Soms wil ik gewoon onvoorwaardelijk ongelukkig zijn. Is dat oké?

Soms wil ik gewoon onvoorwaardelijk ongelukkig zijn. Is dat oké?

“Is ongelukkig zijn een taboe?”, vraagt Amandine (21) zich af. Net als psychiater Dirk De Wachter stelt ze zich vragen bij de manier waarop op sociale media bijna uitsluitend positieve zaken worden gedeeld. “We moeten onszelf de ruimte geven om boos of ongelukkig te zijn.”

Geluk alleen maakt niet gelukkig. Daar zullen de meesten het over eens zijn. Maar waarom blijven we dan zo verdomd zoeken naar ‘het geluk’? Waarom geven we anderen altijd de indruk dat we gelukkig zijn? Dat ons leven ons goed afgaat? We zetten vrolijke foto’s op Facebook met familie en/of vrienden. We willen dat anderen ons oké vinden en hopelijk zelfs meer dan dat. We willen alleen het beste. Is ongelukkig zijn nog een begrip van deze tijd? Vijf minuten na het uitspreken ervan, zitten we al op de bank bij de psycholoog. Depressie, medicijnen, therapie.

Mogen we ons nog kwetsbaar opstellen zonder ‘zwak’ te zijn in de ogen van anderen? Volgens onderzoekster Brené Brown begint kwetsbaarheid met moed. Moed om er te zijn en jezelf te laten zien. Ik geef toe, het is niet gemakkelijk. Je moet je masker afzetten. Gedaan met toneel. Maar wat heb je te verliezen? Zogenaamde vrienden die er enkel voor je zijn als je gelukkig bent? Als het enkel gaat om plezier maken?

Kleine dingen

Iemand zei me ooit: “Te weinig mensen beseffen dat geluk niet één groot iets is. Het bestaat uit momenten van tevredenheid”. Ze heeft gelijk. Die heerlijke maaltijd, de bus die we net halen, de broek in de winkel die je als gegoten zit en bovendien niet te duur is, oogcontact met die ene persoon. De kleine dingen in het leven. Barbara Ann Kipfer schreef in 1990 The Happy Book, waarin ze 14.000 momenten beschrijft om gelukkig over te zijn, gebaseerd op haar eigen ervaring. Misschien moeten we dat allemaal eens doen. Om te zien wat geluk nu écht is, namelijk de kleinste dingen in het leven. Bovendien zijn we dan niet langer op zoek naar het geluk. We krijgen er oog voor. Dat is een wereld van verschil.

Internationale ongeluksdag

Daarnaast moeten we onszelf ook de ruimte en de tijd geven om soms boos of zo ongelukkig te zijn dat we het willen uitschreeuwen. In een maatschappij die er vooral op uit is om vooruit te gaan, is het vaak zo moeilijk om te volgen.

Waarom bestaat er geen internationale ongeluksdag? Is dat te negatief? Te pessimistisch?Is ongelukkig zijn dan een taboe? Ik zeg niet dat we na het lezen van deze column allemaal huilend door het leven moeten gaan. Maar in plaats van constant te focussen op ‘het geluk’ en ‘gelukkig zijn’, laten we ons eens richten op het feit dat het geen probleem is om toe te geven dat iets een flop was. Dat het niet was zoals je het had gewenst. Klaag, zaag, huil, doorbreek de stroom. Soms wil ik gewoon onvoorwaardelijk ongelukkig zijn. Is dat oké?

© 2015 C.H.I.P.S. StampMedia – Amandine Van Lathem

Gesponsorde artikelen