Na stortvloed Belgische politici die hem claimen: bij welke politieke familie Macron hoort, is Europees wel razend belangrijk

Na stortvloed Belgische politici die hem claimen: bij welke politieke familie Macron hoort, is Europees wel razend belangrijk

Bij welke politieke familie hoort Emmanuel Macron nu eigenlijk? In België claimt zowat iedereen hem, in Frankrijk krijgt hij voor de 2de ronde de steun van rechts én links. En terwijl hij zich expliciet als niet-partijpolitiek opwerpt, zal de vraag “bij wie hij zich aansluit” heel snel komen. Zeker in Europa, waar eigenlijk die politieke families héél belangrijk zijn in het Europese machtsspel.

Een stortvloed aan tweets, waarbij Belgische politici zich uitsloofden om mee toch maar een stukje van de overwinning van Emmanuel Macron te claimen, viel erg op in de loop van de verkiezingsavond. Een steunbetuiging van de Belgische liberale premier Charles Michel (MR), maar evengoed een heel pak Vlaamse liberalen zoals Bart Somers die Macron een ‘liberaal’ noemden. Ook gezien: christendemocraten die benadrukken dat hij een ‘centrum’-kandidaat is, zoals Hilde Crevits, boegbeeld van CD&V of ook Benoît Lutgen, leider van het cdH. En zelfs Kristof Calvo van Groen, die met z’n eigen ‘Fuck de zijlijn!’ ooit het begin van een beweging zoals ‘En Marche!’ had, kon het niet laten.

Dat een kandidaat die zo sterk anti-systemtisch en anti-establisment is, tegelijk zo veel steun krijgt vanuit de bestaande politiek, is op z’n minst opvallend. Maar anders dan een Marine Le Pen op uiterst rechts en Jean-Luc Mélénchon op uiterst links, komt Macron niet met een frontale, negatieve aanval op het bestaande systeem, wel met een boodschap van ‘change’, erg gelijklopend met die van Barack Obama in 2008.

Politieke marketing, eerder dan een totaal nieuwe politieke stroming

Daarbij hoort veel slimme politieke marketing: een goede slogan (‘En Marche!’) een perfect verbale kandidaat, en heel sterke digitale technieken om z’n boodschap zoveel mogelijk impact te geven. Wat Macron dan precies zei, deed er niet echt heel veel toe: het ging vooral over ‘transformatie’ in plaats van ‘hervormingen’. Semantiek, de juist gekozen woorden om het allemaal te benoemen, is daarbij bijzonder belangrijk: net zoals ‘hope‘ en ‘change‘ dat waren voor Obama.

In de feiten is het programma van Macron toch behoorlijk ‘rechts’, ook al mag je dat zo niet noemen voor hem. Als voormalig zakenbankier was hij dan wel minister in een regering onder de socialistische president François Hollande, maar binnen die regering was hij zeker geen rode rakker. En het programma waar hij mee opkomt drukt erop dat hij de begroting stevig wil saneren en liefst 60 miljard op vijf jaar wil besparen. Dat is geen klein bier, en zal gevoeld worden in Frankrijk.

Macron pleit tegelijk voor fors meer middelen voor het leger. Hij wil een lagere vennootschapsbelasting, de (erg hoge) Franse vermogensbelasting hervormingen en vooral: hij kondigt forse veranderingen aan in de Franse arbeidsmarkt. Maar om hem daarom een ‘liberaal’ te noemen, zoals veel Open Vld’ers claimen, is wat te makkelijk. Zelf heeft hij dat alvast nooit zo gezegd.

Lunch met Michel en Bettel: even praten met de liberalen?

Maar het is geen vrijblijvende oefening: waar Macron bijhoort, qua politieke familie. Zeker in de Europese politiek niet niet. Want in Europa wordt erg veel beslist in de netwerken van de socialisten (de S&D), christen-democraten (de EVP) en de liberalen (de ALDE). Die drie families verdelen de posten en sluiten onderling steeds de compromissen die nodig zijn om Europa te besturen.

Binnen ALDE, dat zes Europese parlementsleden uit Frankrijk heeft, zijn er vijf die Macron openlijk steunen. Op basis van z’n programma zit Macron niet ver van hen. De Republikeinen van François Fillon zitten stevig in de EVP, waar CD&V ook deel van uitmaakt.

Macron zal zelf in de Europese Raad, de groep van de Europese staatsleiders, kleur moeten bekennen. Want ook daarin wordt toch vaak ‘per blok’ geredeneerd: vooral christendemocraten tegen socialisten. Het is geen toeval dat Macron twee weken geleden dineerde met de Belgische premier Michel en met de Luxemburgse premier Xavier Bettel, beiden liberalen. Wordt hij in de Europese raad de leider van dat ‘derde’ blok, van liberalen? Die laatsten hopen er vurig op.

Gesponsorde artikelen