Metro Redux: pikdonkere diamant

Metro Redux: pikdonkere diamant

In de aanloop naar het traditionele najaarsoffensief is het voor gamers vaak krabben om de zomerluwte te doorspartelen. Om die leegte wat op te vullen, lijken gameproducenten dit jaar massaal aan het remasteren geslagen. Diablo III, The Last of Us,… allemaal topgames die al eens eerder verschenen op de vorige generatie consoles maar nu een next-gen tweede leven krijgen. Aan dat lijstje kan nu ook Metro Redux toegevoegd worden. Meer zelfs, het zou wel eens de beste remastering van ze allemaal kunnen zijn.

Dat heet dan perfecte timing. De paniekmachine draait op volle toeren, deze winter kan het land immers misschien eventueel in diepe duisternis, barre koude en all-round chaos gedompeld worden door mogelijke stroomtekorten. De maatschappij zal langzaam afbrokkelen tot een primitieve jacht op warmte, licht en voedsel waarbij enkel de sterksten en de sluwsten zullen kunnen overleven. En degenen die Metro Redux gespeeld hebben, uiteraard. Wat een toeval dat deze geremasterde compilatie net in deze periode wordt uitgebracht, bijna als een handleiding voor hoe de nakende eindtijd te overleven en er misschien nog wat plezier uit te halen ook.

Ask questions first, shoot monsters later

Op het schijfje van Metro Redux bevinden zich stevig  opgepoetste versies van de respectievelijk in 2010 en 2013 verschenen games Metro 2033 en Metro: Last Light. Wat Metro 2033 betreft, is het trouwens de eerste keer dat dit spel te beleven valt op een Sony-console aangezien dit deel tot nu steeds een Microsoft-exclusive geweest is. Voor wie een opfrisser nodig heeft: beide games zijn nog het best te omschrijven als first-person horror-survival-stealth-shooters. Of zoiets. Gebaseerd op de grimmige science-fictionromans van Dmitry Glukhovsky, kom je als speler terecht in het metrostelsel van het door nucleaire oorlogen volledig verwoeste Moskou. In de ondergrondse gangen en stations moet er uiteraard spaarzaam worden omgegaan met stroom, voedsel en water, en af en toe dient er al eens een aanval van een horde door straling gemuteerde mensen en dieren te worden afgeslagen, kortom: doffe ellende. Bovendien steekt er op een dag een nieuwe dreiging de kop op in de vorm van de mysterieuze Dark Ones die een raadselachtige band blijken te hebben met het hoofdpersonage Artyom. Het klinkt allemaal als dertien-in-een-dozijn sci-fi, maar tijdens het spelen van de games maakt het verhaal genoeg kronkels en bochten om het boeiend te houden tot het eind. Of beter, tot een van de mogelijke eindes, want ook in de post-nucleaire Russische toekomst wordt afloop beïnvloed door de morele keuzes die je tijdens het spelen maakt. 

De Metro-games steunen dan ook op sterke personages, iets waar de grote meuk van FPS-games nu niet meteen om bekendstaan. In Metro gaat het ‘shoot first, ask questions later’-lemma niet op. In eerste instantie omdat munitie erg schaars is, maar vooral omdat je tijdens het dolen in de donkere tunnels een band vormt met je lotgenoten en oprecht opgelucht bent wanneer je even kan ontspannen in een van de weinige veilige stations. Stations die overigens aanvoelen als drukke, zij het behoorlijk deprimerende, bastions waar de aanwezige overlevenden met de moed der wanhoop het beste trachten te maken van de situatie.

Meer dan een facelift

Wat meteen in het oog springt bij het opstarten van Metro Redux, zijn de flink opgepoetste graphics en ronduit indrukwekkende lichteffecten die de postapocalyptische wereld tot leven brengen. Het siert de makers dat ze zich er niet goedkoop hebben vanaf gemaakt, maar de twee games van kop tot teen in het nieuw gestoken hebben. Vooral bij het vergelijken van het originele Metro 2033 en deze versie, is de moeite die in het aanpassen en verbeteren van het spel gestoken is erg indrukwekkend. De houterige animaties hebben plaats geruimd voor realistisch bewegende personages, het overdadig complexe menu is vervangen door het veel intuïtievere systeem van Last Light en ga zo maar door. Beide games lopen trouwens aan een constante 60 frames per seconde, wat een veel soepelere ervaring oplevert dan bij de originelen die soms wel eens last durfden hebben van haperingen. Bovendien zijn in het spel verschillende kleine aanpassingen gemaakt die ervoor zorgen dat de gameplay gebalanceerder en minder frustrerend aanvoelt dan vroeger.

De opwaardering die de makers is dus niet louter een grafische facelift met hier en wat extra toeters en bellen, maar een grondige herwerking die er moeiteloos in slaagt een bijna vijf jaar oud spel fris en nieuw te laten aanvoelen. Voeg daar nog enkele nieuwe features aan toe zoals de keuze tussen een meer actiegerichte speelstijl of de hardcore Ranger-modus en het feit dat alle uitgebrachte DLC ook op de schijf staat en je kan niet anders dan besluiten dat Metro Redux een fantastisch totaalpakket is.

Conclusie: 8/10

Metro Redux lijkt op het eerste zicht misschien de zoveelste snelle poging tot incasseren door mee te surfen op de huidige golf van geremasterde games. Niets is echter minder waar, want voor een prijs die aanzienlijk lager ligt dan gemiddeld krijg je als speler twee spellen die moeiteloos naast de nieuwste AAA-titels kunnen staan. Voor de PlayStation-bezitters is het bovendien een prima manier om voor het eerst Metro 2033 te kunnen spelen, direct in de definitieve versie. Een stevige aanrader voor al wie de Metro-reeks over het hoofd gezien had tijdens de vorige generatie consoles, en voor iedere gamer die fan is van sfeervolle, intelligente shooters.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Metro Redux verschijnt op 29 augustus voor PC, Xbox One en PlayStation 4. Deze test werd gedaan met de PS4-versie.

Gesponsorde artikelen