Pokémon Alpha Sapphire speelt exact zoals het origineel (en ook het spelplezier is hetzelfde)

Pokémon Alpha Sapphire speelt exact zoals het origineel (en ook het spelplezier is hetzelfde)

I’ve got to cash in on them all! And we’ve got to buy them all! Daar draait Pokémon al jaren om, en ze doen het eigenlijk wel goed. Maar of dat ook goede spellen oplevert, dat moeten we even uitvissen.

Remake van een remake van een remake van een anime.

Welkom bij de review van Alpha Sapphire, één helft van de gloednieuwe tweeling in de Pokémon-saga. En met gloednieuw bedoel ik stokoud met een laagje plamuur en boenwas of 6. Wat bedoelen we hier nu net mee? De oude rotten van de Pokémon-games weten al lang wat ik bedoel, maar voor de nieuwelingen in het vak, zal ik het toch even schetsen.

Neem een concept, zoals Tetris. Geef het wat nieuwe kleuren, een andere vormgeving rondom het speelveld, maak het onderdeel van een ander spel (zie Blokken op Eén), etc. Wat je er ook mee doet, Tetris blijft Tetris, blokjes die je op een correct wijze op een lijn moet krijgen. Klaar. Zo ook met Pokémon. Wat er visueel ook veranderd, welke kleur ze er ook aan geven, wat ze er verder ook nog insteken, het blijft exact hetzelfde spel als de allereerste versie, way back op de Gameboy. Deze Pokémon, van wat ze zelf de zesde generatie noemen, is dan ook nog eens een remake van Pokémon Sapphire van 2003, derde generatie, wat in principe een remake is van de generaties ervoor. Elke nieuwe Pokémon is dus gewoon hetzelfde spel met wat nieuwe snufjes en wat meer geschikt voor de nieuwe gameplatformen.

Is dit een slecht teken? Niet onmiddellijk. Een sterk concept kan je op veel verschillende manieren gebruiken zonder dat het afbreuk doet aan de kwaliteit. Neem nu een Porsche, een wagen die er nog bijna exact hetzelfde uitziet als 20 jaar geleden. Als deze een ander uitzicht heeft, is het dan nog wel een Porsche? Het is nu wel de vraag of dit kan vertaald worden naar videospellen.

Blijkbaar wel.

Blast to the past

Het spel is grafisch enorm ondermaats voor deze tijd. Het is weliswaar een remake, maar daar gaat het niet echt om. De wereld is hetzelfde, het verhaal is hetzelfde, jada jada. Waar het wel om gaat is dat ze de volledige capaciteiten van de Nintendo 3DS niet benutten. Het speciale aan de 3DS is uiteraard het stereoscopische 3D-aspect, dat een 3D-beeld biedt zonder dat er een speciale bril voor nodig is. In dit spel is er amper gebruik van gemaakt. Het enige moment dat dit ook maar enig effect heeft is als er een Pokémon evolueert. Verder kan je het al evengoed uitzetten.

Het verhaal is ook al hetzelfde als de allereerste Pokémon-anime ooit. Een jongen/meisje gaat de wereld in met een pokémon om andere pokémon te vangen door ermee te vechten en dan op te sluiten in een bal. Gotta catch ‘em all! Onderweg wordt er wat gevochten tussen de pokémon van de hoofdrolspeler en een of andere misdadigersbende. Verder overwin je wat meester-pokémon-trainers om badges te winnen, waarna je de 4 grootmeesters kunt overwinnen. Een samenvatting van elk pokémon-spel/anime tot de dag van vandaag. Zo ook deze nieuwe incarnatie.

Daarentegen krijg je bij Pokémon Alpha Sapphire een schier eindeloze hoeveelheid aan extra minigames – ingame apps – waarmee je je pokémon kunt opwaarderen, of gelukkiger kunt maken om bij jou te zijn. Zo ook apps waarmee je met andere spelers kunt verbinden en andere geinigheid.

Apps, want smartphonetijdperk

Bij deze Pokémon zijn nog wat nieuwe functies toegevoegd. Je kan online tegen andere spelers spelen. Je kan met je Pokémon spelen om hem vriendelijker te maken tegenover jou, of je kan met hem trainen om hem sterker te maken op verschillende vlakken. Deze functies bevatten dan zelf nog een berg minigames waarmee je je Pokémon dan blij kunt maken. Zo is er de fruitboom, waarbij je het juiste fruit tijdig aan de juiste Pokémon moet geven. Een puzzel, en het hoofd-ballenspel. Hiermee verzamel je dingen om je Pokémon gelukkiger te maken. Hoe gelukkiger je Pokémon, hoe beter hij je zal gehoorzamen en vechten. Een andere manier om je Pokémon op te waarderen is om ermee te trainen in de bijhorende app. Je laat hem op boksballen slaan, of je speelt (weerom) een mini-game, waarbij je ballonnen versies van verschillende andere Pokémon moet verslaan door er voetballen naartoe te gooien, en de inkomende te vermijden. Geen idee hoe ze op dat idee zijn gekomen in combinatie met Pokémon. Hiermee kan je upgrades winnen voor je basisstatistieken, en speciale soorten boksballen die extra opties geven.

Deze minigames zijn er uiteraard ingestoken om het spel naar het huidige tijdperk van smartphones en apps te brengen. En op zich heb ik er geen probleem mee. Het maakt het spel uitgebreider dan het is.

Het online gedeelte heb ik niet echt uitgetest, vermits ik meestal tegen Japanners moest vechten. Die mannen zijn lichtjes sterker dan mezelf, en dus moest ik constant het onderspit delven. Dat doen we dus niet meer.

Wereldverbeterende misdadigersbendes

Voor deze reviewer was de grootste verrassing in dit spel om het achtergrondverhaal van de misdadigersbendes van dit spel eens goed te lezen. De bendes willen wereldvrede, en dat pokémon meer vrijheid en een betere behandeling krijgen. Dat is… niet bepaald een doel waar je tegen kan zijn. Echter, hoe meer hun verhaal werd verteld, hoe meer hun idealen en acties clashten.

In het begin krijg je te horen dat ze de leefomstandigheden van pokemon willen verbeteren. En de enige manier dat we ons karakter daarop kunnen laten reageren is door te zeggen: stoute bende! Euhm. Neen, als we ook maar iets geven om pokémon zou dat toch wel een reden zijn om die bende op elke mogelijke manier te helpen. Maar de hele wereld lijkt erop te staan om hen het leven zuur te maken. Zodat ze de wereld niet kunnen verbeteren. Ik snap er niets van. En dan gaan we verder in het verhaal. Waaruit blijkt dat de wereldverbeteraars dus totaal niets van hun eigen idealen aantrekken en zoals iedereen pokémon gebruikt om hun punt te maken. En dan willen ze dingen kapotmaken, dan ontvoeren ze iemand. Ze doen dus alles wat een misdadigersbende moet doen. Maar hun ideeën zijn die van wereldverbeteraars. Tja. We zullen er maar niet te veel meer over nadenken.

Conclusie

We kunnen we ons beginnen af te vragen of dit spel nu eigenlijk überhaupt goed is.

Eigenlijk wel. En wel voor één belangrijke reden: nostalgie. Dit spel speelt exact zoals het originele. Het ziet er (een beetje rekening houdend met nieuwe technologieën) exact hetzelfde uit. Het spelplezier is exact hetzelfde. Is deze Pokémon dan een goed spel? Ja en neen. Het is ideaal voor een nieuwe generatie pokémon-spelers, of mensen die de eerste versies hebben gespeeld: je mist niets en krijgt er bovendien nog een enorme hoeveelheid extra’s bij. Voor ervaren spelers heeft dit spel weinig nieuws te bieden. De 3D is verwaarloosbaar, en de extra apps geven niet genoeg meerwaarde om dit spel opnieuw te willen spelen.

Zonder nostalgie: 6/10 – Met nostalgie: 11/10

Gesponsorde artikelen