Misschien moeten we gewoon leren leven met een stukje onzekerheid?

Misschien moeten we gewoon leren leven met een stukje onzekerheid?

Wie we de credit moeten geven voor deze uitspraak weten we niet, maar in de tijdlijn van de @Stationschef op Twitter lazen we vanochtend “Terror isn’t bombs, terror is the hystherical fear that follows” en dat ene zinnetje zegt alles. Angst is nog nooit een goede raadgever gebleken en hysterie al helemaal niet. Misschien moeten we gewoon leren leven met een stukje onzekerheid.

Dit is geen pleidooi voor een vrije doorgang voor terroristen, laat dat duidelijk zijn. Laat DOVO alsjeblieft hun werk doen, net als de geheime diensten, de cel antiterrorisme en de politiediensten in het algemeen. Maar laat ze dat vooral doen in de schaduw. Ons punt: militairen opstellen in Antwerpen-Centraal draagt niets bij aan onze veiligheid. En het openbare leven valt nooit 100% te beveiligen. Laten we daar mee leren leven.

Achter de feiten aan

De aanslagen van vrijdag waren verschrikkelijk. Zijn verschrikkelijk. Wie ons kent, weet dat ze ons in het hart hebben geraakt. Maar ze maakten ook nog iets anders pijnlijk duidelijk: als maatschappij lopen we hopeloos achter de feiten aan. Wie zich wil opblazen of een andere aanslag wil plegen, heeft doorgaans de idee in zijn of haar hoofd gestopt dat er niks meer te verliezen is. Meer nog: dat zij winnen als de aanslag slaagt. Hoe tragisch ook, zulke mensen kan je niet tegenhouden.

Sinds enkele dagen zijn er in Antwerpen – mijn woonplaats – extra militairen gestationeerd. Ze staan bij de cinema’s Kinepolis en UGC en ze staan in het station van Antwerpen. Aan het Sportpaleis en de Lotto Arena zijn de controles verscherpt en wordt de bagage gecontroleerd. Verscherpte maatregelen, begrijpelijke maatregelen. Maatregelen die rechtstreeks voortkomen uit de drang van de overheid om te tonen dat ze niet met zich laten sollen, dat ze doortastend zijn.

Het zal allemaal wel. Alleen kwamen we gisteren in het Centraal Station van Antwerpen en zagen we daar vier bewapende militairen, vrolijk in een kringetje staan keuvelen. Geef ze een koffietje, een koekje en een boek speelkaarten en ze zouden het er nog heel gezellig kunnen maken.

En dat is niet eens een verwijt naar de militairen toe. Die weten verdomd goed dat ze alleen maar als symbool functioneren, dat ze niets wezenlijks kunnen bijdragen aan de veiligheid in een groot station als Antwerpen-Centraal. Want in theorie zou je om écht doortastend te zijn elke reiziger met een koffer, met een rugzak of zelfs met een handtas moeten controleren, want elke reiziger kan in theorie een bom herbergen. En iedereen die al eens in Antwerpen-Centraal heeft rondgelopen, weet dat dat onbegonnen werk is.

We zijn in de val getrapt

En waar stopt het? Want je kan het Koning Boudewijnstadion misschien wel heel der legers politiekracht proberen te beschermen, maar moet je dat dan ook niet doen met de voetbalstadions van KV Mechelen of KFCO Beerschot Wilrijk, clubs met een fanatieke aanhang en dus elke week doelwitten genoeg? Bovendien zou ik als terrorist even geen concertzalen meer viseren, want dat is precies wat men nu verwacht en waar men zich op heeft voorbereid. Hou je een paar weken koest en de maatregelen gaan automatisch teruggedraaid worden. Of gaan we ze voor eeuwig zo houden?

We lopen met ons allen op de toppen van onze tenen. De ring van Antwerpen wordt volledig afgesloten voor een klemgereden wagen. De Antwerpse Franklin Rooseveltplaats wordt kortstondig afgesloten voor een ‘verdacht’ koffertje dat naast een vuilbak staat. Een spookambulance in Hannover vol explosieven blijkt uiteindelijk gewoon niet te bestaan.

Als wij een terrorist zouden zijn en we zouden kranten openslaan, de tv eens aanzetten: wat zouden we nu in ons vuistje lachen. De opzet van onze collega’s is geslaagd: ‘We hebben iedereen bang weten te maken.’ Wij, de vredelievende mensen, zijn in de val getrapt.

Laat ons de wereld niet wantrouwen

Laat ons tonen dat we sterker zijn dan dat. Laat ons verder leven. Verder leven met die wetenschap dat we in een ingewikkelde wereld rondlopen waar een aantal fanatieke gekken rondlopen. Maar laat ons de wereld niet wantrouwen, onze medemens niet wantrouwen.

Enkele hotelgasten van het Antwerpse Raddison Hotel aanzagen Rode Duivel Radja Nainggolan als mogelijke terrorist door zijn “bedreigende uiterlijk”.

Matthias Schoenaerts was ook op bezoek, de kap van zijn hoodie als vanouds over zijn hoofd getrokken. Verdacht, natuurlijk.

Walter Weyns, hoofd van het departement sociologie aan de universiteit van Antwerpen, noemt de rapportering van Nainggolan op de Antwerpse regionale zender ATV “een mooi voorbeeld van een paranoïde reactie.” Hij legde ook het verschil uit tussen vrees – voor concrete zaken – en angst, die uit de lucht kan komen vallen en van overal kan komen. “Het beste wat je kan doen”, aldus Walter Weyns, “is vasthouden aan routines in het leven, die werken geruststellend. Door alles te willen controleren, slaat de angst net toe”, zei hij ook nog.

De Duivel in kwestie kon gelukkig met het hele misverstand lachen, enkele selfies met de politie waren het gevolg. Maar laat ons alsjeblieft die weg niet verder inslaan…

Gesponsorde artikelen