Premier Michel wint rondje armworstelen met Reynders, en zit straks weer in de cockpit bij MR voor regeringsonderhandelingen

Premier Michel wint rondje armworstelen met Reynders, en zit straks weer in de cockpit bij MR voor regeringsonderhandelingen

Charles Michel is en blijft de man die MR leidt. Ook na de verkiezingen op 26 mei. Na een interne discussie laat hij Didier Reynders toch de Brusselse kamerlijst trekken, maar claimt hij meteen de hoofdprijs. Want Michel, en niemand anders, zal straks na de verkiezingen namens de MR onderhandelen en deals doen. De kritiek op z’n tijdelijke ‘dubbele pet’, neemt hij er gerust bij.

Een beetje verrassend: premier Michel kondigt na z’n partijbureau van de MR aan dat hij opnieuw, met onmiddellijke ingang weer voorzitter wordt van zijn partij.

Het is ongebruikelijk in de Belgische politiek, de premier die ook formeel partijvoorzitter is. Grondwettelijk is er geen enkel probleem, maar de traditie wil dat de premier zich “politiek neutraal” opstelt ten opzichte van de partijen. In praktijk is dat natuurlijk onzin: de premier is en blijft ook de sterke man van zijn eigen partij. Dat was premier Jean-Luc Dehaene ten opzicht van zijn CVP/CD&V, dat was Guy Verhofstadt tegenover zijn Open Vld, dat was Yves Leterme met CD&V en Elio Di Rupo ten opzichte van de PS.

De partijvoorzitter van de premier moet zich in de Belgische politiek traditioneel schikken als volger, niet de leider van zijn partij. De enige die de afgelopen decennia dat moeilijk leek te begrijpen, was Karel De Gucht. Die werd uiteindelijk door premier Verhofstadt in 2004 ruwweg uit z’n functie gezet, waarna de liberale eerste minister zelf dan enkele dagen de beide posten combineerde, voor Dirk Sterckx interim-voorzitter van Open Vld werd.

Premier Charles Michel (MR) doet het nu ook: hij volgt Olivier Chastel formeel op als partijvoorzitter van de MR. Intern is dat geen revolutie voor de MR op dit moment. De echte baas was al langer Michel, een echt conflict over de machtsoverdracht was er niet. Officieel wil Chastel “zich 100 procent focussen op z’n rol als Europees lijsttrekker”.

Reynders in de hoek gezet

Maar op het schaakbord van de Franstalige liberalen is dit een zet die Michel ook in de toekomst een stevig machtsgreep garandeert. Want een premier heeft één nadeel: na de verkiezingen zijn het de partijvoorzitters die onderhandelen over een nieuw regeerakkoord. Als daar dan een soort erzats-voorzitter tussen zit, maakt dat de zaak soms lastig. Het is duidelijk dat Michel dat soort oefeningen wilde vermijden: straks schuift hij, en dus niet Chastel, als MR-voorzitter netjes overal aan. Dan wordt die dubbele pet, van ontslagnemend premier én voorzitter, wel plots heel interessant.

Didier Reynders, de grote rivaal van Michel binnen de MR, moet het met lede ogen toestaan. Maar Michel had Reynders behoorlijk in de tang. De huidige minister van Buitenlandse Zaken wedt immers op twee paarden: hij wil graag secretaris-generaal worden van de Raad van Europa, maar hij wil ook een terugvalpositie in de Belgische politiek als dat mislukt.

Alleen, de MR heeft het in Brussel absoluut niet goed gedaan op 14 oktober 2018, bij de gemeenteraadsverkiezingen. Dat wordt Reynders wat aangewreven: hij werkt zich niet echt de pleuris voor ‘zijn’ stad. Dus was er een scenario om Michel lijsttrekker in Brussel te maken voor de Kamer. Dan had hij daar z’n bonus als premier kunnen uitspelen. Reynders had dan moeten verkassen naar Europa, maar daar had hij geen zin in: als Europees parlementslid kan je niet langer Belgisch minister zijn. Dan was hij z’n post in lopende zaken kwijt, de dag na 26 mei.

Uiteindelijk kon Reynders dus lijsttrekker in Brussel blijven, maar moest hij als pasmunt toegeven dat Olivier Chastel de lijst voor Europa trekt. En meteen moet hij dulden dat Michel de job van voorzitter claimt, en dus straks weer in de cockpit zit.

epa

Gesponsorde artikelen