Murdered: Soul Suspect: gemiste kans voor vernieuwend idee

Murdered: Soul Suspect: gemiste kans voor vernieuwend idee

Toen we Murdered: Soul Suspect vorig jaar op E3 een eerste keer van dichtbij zagen waren we danig onder de indruk. Een fris idee en een op het eerste zicht leuk verhaal. We stonden dan ook te popelen om de PS4-versie van de game onder handen te nemen.

Het eerste half uur dat we Murdered: Soul Suspect speelden, kwam het gevoel dat we vorig jaar op de beursvloer in Los Angeles hadden terug. Dat gevoel van een fris idee en een leuke uitwerking. Hoe vaak kan je namelijk een detectivegame spelen als geest? Inderdaad, niet vaak, en het is precies wat je mag doen in Murdered: Soul Suspect. Tijdens het openingsfilmpje zie je hoe Ronan, je personage, achter een seriemoordenaar gaat die het dorpje Salem teistert – ja, dat Salem van de heksen. Maar hij faalt in zijn poging om hem te arresteren, valt vanop de vierde verdieping door een raam naar beneden, en wordt dan nog eens enkele keren door de borst geschoten. Awtch.

Maar je bent nog niet echt helemaal morsdood. Nee, je geest is nog niet klaar om naar het hiernamaals te reizen, naar je overleden vrouw Julia. Eerst moet je te weten komen wie je moordenaar, en dus de beruchte Bell Killer, is. Maar hoe doe je dat nu als geest? Je kan niets oprapen, niemand iets vragen, en niemand arresteren. Nee, maar daar staan wel andere leuke krachten tegenover. Zo kan je gewoon door muren en objecten wandelen, je bent tenslotte een geest. Alleen: de inwoners van Salem zijn hekserij wel gewoon, en de buitenmuren zijn dan ook op de een of andere manier ondoordringbaar gemaakt.

Gedachten lezen

Goed, door muren lopen, wat nog? Wel, je kan van iedereen de gedachten lezen. Al zijn de meeste gedachten niet bepaald van toepassing. Die gedachten kan je ook beïnvloeden met aanwijzingen die je eerder gevonden hebt, om zo na te gaan of de persoon misschien getuige is geweest van iets interessants voor je onderzoek. Je kan bij de zwakkere zielen ook meekijken door hun ogen, al snappen we niet goed waarom Ronan dan niet gewoon op dezelfde plaats gaat staan. Voor een geest is dat nu toch niet zo’n probleem? 

Volgens de makers is “de moeilijkste moord om op te lossen die van jezelf”, al is daar niet echt veel van te merken. Zelden hebben we een makkelijkere detectivegame gespeeld. In feite moet je gewoon telkens elke kamer of omgeving rondwandelen, om de aanwijzingen te vinden. Die zijn vaak met een geel glinsterend bolletje aangeduid, en anders verschijnt er wel een toets die je op het juiste moment moet indrukken. Uit al die mogelijke aanwijzingen moet je er telkens drie selecteren om tot de oplossing te komen. Of je kan het spel meespelen en echt je best doen, of je kan in het wilde weg beginnen te selecteren, want er is toch geen nadeel verbonden aan fouten maken. 

Demonen

Dat alles wordt enkel onderbroken op de momenten dat demonen – ze lijken wel wat op dementors – je de weg versperren. Die tussenkomsten zijn de enige momenten waarop je een gevecht kan aangaan. Je moet proberen hen langs achteren te besluipen, en vervolgens kan je ze uitschakelen met een simpele toetsencombinatie. En hoewel we wel van een beetje in-game-geweld houden, zijn deze stealth-vechtscènes zonder twijfel het zwakste punt van het spel. Des te meer omdat je meer dan eens zal falen, en het veel te lang duurt om het opgeslagen spel opnieuw te laden.

Het hoofdverhaal speelt als een slechte B-film, met een protagonist die eigenlijk iets te veel tegen zichzelf aan het praten was. Wat we iets leuker vonden waren de kortere zijmissies. Net als Ronan zelf, zijn er nog heel wat geesten die op aarde blijven ronddolen omdat er nog iets knaagt. Jij mag hen dan helpen om rust te vinden. Bijvoorbeeld een dronken jongeman die omkwam bij een verkeersongeval. De alcohol vertroebelde zijn geheugen nogal, dus mag jij uitzoeken of hij al dan niet achter het stuur zat.

Conclusie

Neen, deze Murdered: Soul Suspect is niet de topgame die we twaalf maanden geleden dachten dat-ie was. Het spel heeft zeker sterke punten, maar ook te veel foutjes – meerdere audioconversaties die door elkaar lopen – en afknappers en het hoofdverhaal is te repetitief om te blijven boeien. Gelukkig brengen de zijmissies wel de nodige afleiding, en bovenal: het is eens iets nieuws. Toch is dit enkel een echte topgame als je absoluut PlayStation-trofeeën wil verzamelen, want na pakweg vier uur spelen heb je er toch wel 30 verzameld. De eerste gouden is zelfs al binnen na een half uurtje.

Game Monkey says: 6,5/10

Gesponsorde artikelen