Obamacare. Nog liever mijn huis verkopen als mijn kind ziek wordt, dan dit! Hoewel, bij nader inzien…

Obamacare. Nog liever mijn huis verkopen als mijn kind ziek wordt, dan dit! Hoewel, bij nader inzien…

Amerikanen hebben een hekel aan overheidsinterventie, maar als puntje bij paaltje komt… gebruiken ze toch hun gezond verstand. 

Openbare medische zorg is duur, en niet altijd de meest kwalitatieve en efficiënte aanpak. Maar private medische zorg is enkel betaalbaar voor de betere inkomens. En private verzekeraars streven maximale winst na voor hun aandeelhouders, en schrijven in kleine lettertjes onderaan de polis dat je vaak niet verzekerd bent, omdat je een “preexisting condition” hebt (als moeder borstkanker had, dan kan dochter zich daarvoor niet verzekeren). Uiteindelijk zat Amerika, het rijkste land ter wereld, door zijn koppige voorkeur voor privaat initiatief opgescheept met de duurste, slechtste ziekenzorg. Daar bovenop kent de US het hoogste percentage onverzekerden in de industriële wereld. Denk maar aan “As good as it gets”, als je kind astma heeft, en je kan je geen dokter of medicijnen permitteren…

Eerdere pogingen om er iets aan te doen liepen falikant af. Bill Clinton zette zijn vrouw aan het hoofd van een poging tot hervorming van het systeem. Het werd een fiasco, de wijziging kwam er niet door met gezichtsverlies voor beide Clintons. George W. Bush zorgde naar goede gewoonte enkel voor zijn achterban. Oudere welgestelden die al redelijk goed verzekerd waren moesten voortaan minder betalen voor hun medicijnen. Uiteraard schoof Republikein Bush ook de rekening van dit gul gebaar, samen met de rekeningen van twee ongefinancierde oorlogen, de rekening van zijn onverantwoorde belastingsverlagingen voor de rijken, en de rekening van de instorting van de economie door naar Obama. Die werd dan geconfronteerd door schuimbekkende republikeinen die woedend waren omdat de Democratische President niet zwaar bespaarde op sociale voorzieningen om het overheids-deficit weg te werken. 

Tijdens zijn eerste ambtstermijn vocht Obama als een leeuw om zijn “Affordable Care Act” door het parlement te krijgen. Het was spannend tot de laatste seconde en de laatste stem, maar het lukte. Zoals vaak met omstreden politieke maatregelen, werd de implementatie ervan een paar jaar vooruit geschoven. Het is makkelijker iemand te overtuigen “later” iets te doen dan morgen.  Maar in 2014 moet het gaan gebeuren. The proof of the pudding is in the eating.Om een ziekteverzekering (en elke verzekering) te doen werken moeten veel mensen hun risico’s delen, en dan liefst een flink aantal die niet meteen meer kosten dan ze betalen. Dus was het nodig meer Amerikanen, en dan vooral jonge gezonde Amerikanen, in het systeem te betrekken. Stap je niet in de ziekteverzekering, dan moet je een soort boete betalen, een kleine basisbijdrage aan het systeem. Dat zou meer Amerikanen moeten overtuigen in te stappen, en indien niet zou hun “fee” het systeem helpen financieren.Dat er nog geen praktische uitvoering van de wet was, had een groot nadeel. De positieve effecten van de wet waren nog niet voelbaar, en de demagogen van rechts hadden een zee van tijd om de hervorming zwart te maken. Obama zou je grootmoeder verplichten tot euthanasie, de Amerikanen die al een ziekteverzekering hadden zouden die verliezen, het systeem zou instorten onder zijn eigen gewicht. Obama zelf zou over de schouder van je gynecoloog komen meekijken en beslissen welke medicijnen je mocht nemen. Het hele systeem was een poging van de communist-arabier Houssein Obama om Amerika om te vormen tot een socialistische dictatuur.  Elke wijziging van een zo complex systeem was bovendien een uitdaging die zelfs Wauters en Waes niet samen voor elkaar zouden krijgen. De ingewikkelde regelgeving liep in de duizenden bladzijden, en machtige drukkingsgroepen uit allerlei richtingen trachten het laken naar zich toe te trekken. Daardoor was het eindresultaat een weinig fraai compromis. De republikeinen, die geen enkele andere wet meer wilden goedkeuren, verspilden hun tijd in het parlement aan liefst 50 keer aan een stemming om  “Obamacare” af te schaffen. 50 keer stemmen, met iedere keer hetzelfde voorspelbaar resultaat: de meerderheid beslist om Obamacare te behouden. En zelfs als ze na 2014 een meerderheid in beide huizen zouden hebben, en nog eens de afschaffing van de wet proberen door te duwen, kan Obama als president zijn veto stellen, en blijft de wet van toepassing.In de strijd tegen Obama’s uitvoerende macht (de 2e macht) werden de bevriende media (4e macht), en het parlement (1e macht) ingeschakeld. Maar ook via de rechter (derde macht) werd de strijd gevoerd.  Republikeinen beweerden dat de kleine boete die te betalen is voor wie niet instapt, een belasting is, en ongrondwettelijk was. Het was bibberen en beven, maar het doorgaans conservatieve Hooggerechtshof verraste vriend en vijand: het verklaarde Obamacare grondwettelijk OK.

