Quantum Break: de showstopper waar de Xbox One op wachtte

Quantum Break: de showstopper waar de Xbox One op wachtte

Nog voor de jongens en meisjes van Microsoft hun next-gen console officieel aan de wereld voorstelden in 2013, verscheen er al een trailer voor een mysterieus spel met de titel Quantum Break. Er was zo goed als niets over geweten, behalve dan dat het verhaal blijkbaar zou gaan om het manipuleren van de tijd en dat dit een van de absolute toptitels voor de opvolger van de 360 moest worden. Ondertussen zijn we drie jaar later en eindelijk ligt de game in de winkels. En om maar direct de twee verwachtingen aan te kaarten: ja, het verhaal gaat inderdaad over het manipuleren van de tijd en ja, het is een toptitel geworden.

Het is moeilijk om iets over het verhaal van een game als Quantum Break te vertellen, want het is net dat aspect dat het spel zo meeslepend maakt. Maar zonder al te veel te willen spoilen: je kruipt als speler in de huid van Jack Joyce, die verwikkeld raakt in een tijdreisexperiment van zijn oude vriend Paul en uiteraard verloopt niet alles zoals gepland.

Wat volgt is geen simpel Back To The Future-achtig verhaaltje, maar een heel complex en intelligent uitgewerkte thriller over de implicaties van reizen door de tijd en de soms hoofdpijnopwekkend ingewikkelde paradoxen die dat met zich meebrengt. Gelukkig wordt alles in een overzichtelijke tijdlijn bijgehouden in het pauzescherm, maar de gebeurtenissen tijdens het spel zullen je meermaals hoofdbrekens bezorgen en je ook na het spelen nog aanzetten tot nadenken over de aard van tijd en ruimte.

Dat wil uiteraard niet zeggen dat Quantum Break een gortdroge filosofiesimulator is geworden, integendeel. Het merendeel van de gameplay bestaat uit vrij traditionele third-person vuurgevechten, met het gebruikelijke arsenaal aan wapens en covermogelijkheden. Wat dat betreft niets nieuws onder de zon dus.

Leuker wordt het wanneer Jack ontdekt dat hij tijdens het misgelopen experiment is blootgesteld aan zogenaamd chrononpartikels en daardoor een handjevol nuttige tijdsgebonden krachten heeft ontwikkeld. Een duchtig gepantserde vijand kan je bijvoorbeeld even bevriezen om vervolgens rustig je hele shotgun op ‘m leeg te knallen. Of je vervormt even de tijd rondom je tot een schild om op adem te komen.

En aangezien de makers van Quantum Break ook het team achter Max Payne zijn, is enige mate van bullet time natuurlijk ook prominent aanwezig in de bundel superkrachten. Het is door die krachten, die zoals het hoort natuurlijk ook allemaal te upgraden en uitbreiden zijn, dat het spel niet in monotonie vervalt. Tussen de schietpartijen door worden er je af en toe ook met lichte platformelementen voorgeschoteld, met nog lichtere puzzels. Geen concurrentie voor pakweg Uncharted dus, al is de ontsnapping uit een instortend droogdok een wel erg spectaculair hoogtepunt.

Op gebied van gameplay is Quantum Break dus moeilijk vernieuwend te noemen, maar dat is zeker geen slechte zaak wanneer die zo strak is uitgewerkt als hier het geval is. Bovendien hebben we hier eindelijk nog eens te maken met een strikte single-playerervaring, zonder enige vorm van multiplayer. Een bewuste keuze van de makers, omdat die niets aan het spel zou toevoegen en ze zo volledig konden focussen op het uitbouwen van hun spelwereld.

Grafisch ziet alles er immers tot in de kleinste details verzorgd uit, met de indrukwekkende realistisch geanimeerde personages als absoluut hoogtepunt. Elk van de hoofdpersonages is via motion capture van acteurs tot leven gewekt en lijkt griezelig goed op z’n real life tegenhanger. Je zal dan ook direct de gedigitaliseerde tronies en stemmen herkennen van onder andere Dominic Monaghan (Merry uit The Lord of the Rings en Charlie uit Lost), Lance Reddick (Phillip Broyles uit Fringe en Cedric Daniels uit The Wire), Shawn Ashmore (Iceman uit de X-Men films) en Aidan Gillen (Petyr ‘Littlefinger’ Baelish uit Game of Thrones).

Ook de soundtrack is van topniveau. Naast de originele score van Petri Alanko, die ook Remedy’s vorige game Alan Wake van muziek voorzag, schotelt het spel je songs voor van onder andere Nick Cave en The Black Keys en zelfs een flard van de onverwoestbare klassieker Africa van Toto.

En dat brengt ons bij dé unieke feature van Quantum Break. Want waar de spelmechanismen dan old school zijn, heeft Remedy er alles aan gedaan om van het totaalpakket een uiterst vernieuwend concept te maken. Het verhaal van het spel wordt immers niet alleen verteld tijdens naadloos in het spel verwerkte cutscenes en tal van collectibles die de achtergrond van de personages uitdiepen, maar ook via een volwaardige tv-serie met afleveringen van zo’n 25 minuten die zich tussen de verschillende delen van de game afspeelt.

Na elk hoofdstuk word je plots in de schoenen van Paul geplaatst voor een soort mini-epiloog die telkens eindigt met een keuze uit twee mogelijke manieren waarop het verhaal zal verdergaan. De optie waarvoor je kiest, beïnvloedt niet alleen het verdere verloop van het spel, maar zorgt er ook voor dat je een totaal andere aflevering van de serie te zien krijgt. Hierdoor wordt de herspeelbaarheid van het spel ondanks het ontbreken van multiplayer-elementen meteen aanzienlijk vergroot. Waar het spel zich -uiteraard- focust op de belevenissen van Jack, belichten de afleveringen de andere kant van het verhaal.

De hoofdrollen zijn weggelegd voor figuren die je tijdens het spelen maar kort tegen het lijf loopt, zoals veiligheidsagent Liam en IT-nerd Charlie, en geven je een dieper inzicht in de complotten en snode plannen van de slechteriken. Het lijkt op het eerste zicht vreemd wanneer je om de zoveel tijd de controller moet neerleggen om tv te kijken, maar het concept werkt echt wel goed. Het helpt natuurlijk dat de dagen van tenenkrommend slechte FMV al een tijdje achter ons liggen. Dit is gewoon een goede science fiction-miniserie met topacteurs, knappe special effects en een meeslepende plot, allerminst het knullig geregisseerde amateurtoneel dat in oudere games wel eens voor live action cutscenes durfde doorgaan.

Een klein minpunt: om de afleveringen te bekijken, heb je wel een internetverbinding nodig aangezien ze niet op de disc staan, maar gestreamd worden (al kan je ze ook allemaal downloaden, hou dan wel rekening met een download van maar liefst 75 gigabyte).

Maar geen enkel spel is perfect uiteraard, en ook Quantum Break heeft zo z’n gebreken. Het coversysteem laat bijvoorbeeld nogal eens te wensen over. Vaak wil je gewoon dekking zoeken maar interpreteert het spel dat anders waardoor je plots een van je superkrachten ontketent. Ook lopen de laadtijden (heel soms) wel eens over in de cutscenes, wat de flow toch uit het verhaal haalt. Oh, en het is logisch dat het produceren van een spel en een tv-serie heel wat budget vereist, maar de product placement is bij momenten toch wel érg opvallend. Maar dat zijn kleine negatieve punten die niet opwegen tegen het spel- en kijkplezier.

Conclusie: 8/10

Met Quantum Break heeft Microsoft na het -laten we het nu eindelijk maar gewoon eens toegeven- tegenvallen van Halo 5 eindelijk de exclusieve titel te pakken die de aankoop van een Xbox One rechtvaardigt. Een intelligent verhaal dat naast een spel ook nog eens een meeslepende sci-fi serie is, met een topcast en dito soundtrack en ook nog eens een hoge herspeelbaarheidsfactor.

Soit, eigenlijk mag geen enkele gamer die houdt van een oerdegelijk single-player avontuur dit spel aan zich laten voorbijgaan en voor de alle anderen is het een uniek experiment dat twee vormen van digitaal entertainment bij elkaar brengt en daarom alleen al de moeite van het uitchecken zeker waard is. Nu ook nog graag een nieuwe Alan Wake alsjeblieft, Remedy!

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht; 5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen