Op bezoek bij Harry Müller, de redder van menig vakantie in Santiago

Op bezoek bij Harry Müller, de redder van menig vakantie in Santiago

Lore (22, pas afgestudeerd) lost haar ‘quarter life crisis’ (ja, dat bestaat) op door rond te reizen door Zuid-Amerika. Via haar artikels laat ze ons een klein beetje meereizen. Gezellig! Vorige keer ging de reis langs gletsjers, meren en de Andes naar het einde van de wereld, Patagonië. Dit keer gaan we op bezoek bij Harry Müller, cameratovenaar en redder van menig vakantie, in Santiago.

Reizen is watervallen, gletsjers, vulkanen en ander natuurlijk schoons zien. En daar vervolgens foto’s van nemen. Om een Facebookalbum van te maken, en misschien zelfs ooit (al is dat onwaarschijnlijk) een ouderwets papieren album mee vol te plakken. Eén deeltje stof in een ongelukkig deel van je camera kan daar echter snel een stokje voor steken. Want zeg nu zelf, een foto van een prachtige zonsopgang met een gigantische zwarte vlek boven de horizon is ook niet dat. Reizen is natuurlijk ook mensen ontmoeten, en laat ons nu net de man ontmoet hebben met een oplossing voor dit irritant reizigersprobleem: Meneer Harry Müller, in Santiago.

Kantoor op de vierde verdieping

Na een uitgebreide Googlezoektocht naar iemand die onze stoffige lens kon oplappen, kwamen we terecht op een Tripadvisorbericht uit 2008 waarin de winkel van Harry Müller in Santiago aangeraden werd door reizigers met een gelijkaardig probleem. Ook al konden we online verder geen informatie vinden over deze zogenaamde ‘cameratovenaar’, besloten we het er maar op te wagen. Het vinden van Señor Müller was geen sinecure. Het kantoor zat weggestopt op de vierde verdieping van één of andere winkelgalerij in het centrum van Santiago, maar dankzij enkele behulpzame ‘Santaguinos’ stonden we na een dik uur toch voor de deur. 

Mr. Müller, geboren in Chili, begroette ons in vlot Engels met een sappig Duits accent dat hij aan zijn roots te danken heeft. Eén blik op onze camera maakte voor hem al duidelijk wat het probleem was, en het zou de volgende dag al opgelost zijn. We waren natuurlijk ongelofelijk blij met het vooruitzicht van vlekvrije foto’s, maar vooral ook met de ontdekking van Mr. Müllers winkel. Achter de toonbank bevond zich een enorme en chaotische verzameling van camera’s van de afgelopen, naar schatting 5 à 6, decennia. Op de vraag wanneer hij zijn deuren had geopend antwoordde hij: “Oh, ik heb zeker niet altijd vanuit dit gebouw gewerkt”. “Ik werkte eerst voor een grote fotowinkel en in 1974 zijn we hier begonnen”. ‘Amper’ 40 jaar dus. 

Honderd procent autodidact

Müller is 100 procent autodidact. Al zijn camerakennis komt van het openen van talloze toestellen en uitzoeken hoe alles in elkaar zit. De simpelste modellen eerst. Hij houdt ook geen catalogus bij van alle modellen die hij al gerepareerd heeft, want “alles verandert toch te snel”. Een schets van waar alles zit wanneer hij de camera opendoet is voldoende om hem op het einde van de rit terug in elkaar te puzzelen.

Dat Mr. Müller na 40 jaar nog meer dan voldoende klandizie heeft, was wel duidelijk. Ons gesprek werd minstenst om de 5 minuten onderbroken door telefoontje over een cameranoodgeval en dat allemaal zonder reclame. Een telefoonnummer in de Chileense gouden gids en mond aan mond reclame, en nu ook internetfora, zorgden voor de rest. Hij stond ook om één of andere reden als enige camerawinkel opgelijst in een Israelische reisgids, waardoor alle Israeli’s die door Zuid-Amerika trekken (and let me tell you, dat zijn er véél) sinds jaar en dag bij hem over de vloer komen.

 De risico’s van het vak zijn volgens Müller ook afgenomen dankzij de moderne, beter gestructureerde (zijn woorden, ik ken er eerlijk gezegd geen jota van) fototoestellen. Back in the day moest hij met grootste zorg met de flits omspringen om te vermijden dat hij A: een stroomstoot kreeg of B: de camera door kortsluiting helemaal opbrandde. Ik was toch blij dat dat voor ons niet meer tot het risicopakket behoorde.

Danzkij Harry Müller kunnen we nu terug vlekvrije foto’s maken. Eerlijk is eerlijk, er was wel een tweede bezoekje nodig. Hij had het touchscreen van ons toestel namelijk niet helemaal fatsoenlijk terug aangesloten, maar dat was ook na twee minuten opgelost. Danku Meneer Müller, redder van onze en talloze  andere vakanties.

Gesponsorde artikelen