liggen. Elk kamp is immers uniek en heeft dikwijls verschillende manieren van aanpakken. Ja, je kan door de poort naar binnen rammen in een regen van explosies, maar vaak loont het meer om op zoek te gaan naar verstopte zij-ingangen en de aanwezige freaks geniepig te besluipen.

Wanneer het toch tot een frontale aanval komt, zal iedereen die ooit een Arkham-game gespeeld heeft onmiddellijk weten waar de makers de mosterd gehaald hebben. Knokken met Mad Max is namelijk grotendeels identiek aan schedels inslaan met Batman, met dat verschil dat Max net als in klassieke beat ‘m ups wapens kan oprapen en een beperkte tijd gebruiken. Max beschikt dan weer niet over het magische heelvermogen van Batman, maar is aangewezen op de watervoorraad in zijn veldfles om z’n gezondheid op peil te houden. Gelukkig zijn er voor een doodse woestijn nog opvallend veel waterbronnen te vinden.

Bondgenootschappen

Het veroveren van een kamp zorgt er niet enkel voor dat Max in dat gedeelte van de kaart minder vijanden zal tegenkomen, het levert ook een stabiele vorm van inkomsten op. En hoe meer veroverd gebied, hoe hoger de betaling uiteraard. Die inkomsten zal je nodig hebben, want zelfs in een vernielde wereld is nog steeds niets gratis. Je wagen, outfit en wapens zijn allemaal voor de juiste prijs te upgraden.

Gelukkig sluit je tijdens je avontuur ook bondgenootschappen met lokale krijgsheren die je, na het uitvoeren van een paar opdrachten uiteraard, de beschikking geven over hun uit roestig ijzer en verwrongen staal opgetrokken burcht. Die op haar beurt ook weer van diverse upgrades en handige extra’s kan voorzien worden. Door de opdrachten die deze kleurrijke figuren je geven tot een goed einde te brengen, stijgt je aanzien en dat levert je dan weer tokens op die je bij een mysterieuze mysticus kan inruilen voor meer allerhande nuttige upgrades.

Syndroom van Far Cry

Mad Max gooit dus heel wat op je af, en soms vraag je je af of dat niet zou komen om het gebrek aan verhaal te verbergen. Zeker in het begin van het spel word je als speler zo diep begraven onder de optionele doelen en zijmissies dat je op den duur zelfs niet juist meer weet waarom je nu net al die dingen aan het doen bent. Het syndroom van Far Cry, zeg maar. Maar wie even doorbijt, ontdekt dat het verhaal wel degelijk ergens naartoe leidt, al duurt het even voor dat ook echt duidelijk wordt.

Bovendien is zelfs zonder duidelijk omschreven doel rondscheuren door deze post-apocalyptische vlaktes al een plezier op zich. Het zand stuift wondermooi op van onder de wielen, en zonder waarschuwing kan je op elk moment belanden in een helse zandstorm of aangevallen worden door een colonne gewelddadige wegpiraten. Hier onderscheidt Mad Max zich direct van andere sandbox-games als Grand Theft Auto: intense wagen-aan-wagengevechten.

Vijandige patrouilles zijn hardnekkig en agressief en zullen er alles aan doen om je wagen tot een smeulend hoopje schroot te herleiden. Gelukkig is je wagen een wapen op zich en na een paar kleine verfraaiingswerken ram, beuk en plet je alles op je weg. Bovendien beschik je over een shotgun om banden en brandstoftanks mee aan flarden te schieten en een harpoen waarmee je de tegenstander handig vanachter z’n stuur kan trekken.

Conclusie: 8/10

Mad Max is, op enkele zeldzame technische strubbelingen na, een ijzersterke adaptatie van het bronmateriaal geworden. Het enorme aanbod van missies lijkt in eerste instantie misschien te veel van het goede maar de fascinerende wereld, die overigens verrassend gevarieerde landschappen tentoonspreidt, zorgt ervoor dat het spel nooit verzandt in monotonie.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht; 5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen