Suikerrock: de sappige affiche van zaterdag 30 juli en de best gespendeerde 45 EUR ooit

Suikerrock: de sappige affiche van zaterdag 30 juli en de best gespendeerde 45 EUR ooit

Suikerrock vierde dit jaar zijn 30ste verjaardag en kwam voor 30 juli met zo’n sappige affiche af dat we, ondanks de 45 euro inkom, onszelf er niet van konden weerhouden om die zaterdag naar het centrum van Tienen af te zakken. Een mainstage vol met Belgisch talent zorgde ervoor dat het de best gespendeerde 45 euro ooit was.

Omdat de Main Stage veel te aanlokkelijk was, hebben we voornamelijk onze tijd daar gespendeerd. De organisatoren hadden er echter voor gezorgd dat er tussen elke artiest een half uur pauze was, wat we dankbaar benutten om de rest van het festival te onderzoeken. Aan de ene kant een akoestisch podium tussen eetkraampjes zo overweldigend dat we er alle moeite voor moesten doen om niet al kwijlend over straat te lopen. Aan de andere kant de DJ-stage met daarlangs een typisch festivalmarktje met kleren, honderden zonnebrillen, sieraden en mensen die koordjes in ons haar wouden vlechten. Daartussen een uitbarsting aan menselijke diversiteit, van ruig getatoeëerde bebaarde mannen tot met dreadlocks behangen hippies en van ouderen naar baby’s. Er is zoveel te doen buiten de Main Stage dat er geen moment voorbijging dat we niet vrolijk aan het huppelen of klagend over voetpijn aan het uitrusten waren. Wat een zalige manier om de rest van de dag door te komen.

Nog snel de laatste vijf minuten

Helaas komen we op zo’n tijdstip aan dat we van Billie nog slechts de laatste vijf minuten meekrijgen. Ze staat, volledig in het zwart, zich zo te geven dat haar twee lange blonde vlechten het hele podium te zien krijgen. Jammer dat ze als één van de eerste moest optreden want het publiek is zich er blijkbaar nog niet helemaal bewust van dat ze op een festival zijn en geeft haar dus maar een flauw aftreksel van haar eigen enthousiasme terug. Geen zorgen Billie, we vinden je echt wel leuk, we zijn gewoon nog niet helemaal ontwaakt uit onze dagelijkse sleur.

Als kippenvel calorieën zou verbranden waren we losjes vijf kilo afgevallen

Een roze streep ter hoogte van haar ogen, nagels die afwisselend wit, roze en rood zijn gelakt,… Een kleine zwarte vlinder, een effect dat ze bereikt door de vorm van haar jurk, met roze haar staat vooraan op het podium te vertellen dat ze niet kan geloven dat ze slechts twee jaar geleden is begonnen met zingen en nu al op dit podium mag staan. Als ze vervolgens begint te zingen weten wij maar al te goed waarom ze daar staat, Alice On The Roof heeft een stem die live nog beter is als in studio. Terwijl haar bandleden de serieusheid zelve blijven geeft de 21-jarige ons al zingend kippenvel van onze kleine teen tot het topje van ons hoofd. Alice neemt de mensenmenigte mee naar een wereld waar ze rust vinden in de chaos van de massa. Ze begeleidt zichzelf hierin met een synthesizer waarvoor ze een roze stokje gebruikt waarvan de kleur perfect bij haar kapsel past.

Ook grapjes voegt de Waalse toe aan haar gebeuren. Ze kondigt Easy Come, Easy Go aan als een liedje voor een persoon van wie ze veel houd en terwijl iedereen een liefdesverklaring verwacht, zegt zij doodleuk : “Mezelf.”. De inleiding van dit lied doet ze enkel met één van haar bandleden die haar van vioolmuziek voorziet. Nog meer kippenvel verspreidt zich over onze huid. Als kippenvel calorieën zou verbranden waren we losjes vijf kilo afgevallen tijdens hun optreden.

Naarmate het concert vordert wordt ze steeds enthousiaster en na een half uur staat ze breed lachend te dansen tijdens de instrumentale delen. Als ze een cover van Dancing Queen brengt komen er zelfs een paar pirouetten boven. Er is zoveel sfeer dat de bruuske bewaker onderaan het podium het niet kan laten af en toe al hoofdknikkend mee te zingen, tot hij zichzelf daarop betrapt en dan weer met een kuchje zijn serieuze ‘met mij valt niet te sollen’-gezicht opzet. De drummer zit met zijn ogen dicht te genieten, de pianist is zich helemaal aan het geven, de zangeres laat zich lachend gaan op een drum,… Enkel één van de twee gitaristen weigert nog enige emotie te tonen, we denken dat hij met een weddenschap bezig is, want geen blijheid uitstralen tijdens dit optreden is zo goed als onmogelijk.

Als het optreden afgelopen is krijgt het publiek een buiging van de groep en onder het luide applaus kan zelfs de gitarist in kwestie een trotse glimlach niet achterwege houden. Alice On The Roof zorgde voor zonneschijnsels in ons binnenste die nog de rest van het festival bleven stralen.

Een groepsgevoel dat menig hart verwarmt

Het volgend optreden begint met een technisch foutje, de micro’s lijken niet te werken. Hard schreeuwen dan maar jongens? Gelukkig heeft Suikerrock techneuten rondlopen die dat soort problemen met een vingerknip oplossen en zo’n twee minuten later zijn de stembanden van de groep gered.

