Nintendo deed al veel goed, maar voetballen hoort daar niet bij

Nintendo deed al veel goed, maar voetballen hoort daar niet bij

Zowat iedere populaire sport is door Nintendo al eens onder handen genomen. Tennis, golf, racen, noem maar op. Ook aan voetbal hebben Mario en co zich al eens gewaagd, maar dat was misschien wel de minst leuke game uit de reeks. Nintendo Pocket Football Club is de volgende poging. Een kinderlijk simulatiespelletje dat voor een keer niets met de Mario-serie te maken heeft. Maar ook nu kon het ons te weinig boeien.

Het is geen concurrent voor de FIFA-games, want je kan er zelf niet mee voetballen. We moeten Nintendo Pocket Football Club eerder in het genre van de voetbalmanagergames plaatsen. Het begin van het spel doet erg denken aan internetspelletjes waarbij je zelf een voetbalclub mag oprichten. Je wordt verwelkomd door het personeel van de club en het is de bedoeling dat jij als voorzitter het team naar grote successen zult leiden. Je beschikt voorts wel over een trainer, maar tijdens de wedstrijden neem jij als manager toch alle beslissingen. Alleen kan je weinig veranderen aan het wedstrijdverloop, want je kijkt langs de zijlijn toe hoe je spelers het doen.

De eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ook ik al ten prooi ben gevallen aan de verslavende impact van dit soort spelletjes. Football Manager blijft de koning in het genre, maar het werd allemaal nog erger toen het internet met online spelletjes startte om een virtuele club naar de top te leiden. Het wedstrijduur stond vaak in mijn agenda, zodat ik de partij achter mijn PC kon volgen. Zo moet het dus, maar dat is net wat ontbreekt in dit Nintendo-spel. Het gevoel om verder te spelen, is er gewoon niet. Het ziet er allemaal heel lieflijk en mooi uit, maar de verveling slaat vrij snel toe.

Pottenstampers

De intenties zijn alvast wel goed. Bij het maken van je club krijg je veel mogelijkheden om alles te personaliseren. De naam, de kleur en de motieven van de outfits, enz… je krijgt het allemaal onder controle. Maar de goede moed zakt je in de schoenen wanneer je aan de eerste oefenwedstrijd begint. Het lijkt wel alsof je spelers voor het eerst een bal zien en van spektakel is dan ook geen sprake. Hoe zijn je supporters bereid om hiervoor een kaartje te willen kopen? Gelukkig kan je er al snel iets aan doen. Tijdens de partij scheld je de spelers flink uit (helaas doe je dat niet zelf) en daarbij duiken plots trainingskaarten op. Die kan je tussen wedstrijden door gebruiken om de vaardigheden van je spelers te verhogen. Eén speler per kaart en het is ook nooit helemaal duidelijk op welk vlak je speler het meest zal verbeteren.

Wanneer het kaf van het koren gescheiden is, gaat het allemaal al iets beter. Je boekt de eerste resultaten en weldra begint de competitie. Helaas zijn we het nu allemaal al een beetje beu geworden en dat zou bij dit soort spelletjes juist niet het geval mogen zijn. Je kan vervolgens ook online aan de slag en dat komt de levensduur van dit spel wel ten goede. Maar nooit geeft dit spel hetzelfde gevoel als betere games in dit genre ooit gedaan hebben.

Conclusie: 5/10

Het is allemaal goed bedoeld – bovendien kost het maar 14,99 euro om dit spel te downloaden – en mogelijk zullen sommige gamers hier wel een aangename tijd mee beleven, maar Nintendo heeft zich op een domein begeven waar anderen al jaren heersen. Het enige wat in het voordeel van de Japanse gamereus spreekt, is dat er weer aardig geprobeerd is om dat typische Nintendo-gevoel aan het spel toe te voegen. Het menu is een leuk stadje in plaats van een paar simpele balken, de druk op je schouders is minder groot dan in andere games en het fantasiegehalte is alom tegenwoordig. Maar misschien is voetbal gewoon een sport die Nintendo niet ligt.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen