Poliça zwevend naar intense climax in de AB

Poliça zwevend naar intense climax in de AB

Poliça is een band die in je hoofd kruipt wanneer je er naar luistert. De band speelde vorig jaar in de Club-tent één van de fijnste optredens op Pukkelpop. Heel hard de moeite dus om op een weekavond naar de hoofdstad af te zakken. Dat vond monkey contributor Filip Vyverman ook. Zijn verslag:

Denk vooral niet dat het een hapklare brok popmuziek is dat het viertal uit Minneapolis brengt. Dat lijkt misschien zo als je hun bekendste nummer, Dark Star, hoort. Maar alleen die song al klinkt zo veel anders, rijker vooral, als het in de aanzwellende climax richting einde van het concert gespeeld wordt. Logisch ook, als je de opstelling op het podium ziet: twee drummers (die daar al samen met drie experimenterende knoppendraaiers tijdens het voorprogramma van jetje gaven met Marijuana Deathsquads), een bassist en de indrukwekkende Channy Leaneagh. 

Dekentje

Haar frêle verschijning, gehuld in een zwart kleedje waar Kaat Tilley jaloers zou op geweest zijn, doet denken aan een meisje dat daar in het noorden van de Verenigde Staten op een koude winteravond met een flanellen pyama, onder een dekentje naar An Officer and a Gentleman kijkt en telkens weer tranen met tuiten huilt. Niets is minder waar. Channy rekent in haar songs af met al de mannelijke nonsens waarmee ze ooit geconfronteerd werd. Mocht je in een ver verleden nog haar lief geweest zijn, dan stapte je met rode kaken de concertzaal uit. 

De AB was niet helemaal volgelopen, maar dat liet niemand op het podium aan zijn hart komen. Gedreven percussie (dubbel op dus), een strakke bas en een arsenaal bliepen en bliepjes op de computer van Leaneagh hielden een bijzonder strak tempo in de set. Moeilijk te catalogeren trouwens. 

Schrijden

Soms schuift het een beetje op in de richting van Portishead. Op andere momenten denk je even aan Florence and the Machine. Net als je aan het zweven zou durven gaan, beuken Drew Christopherson en Ben Ivascu je weer naar beneden. Mooi en intiem, maar tegelijk ook rauw. Warm, maar net nadien weer kil, zoals wanneer ze zich afvraagt “are we made just to fight, all our lives” in Chain My Name. Mooi opgebouwd naar de meest intense nummers op het einde, wandelt of nee, schrijdt, Poliça door z’n twee albums. Zowel van het jongste Shulamith als Give you the Ghost komen nummers die de heel eigen sound van Poliça mooi onderstrepen. 

Een sound die in de bisnummers ook een statement wordt. Na een versie van Leading to Death zonder de heel tegenwoordige drums, stuurt Channy Leaneagh ons naar huis met You don’t own me, een feministische klassieker van Lesley Gore. Het is alleen jammer dat een mens in onze contreien dan eigenlijk Zeg maar niets meer van Andre Hazes loopt te neuriën tijdens het vertrek. En zo’n melodramatische Amsterdammer, dat is toch echt het laatste waar je wil aan denken als je net een dik uur kon genieten van topmuziek.

Gesponsorde artikelen