‘Rise of the Dark Spark’ blijkt een slecht Transformers-experiment

‘Rise of the Dark Spark’ blijkt een slecht Transformers-experiment

Goed nieuws! Er is een nieuwe Transformers-game! Slecht nieuws! Er is een … nieuwe Transformers-game. En voor je nu denkt “ach, dan kies ik toch gewoon voor de goede en laat ik die slechte links liggen, helaas: het gaat om één en hetzelfde spel. Rise of the Dark Spark valt namelijk tussen twee aparte franchises in. Langs de ene kant is het deel drie in de uitstekende reeks die in 2010 begon met het op de oorspronkelijke cartoons en op action figures geïnspireerde War for Cybertron en het jaar daarop verschenen en nog sterkere Fall of Cybertron.

Een vervolg op die twee games, dat schept natuurlijk hoge verwachtingen. Langs de andere kant was er ook zoiets als de afgrijselijke rits games gebaseerd op de films van Michael Bay, een man die er prat op gaat elke vorm van nostalgie blijkbaar te willen bedekken met een zo dik mogelijke laag onzin, explosies en niet eens zo heel erg subtiel racisme. Spijtig genoeg wil Rise of the Dark Spark ook bij het alweer vierde deel van die films aansluiting vinden. En wat krijg je als een topreeks probeert te combineren met een sloot digitale bagger? Correct: een niet afschuwelijk slechte, maar helaas ook absoluut niet geweldige game waarin elk positief punt van de Cybertron-saga gefnuikt wordt door de invloed van de Bayformers.

Het verhaal draait om de Dark Spark, zoals de titel al lichtjes kan doen vermoeden. Een vaag omschreven maar blijkbaar machtig object waar de Optimus Prime en Megatron om strijden. Er zijn levels die zich in een flashback op Cybertron afspelen, er zijn levels die zich ‘nu’ op Aarde afspelen, maar het grootste verschil tussen die twee is hoe de Transformers eruit zien. Op hun thuisplaneet hebben ze hun vertrouwde, klassieke look uit de Cybertron-games, terwijl ze er op onze blauwe bol uitzien zoals de abominaties die Michael Bay ervan gemaakt heeft. Waarom dat zo is, wordt nooit uitgelegd want waarom zou je ook maar proberen de logica te zoeken achter Michael Bay.  Voor de rest zien alle levels er behoorlijk slap uit. Weg zijn de levendige neonkleuren uit War en Fall, vervangen door de in shooterkringen om onbegrijpelijke redenen nog steeds immens populaire bruine drab. De levels op Aarde zien er dan weer uit alsof ze gewoon gerecycleerd zijn uit de filmgames. En dat is voor alle duidelijkheid géén compliment.

Transformeren

Net als in de twee voorgaande Cybertron-games speel je afwisselend missies met de Autobots en Decepticons. Niet dat die over een ander arsenaal wapens beschikken of erg verschillend aanvoelen, het enige verschil zit ‘m in het eigenlijke transformeren. Waar de Autobots kunnen veranderen in rijtuigen allerhande, kiezen de Decepticons in hun voertuigvorm eerder voor het luchtruim. Jammer genoeg maakt dat eigenlijk niet zo heel veel uit voor het spelverloop, aangezien het transformeren bizar genoeg geen speciaal gameplay-element is. Toegegeven, er zijn af en toe passages waarin je verplicht wordt om van punt A naar punt B te vliegen omdat er geen bewandelbare ondergrond is of momenten waarop het handiger is om het volgende checkpoint rijdend te bereiken omdat het zodanig ver weg ligt dat het in robotvorm een eeuwigheid zou duren om er te geraken. Maar dat is het dan ook, een snellere manier van verplaatsen in quasi lege decors. Geen speciale missies, geen aangepast leveldesign, kortom geen enkele reden om buiten de saaie verplichte stukken als voertuig te spelen.

De enige afwisseling in het stramien komt er tegen het einde wanneer je als speler eindelijk aan de slag mag met de legendarische Grimlock, de gigantische Dinobot die al werd aangekondigd in Fall of Cybertron en ook een prominente plaats inpalmt op de affiche van Transformers 4. Het zou de grote apotheose moeten zijn, een missie die zowel de die-hard fans van de klassieke Transformers als de filmgangers moet bekoren. En bij de All Spark, wat is die opzet pijnlijk mislukt. Grimlock is amper bestuurbaar omdat de makers duidelijk problemen hebben met perspectief, maar gelukkig bestaat het level louter uit hersenloos knoppen rammen. Een wrange afsluiter van een teleurstellend middelmatig spel.

Conclusie: 5/10

Het samenvoegen van de twee reeksen was duidelijk geen goed idee, hopelijk beseffen de makers dat ook en worden de twee franchises voor het volgende deel weer netjes gescheiden, zodat we toch minstens één topgame krijgen.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen