Rock Werchter dag 1: Metallica op z’n best, kippenvel bij Robert Plant en last van oetlullen

Rock Werchter dag 1: Metallica op z’n best, kippenvel bij Robert Plant en last van oetlullen

Het spreekt voor zich dat wanneer de grootste metalact van de wereld afzakt naar het landelijke Werchter dat wij van MetalMonkey als rechtgeaarde metalfan daar ook bij zijn. Het idee dat we daar dan ook een aantal bands bij moeten nemen die we niet meteen kunnen plaatsen of van wie we gerust kunnen zeggen dat ‘het ons ding niet is’, schrikt ons in eerste instantie af. Vandaar dat we ook op Rock Werchter (een beetje) vreemdgaan…

Samen in de file

Dat vreemdgaan begint eigenlijk al in de aanloop naar het festivalterrein. Samen met ontelbaar veel andere auto’s doen we de toegangswegen in Werchter en omstreken dichtslibben. Zelfs het openbaar vervoer zit mee in de file. Niet leuk, zeker niet als je weet dat we hierdoor het optreden van Dropkick Murphys missen. Gelukkig lopen we later genoeg mensen tegen het lijf die ons kunnen bevestigen wat we op voorhand vermoedden: hun mix van punk en Ierse folk, in combinatie met het overheerlijke weer, zet een verschroeiend feestje in gang.

Er zouden op Rock Werchter 88.000 mensen rondlopen. Dat is, zelfs voor een festival van dit formaat, ontzettend veel. We merken dit een eerste keer wanneer we ons na de show van Miles Kane, die trouwens een fantastische versie van ‘Sympathy For The Devil’ van The Rolling Stones neerzet, richting The Barn begeven om Milow, trots van de natie en allround perfecte schoonzoon, aan het werk te zien. We schuifelen richting de tent, om te belanden in een dik uur meezingplezier en gedol met Rode Duivel-attributen. Persoonlijk hoogtepunt? Een alweer fantastische versie van zijn 50 Cent-cover ‘Ayo Technology’.

Tristesse en een Afrikaanse banjo

Terwijl we de innerlijke mens even versterken pikken we nog een stukje White Lies mee. Na twee nummers is het meteen duidelijk: dit is geen spek voor onze, van een hamburger van De Burgerij genietende, bek. Presentator Stijn Van De Voorde kondigde het Londense trio aan als een band met een zekere tristesse en we kunnen niet anders dan hem volmondig gelijk geven.  Alleen spijtig dat de jongens van White Lies net iets te veel hun best doen om het plezier uit de weide te zuigen.

Op naar Robert Plant, die met zijn Sensational Space Shifters ten dans speelt in The Barn. We hoeven zelfs niet te beginnen over de muziek van deze levende legende, want Plant gewoon zien is al meer dan genoeg om compleet te worden overdonderd. Wanneer de man dan wel degelijk zijn klep opentrekt en die oh zo kenmerkende stem door de tent laat schallen, is een eerste kippenvelmoment een feit. Toegegeven, de intro van ‘Black Dog’ op een soort van Afrikaanse banjo doet Jimmy Page absoluut niet vergeten, maar dat neemt niet weg dat de set, zorgvuldig en evenwichtig opgebouwd met solo-materiaal en Led Zeppelin-songs, een puike show oplevert. The Barn is ondertussen, de verfrissende nevels ten spijt, een heuse broeikast geworden.

Na de show van Robert Plant haasten we ons richting Main Stage, waar Brian Molko en de rest van Placebo alweer een aardig eind van hun optreden gespeeld hebben. Gelukkig maken we nog stomende versies mee van ‘Meds’ en ‘Song To Say Goodbye’ en zijn we getuige van een bisronde met onder andere een opgemerkte versie van ‘Running Up That Hill’, een song van Kate Bush.

The Four Horsemen by Request

Eerlijk is eerlijk, terwijl de heren van Placebo aan hun laatste songs bezig zijn, zitten wij al met onze gedachten bij wat daarna komen gaat. We weten al dat we een zonder twijfel fantastisch optreden van Arsenal gaan missen, maar daar liggen we absoluut niet wakker van. Wij hebben namelijk een afspraak met The Four Horsemen. Metallica komt met hun ‘By Request’-tour (fans mochten op voorhand door middel van stemming de setlist zelf samenstellen) naar Werchter en het moest al aardig verkeren mochten wij daar niet bij zijn. Opener ‘Battery’ laat nog even een ietwat rommelige indruk achter, maar wanneer ‘Master Of Puppets’ en ‘Welcome Home (Sanitarium)’ ook de revue gepasseerd zijn, lijkt de grootste metalact ter wereld wel degelijk opgewarmd. Wat volgt is dik twee uur lang niets anders dan Metallica op z’n best. De Werchterbezoekers hebben ietwat conservatief gestemd, wat met zich meebrengt dat ook een ietwat afgezaagde song als ‘Nothing Else Matters’ luidkeels door de weide wordt meegezongen. Daar staat echter tegenover dat we belachelijk goede versies van ‘For Whom The Bell Tolls’ of ‘Blackened’ te horen krijgen. Wij staan niet te springen voor de aankondigingen door de fans die de show van op het podium mogen meemaken en wanneer James Hetfield nog maar eens verwijst naar de ‘keuze van de dag’ en de daarbij horende sms-mogelijkheid, lijkt hij meer op een tv-presentator op één of andere commerciële zender dan op de frontman van de grootste metalband ter wereld. Maar hij mag dat… Omdat hij James Hetfield van Metallica is.

We sluiten de avond af met een streepje Skrillex. De brave man landt een half uur over tijd met zijn ruimteschip op de Main Stage om dik anderhalf uur lang met beats en blieps de liefhebbers de mensen de nacht in te sturen. Wij gunnen het hem, maar laten na een tiental minuutjes het optreden van onze goede vriend voor wat het is. 

Goed begonnen…

Rock Werchter 2014 is goed ingezet, zoveel is zeker. We hebben ontzettend genoten van de passage van Metallica en Robert Plant en zagen zelfs een paar dingen waar we anders misschien nooit aan zouden denken. Ook dat is de sterkte van een festival als Rock Werchter.

We blijven echter nog met één vraagje zitten: is er een welbepaalde reden waarom mensen die ‘voor de sfeer’ naar Rock Werchter gaan er blijkbaar alles aan willen doen om diezelfde sfeer voor heel wat muziekliefhebbers te verpesten? Geduw en getrek omdat mensen willen dansen, een vol plastic flesje verderop het publiek ingooien of  tegen het been van het meisje naast je urineren omdat je geen zin hebt om 50 meter verder naar het toilet te gaan… Het zijn een paar voorbeelden van hoe dun de grens is tussen een min of meer welopgevoede volwassene en een oetlul van een neanderthaler. Het is ronduit angstaanjagend hoe bepaalde mensen enig gevoel van omgang kwijtspelen van zodra ze niet alleen zijn en in de buurt van een tent met alcohol worden losgelaten. Die mensen zorgen voor de enige smet op een piekfijn georganiseerd festival. Spijtig…

Gesponsorde artikelen