Met Arrival bewijst de Canadese regisseur Villeneuve zijn onmiskenbare talent

Met Arrival bewijst de Canadese regisseur Villeneuve zijn onmiskenbare talent

De Canadees Denis Villeneuve is wellicht één van de meest getalenteerde regisseurs van het moment. Hij brak door met Incendies en bevestigde nadien met Prisoners, Enemy en Sicario. Met Prisoners maakte hij de beste thriller van de laatste jaren en met Enemy maakte hij één van de meest intrigerende films die ik ooit zag. Sicario vond ik wat overroepen en Incendies heb ik nog niet gezien. Met Arrival laat hij alweer zijn onmiskenbaar talent zien.

Louise is professor linguïstiek, die haar dochter verloren is aan kanker. Ze heeft het hier bijzonder zwaar mee en vlucht in haar werk. Als ze op een dag voor de klas staat, is er bijna niemand aanwezig. Blijkt dat er op twaalf verschillende locaties op onze planeet enorme eivormige ruimteschepen geland zijn.

Ze wordt gecontacteerd door Colonel Webber. Hij wil dat ze al haar kennis en kunde aanwendt om een poging te doen te communiceren met de ‘aliens’. Ze wordt overgevlogen naar één van de locaties en voor ze het weet, is ze samen met exacte wetenschapper Ian Donnelly aan boord van het ruimteschip. Hier maken ze kennis met de ‘aliens’… Geleidelijk aan ontstaat een soort onderlinge verstandhouding tussen beide werelden en Louise slaagt erin om hun ‘taal’ te ontcijferen…

Up-achtige montage

In een ontroerende openingssequentie zien we de geboorte van Louises kind, gevolgd door de vele moeder-dochter momenten en uiteindelijk de dood van het meisje. Met deze ontroerende Up-achtige montage wordt meteen de toon gezet.

Het zware verlies van Louises kind wordt de rode draad doorheen de film en *spoiler alert* blijkt uiteindelijk ook de sleutel tot de vraag waarom de aliens hier geland zijn. Adams acteert op topniveau zonder dat ze hier echt moeite lijkt voor te doen.

De ‘tristesse’ is constant van haar gezicht af te lezen en wordt haar grote drijfveer om deze opdracht tot een goed einde te brengen. Renner bewijst hier eindelijk nog eens dat hij meer is dan een actiester en Whitaker is degelijk zoals altijd.

Mysterieuze sfeer

De hele film baadt in een mysterieuze sfeer en die sfeer wordt nog versterkt door de prachtige muziek van Villeneuves huiscomponist Jóhann Jóhannson. Doordat alles gefilmd wordt vanuit het standpunt van Louise, weet je als toeschouwer evenveel als zij.

Zo is het eerste halfuur een spannende ontdekkingstocht in het voetspoor van Louise, waarbij je als het ware samen met haar uit bed gelicht wordt en uiteindelijk losgelaten wordt in het ruimteschip, waar de zwaartekracht een geheel eigen leven lijkt te leiden. De eerste kennismaking met de aliëns is spannend en ontroerend tegelijk. Ze zien eruit als uit de kluiten gewassen zevenpotige octopussen (heptapods) en blijken een stuk intelligenter dan ons.

Aan het scherm gekluisterd

Aanvankelijk lijkt communicatie onmogelijk, maar dan komt Louise op het idee dat ze misschien ook wel een schrijftaal hebben. Die bestaat uit grote inktvlekken die ze op de glazen wand (die de mensen afscheidt van de wezens) ‘spuiten’. Terwijl de diverse overheden kibbelen of ze de aliëns al dan niet moeten uitschakelen, begint voor Ian en Louise een race tegen de klok om diezelfde overheden ervan te overtuigen dat de wezens vredelievend zijn.

Ondanks dat de film traag is voor een blockbuster, blijf je toch aan het scherm gekluisterd. De ontknoping schenkt dan ook genoeg voldoening om die inspanning te verantwoorden. Villeneuve bewijst met deze film dat hij ook in staat is om science fiction naar zijn hand te zetten. Na het zien van deze film en van de teaser van zijn volgende, is het dus reikhalzend uitkijken naar zijn vervolg op Blade Runner.

Regie: Denis Villeneuve

Met: Amy Adams, Jeremy Renner, Forest Whitaker, Michael Stuhlbarg & Mark O’Brien

Kurt Blogt

Gesponsorde artikelen