Maar dan kwam de moeilijke fase van de implementatie. En dat liep -tot grote vreugde van de Republikeinen- niet van een leien dakje. De tegenstanders juichten, de website waar de Amerikanen zich moesten aanmelden voor de ziekteverzekering was een ramp. Daardoor waren er nauwelijks inschrijvingen, en de conservatieven voorspelden dat de hele mikmak in een “deathspiral” was terechtgekomen. Door te weinig inschrijvingen zou het systeem te duur en zijn, en doordat het te duur was zouden er nog minder inschrijvingen volgen. Ze dansten al op Obama’s graf.

Republikeinse gouverneurs deden er ook alles aan om in hun eigen staat (vaak de staten die het meest behoefte hadden aan bijkomende zorg voor de zwakkeren) de inschrijvingen te boycotten. 

Maar terwijl de demagogen verder krijsten, dachten de Amerikanen nog eens goed na.  De lage inschrijvingscijfers waren te wijten aan de mankementen in het systeem, en aan het feit dat iedereen met al de heisa toch liever nog even wachtte. Maar de deadline om in te schrijven naderde, 31 maart 2014. En terwijl de oppositie nog juichte dat de cijfers niet gehaald werden, ontstonden er wachtfiles voor de inschrijvingen.

1) Geen “pre-existing” conditions?, 2) Je kinderen mogen tot hun 27e op jouw ziekteverzekering ingeschreven blijven?3) Je kan al je voordelen van vorige systemen behouden, onder het nieuw systeem?4) Als er meer Amerikanen verzekerd zijn wordt het voor iedereen betaalbaar en goedkoper?5) als je baas geen ziekteverzekering voorziet ben je toch verzekerbaar, en zelfs als je je job verliest?6) De sluipende kost van onverzekerden die zich niet-betalend in spoedopnames laten behandelen?7) Een rem en meer controle op de almacht van de verzekeraars en pillendraaiers?

Misschien was het systeem nog zo slecht niet, dacht Joe Sixpack. Hij was er nog altijd -verbaal- vreselijk tegen, maar voor zichzelf … zou hij zich dan toch maar inschrijven. Je weet nooit waar het goed voor is.

En dus kon het Witte Huis gisteren opgelucht melden dat de aanvankelijke doelstelling van 7 miljoen nieuwe inschrijvingen, bijna 11 miljoen nieuwe verzekerden ruim gehaald is. No deathspiral! Integendeel. Het system maakt nu deel uit van de Amerikaanse concrete realiteit, en de ervaring leert dat de grootste tegenstanders nadien soms de hardste verdedigers worden. Zo ging het met alle vroegere uitbreidingen van de ziekteverzekering. De spits is er af nu afgebeten.  Vanaf vandaag zijn de nieuwe regels operationeel. CBS cijferde uit dat met de 7 miljoen nieuwe inschrijvingen het systeem nu verder kan uitgroeien tot 25 miljoen verzekerde Amerikanen, waaronder veel kinderen, die voordien onverzekerd waren. De republikeinen zullen hun lippendienst aan de fanatici en populisten stilaan moeten dimmen, als meer en meer Amerikanen “Obamacare” zullen zien als de verbetering is het echt is. Het blijft natuurlijk nog een moeilijke weg voorwaarts. Zo zitten er duidelijk nog een hele reeks mankementen in het systeem, maar die kunnen door de Republikeinse politieke onwil niet worden verholpen.  De Rep’s spinnen garen bij die mankementen, dus willen ze voor geen geld ter wereld de problemen die ze aanklagen helpen oplossen.  Maar ook deze keer zijn de Republikeinen “at the wrong side of history”. De populisten zullen zich misschien nog de geuzennaam “obamacare” die ze smalend aan de wet gaven, bitter beklagen. Want als dit de benaming in de volksmond blijft, zal deze progressieve verwezenlijking voor altijd aan de naam van een Democraat verbonden blijven.

Gesponsorde artikelen