Monkey meets world: bienvenidos a Argentina!

Monkey meets world: bienvenidos a Argentina!

Even voorstellen. Ik ben Lore, 22 en pas afgestudeerd aan de Ugent als master in de communicatiewetenschappen. Na het afronden van een studie moeten er natuurlijk keuzes gemaakt worden. Een serieuze job en een serieus appartement zoeken dat bij mijn serieuze relatie zou moeten passen was allemaal wat – je voelt het al aankomen – te serieus voor mij op dat moment. ‘Iets bijdoen’ zag ik ook niet zitten, wegens totaal geen idee wat die nieuwe studie dan zou moeten zijn en zomaar een jaartje aanklooien op kosten van mama en papa is niets voor mij. Ik besloot mijn ‘quarter life crisis’ (want dat bestaat blijkbaar ook) dan maar op te lossen door een half jaar te gaan werken en vervolgens dat geld al reizend door Zuid-Amerika op te souperen. Hier bij newsmonkey kunnen jullie een klein beetje met me meereizen. Gezellig! Eerste halte: Argentinië.

Argentinië ruikt naar vlees. Dat Argentijnen wel eens een stuk rood vlees op de grill durven gooien wist ik wel, maar de alomtegenwoordige barbecuegeur in La Plata, een universiteitsstad ten zuiden van Buenos Aires waar we op bezoek waren bij Argentijnse vrienden, was toch een verrassing.

Dat fameus Argentijns vlees moest natuurlijk ook onmiddellijk geproefd worden. De uitnodiging voor een ‘Asado’, wat zowel de naam is voor een Argentijnse BBQ als die van een stuk van de koe (de ribben), bij Alejandro was dus snel geaccepteerd. Het bereiden van een Asado duurt ongeveer twee uur, een heel andere methode van barbecueën dan wij kennen dus.

De mannen stonden allemaal rond de grill om hun input te geven, dus dat is dan weer wel een universeel fenomeen. Om 22u30, etenstijd in Argentinië, was het dan eindelijk zover: de eerste ervaring met Argentiniës beroemdste exportproduct (op tango en Messi na misschien). Worth the hype? Absoluut. Het vlees heeft gewoon meer smaak en was, hoewel het volledig doorbakken was en een steak bien cuit bij ons al eens verdacht op een schoenzool kan lijken, ongelofelijk sappig.

‘Parilla’ is het Spaanse woord voor grill en je vindt de gelijknamige steakrestaurants overal en in alle vormen. Dus ook in een houten barak langs de kant van de weg. Je moet er de redelijk intense rook van het bradende vlees bijnemen, maar je eet er goed en goedkoop. Een grote lap rundsvlees kost bij de plaatstelijke slager ongeveer evenveel als een tros bananen, dus het is niet zo verwonderlijk dat het hier elke dag op het menu staat. 

Mate en de Pampa

Waar al dat rundvlees vandaan komt konden we zien tijdens de rit van 350 km naar Mar del Plata door de Pampa, de eindeloze grasvlakten in het noordoosten van het land, die alleen af en toe doorbroken worden door een kudde koeien. In dit vruchtbare gebied kweken ze ook gigantische hoeveelheden sojabonen die voornamelijk voor de export naar China bestemd zijn.

Onderweg maakten we voor het eerst kennis met ‘mate’, een minder bekend, maar zeker even typisch Argentijns fenomeen. Mate is een soort thee die gedronken wordt uit een kleine beker door een zilverkleurig filterend rietje. Het brouwsel smaakte zo bitter dat mijn eerste indruk ervan (die niet overweldigend positief was) nogal duidelijk aan mijn gezicht te zien was. Nadat ik bekomen was van de eerste schok, die vooral voor veel hilariteit bij onze gastheer zorgde, viel het al een stuk beter mee. Mate is, net als koffie bijvoorbeeld, een ‘acquired taste’. De locals lijken niet buiten te komen zonder hun thermosfles en matebeker en er is ook overal ‘agua caliente’ te krijgen om die bij te vullen.

Het bezoek aan Mar del Plata zelf moest volgens Alejandro dan weer de derde typisch Argentijnse ervaring tijdens onze eerste week worden. Tijdens schoolvakanties of feestdagen zakken Argentijnen vanuit Buenos Aires en omstreken massaal af naar deze grote kuststad.

Alejandro verzekerde ons ook dat we hier erg weinig westerse toeristen zouden tegenkomen, en na de eerste avond ter plaatste snapte ik meteen waarom. Mar del Plata kan, denk ik, vergeleken worden met Blankenberge op een warme zomerdag, maar dan nog drukker. We merkten al snel dat wij als Europese toeristen er een echte rariteit waren.

De serveerster in het zeer middelmatige restaurant waar we de eerste avond gingen eten omdat er voor al de ingang van al de rest ongeveer een rij van twintig meter stond, was dan ook dolenthousiast om haar menu in Google Translate Engels, waarschijnlijk voor de eerste keer, boven te halen. Mar del Plata is dus niet echt een aanrader, alhoewel de zeeleeuwen in de haven geweldig entertainment zijn.

Tot zover enkele eerste indrukken van Argentinië. Op dit moment zijn we de chaotische, maar fantastische hoofdstad, Buenos Aires, aan het verkennen. Voor meer Zuid-Amerikaanse overpeinzingen kan je op mijn blog terecht, waar het lief en ik af en toe in onze Engelse pen kruipen.

Gesponsorde artikelen