Pedofobie leidt tot fotoverbod in zwembaden

Pedofobie leidt tot fotoverbod in zwembaden

Utrecht verbiedt alle camera’s in de gemeentelijke zwembaden. Bescherming van de privacy van de baders zou een goede reden kunnen zijn, maar volgens De Standaard willen onze Noorderburen vooral voorkomen dat pedofielen foto’s zouden nemen van halfnaakte kinderen.  

Arthur Helling, de woordvoerder van de brancheorganisatie Recron Zwembaden bevestigt in de Nederlandse krant Algemeen Dagblad (AD) dat steeds meer Nederlandse zwembaden zo’n foto- en filmverbod opnemen, en noemt die maatregel ‘slim’. Ook André de Jeu, directeur Sport en Gemeenten staat achter de maatregel. Hij zegt in AD: ‘Het is echt anders dan tien jaar geleden. Toen had niet iedereen een camera op zak. Nu is een filmpje van halfblote kinderen zo gemaakt en verspreid.’ Nederland ooit gidsland voor de seksuele bevrijding, is van mening veranderd.

Proloog: kom straks maar eens naar mijn kamer

Walter Capiau kon een paar jaar geleden wel door de grond zakken van schaamte. Vijftig jaar voor de onthulling van de bloedstollende feiten had hij als adolescente scoutsleider grensoverschrijdende contacten gehad met twee minderjarigen tijdens een vakantiekamp. Ook Pater Versteylen moest er aan geloven. Hij had in zijn bezinningscentrum te Viersel geëxperimenteerd met een meer holistische benadering van jeugdseksualiteit, en daarbij zou hij decennia geleden de ‘stengel’ van een jongen aangeraakt hebben om hem te helpen ‘hemelen’ of ‘juichen’, dat wil ik kwijt zijn. En natuurlijk was er onze onvolprezen bisschop van Brugge, die monkelend ‘een relatietje’ opbiechtte. Die drie door de rioolmedia likkebaardend gesmaakte schandalen hebben -wel beschouwd- enkel een seksueel getint contact tussen een volwassene en een minderjarige gemeenschappelijk. Het gaat duidelijk om drie erg verschillende incidenten, maar nuance is aan de media-rechtbank niet besteed. 

Lang geleden, met mei ’68 als duidelijk keerpunt, wisten kinderen van ‘toeten noch blazen’ laat staan van hemelen of juichen. Dat maakte hen erg kwetsbaar voor misbruik van allerlei aard en gradatie. De predator kon meestal ongestoord zijn prooi misleiden, en opzadelen met een zwaarwegend geheim, levenslange verwarring en groot schuldgevoel. Bij volwassenen kon dat kind zijn probleem niet aankaarten.  Straf en het verwijt een leugenaar te zijn was de enige responst dat het slachtoffer kon verwachten. 

En dan sloeg de slinger plots helemaal de andere kant uit. “Niets mag moeten! Alles moet mogen!” werd de nieuwe norm. Professor De Batselier kon in de jaren zeventig in zijn lessen openlijk opkomen voor de rechten van pedofielen, getuigde Rik Torfs in  2011 in De Standaard. ‘De Batselier zou vandaag door de politie worden opgepakt. Ook de toenmalige rector Piet de Somer had bezwaren en wilde De Batselier schorsen, maar hij kreeg de gehele linkse studentenbeweging over zich heen. Dat is ongeveer een kwart eeuw geleden.’ schreef de Kerkjurist. Freud werd er in die tijd bij gesleurd met de haren: het kind is geen onschuldig geslachtsloos wezen, maar op zijn niveau intens met seksualiteit bezig. Het was in de morele context van de jaren zeventig niet ondenkbaar dat een volwassene met voldoende respect voor de eigen beleving van het kind, die wereld binnentrad. Puberale efebes poseerden naakt voor David Hamilton, en de mierzoete foto’s die dat opleverde werden als kunst beschouwd, en sierden als posters menige jongens- en meisjeskamer. 

De gedachte dat alles wat met seks te maken had ‘des duivels’ was en slecht, moest met tak en wortel worden uitgerukt. Aan de uitwassen van die tijd hebben we een veel opener relatie met ons eigen lichaam, een grotere variatie aan relaties en grote bespreekbaarheid overgehouden. Maar Capiau en Versteylen zijn in de val getrapt van de grote permissiviteit die een korte tijd het debat overheerste.

En dan kwam Dutroux en sloeg de slinger hélemaal naar de andere kant.

Contacten met minderjarigen als enig overblijvend taboe

Onze samenleving is duidelijk de rechtse toer opgedraaid. Maar seks is in belangrijke mate aan het nieuwe puritanisme ontsnapt. Bijna alles mag, en als het maar gek genoeg is mag je het ook nog eens op televisie komen toelichten. Zelfs het laatste taboe, mensen die bekennen dat ze totaal nièt in seks geïnteresseerd zijn, is inmiddels doorbroken. Ook kinderen mogen onderling experimenteren, en licht geseksualiseerde kleding (bvb. hippe bh’tjes voor achtjarigen) gaan vlot over de toonbank. Maar de grens van de permissiviteit is duidelijk: tussen een meerderjarige en een minderjarigen is àlles verboden. Dat wordt tot in het extreme doorgetrokken, en daarbij sneuvelen nogal wat nuances. Dat niet alle naaktheid iets met seks te maken heeft bijvoorbeeld. Kan een douche nog na het sporten? Mogen minderjarigen in een publieke sauna? In de States heerst een sfeer van bekrompen puritanisme die moeiteloos de vergelijking met de Europese preutsheid van vijftig jaar geleden kan doorstaan. En dat waait in toenemende mate de oceaan over.

Pedofobie

Zelfs de strengste regels hebben nooit de aard van de menselijke drift kunnen wijzigen. Er zullen dus altijd pedoseksuelen zijn, en ze zullen altijd een manier zoeken om ondanks de maatschappelijke controle hun lust te bevredigen. Internet opende in dat opzicht nieuwe perspectieven voor anonimiteit, contacten met niets vemoedende minderjarigen en wereldwijd uitwisselen van pornografisch beeldmateriaal. De verdere miniaturisatie van camera’s houdt dan weer nieuwe gevaren voor schending van het privacy in. Niemand weet nog waar en wat er gefilmd wordt.  

Er is dus wel degelijk een probleem. En aantasting van de eerbaarheid en van het privacy van baders, jong en oud, in een gemeentezwembad is een mogelijke verschijningsvorm van dat probleem. Maar het cameraverbod in Nederlandse zwembaden slaat als actie tegen pedo’s de bal toch behoorlijk mis. Als iemand ongeoorloofd beeldmateriaal wil maken, zal hij dat niet openlijk met een camera in een publiek zwembad doen, en omgekeerd. Laten we een frisse duik -met of zonder badpak- in ’s hemelsnaam niet verpesten met angst voor een dirty old man in een regenjas achter een boom. Het echte probleem is veel en veel groter en belangrijker: we worden overal gefilmd en als we er niets tegen ondernemen schiet er binnenkort met gelaatsherkenning en dergelijke snufjes, niets meer over van ons privacy. 

Gesponsorde artikelen