De vijfkoppige band begint met En Route alsof ze de menigte uitnodigen met hun op reis te gaan en op vakantie gaan met Tourist LeMC, daar zeggen we geen nee tegen. Na dit nummer volgt er al een uitgebreid applaus met als reactie dat we de zanger een beetje opgelucht zien zuchten, zijn pet ‘tegoei’ zet en er verder invliegt, nu kan niks hem meer stoppen.

Al snel blijkt er zich echter een probleem te vormen dat we niet onder de schoenen van de technici kunnen schuiven, zanger Johannes Faes komt amper boven zijn instrumenten uit. Enkel bij de liedjes die we kennen en waar we dus weten wat we moeten horen, is hij te verstaan. Wil het nu net dat het die songteksten zijn waaraan de groep zijn kracht ontleend. Maar goed dat het publiek gevuld is met vergevingsgezinde fans die of genoeg van de teksten vanbuiten kennen of die de filosofie van de groep maar al te goed verstaan. Deze filosofie straalt ook af van Faes’ houding. Inlevend in zijn muziek maar met een serieus gezicht is de boodschap duidelijk: ‘Er moet dringend iets aan deze beroerde maatschappij veranderen.’.

Aan de andere kant is het instrumentaal gedeelte ook een sterk pluspunt. Een saxofoonsolo zet de meezingende menigte om tot een stille bewonderende massa en de akoestische gitaar zorgt voor een reggaetintje dat de zomer met zich mee brengt. Soms wordt het ook op één instrument na weggelaten, waardoor de zanger’s stem veel duidelijker is en we er weer aan herinnerd worden waarom we nog zo graag naar ze luisteren. Een perfect combinatie van de twee is het moment waarop de zanger “… misschien vindt ge op een dag de nodige rust en als ge heel goed luistert, dan hoort ge de muziek.” zingt en er vervolgens een instrumentaal festijn losbarst. Oké Tourist, we horen het.

De betrekking met het publiek is groot en als ze als voorlaatste lied Horizon beginnen te spelen, krijgen ze euforisch gegil van overal. Eigen zangers zijn niet meer nodig, het publiek neemt het lied met hart en ziel over en er ontstaat een groepsgevoel dat menig hart verwarmt. Voor eventjes is de menigte één en iedereen gelijk aan mekaar, een prachtig zeldzaam gevoel in deze bevooroordeelde wereld.

Liever risico op smelten dan dit te moeten missen

Ondertussen is het mensenaantal op het plein voor de Main Stage tot een behoorlijk aantal gegroeid. Terwijl we bij Alice On The Roof nog dansplaats genoeg hadden, moeten we ons nu beperken tot plaatselijk meewiegen om ongewilde aanrakingen te voorkomen. Ook de regen heeft besloten zich niet langer in te houden en valt met bakken uit de lucht. De mensen blijven echter aan het podium gekluisterd en geven geen zak om de nattigheid, liever risico op smelten dan Balthazar te moeten missen.

Één verhoogd stuk podium, één spot, één drummer, één solo. Zo doet de groep hun entree. Als de vier andere zich bij de drummer voegen krijgen we een explosie van muziek. De vijf zangers worden in harmonie samen gehouden door de drum terwijl een viool er nog een dramatische toon onder vlamt. Er ontstaat een intense sfeer die de regen lijkt uit te dagen nog maar wat harder te gaan, het publiek is toch niet kapot te krijgen. Alles lijkt ver weg, alles lijkt Balthazar.

De compagnie zorgt voor een ontploffing van positieve energie op het podium, de hele performance schreeuwt dynamiek. Het enthousiasme van de bandleden slaat over op het publiek, dat niet meer nodig heeft om zich helemaal te geven. Violen die gerockt worden als een metalband, microfoonstaanders die kapot worden gesmeten en haren die in het rond zwaaien als windmolens. Daar bovenop nog een paar uitzonderlijke soundeffecten die zorgen dat de mainstream uit onze oren wordt geblazen en het is voor ons duidelijk, live is Balthazar nog een stuk beter als in studio.

Een groepsbuiging, een langdurig applaus en een publiek dat achterblijft met een gevoel dat fluistert dat ze de hele wereld aankunnen. Balthazar zal niet snel vergeten worden.

Al net iets te ruig

Het lijkt alsof alle Tiense inwoners hebben besloten hun pogingen tot slapen maar op te geven en gewoon zijn komen meefeesten. dEUS kreeg zoveel volk bij mekaar dat we niet eens meer tot aan het podium geraakten.

Ook deze band bestaat uit vijf leden en gebruikt dezelfde opstelling als het voorgaande Balthazar, drummer achteraan op een verhoging, vier andere vooraan met microfoon en instrument. De band slaagt erin met harde drumsessies en knallende gitaren de menigte naar een hoger rocklevel te dragen. De muziek is ons net iets te ruig maar anderen lijken het wel leuk te vinden. We moeten een verontrustend aantal keer gaan lopen voor meezingend kattengejank. Er zitten ook wel rustigere liedjes bij onder begeleiding van een akoestische gitaar die ons wel aantrekken maar niet kunnen aanzetten tot het uitkijken van het hele optreden. Ach ja, we zijn nu eenmaal woesies als het op de rock-‘n-roll aankomt.

Lösh gehn?

Voor het laatste half uur eindigen we aan de DJ-stage, met cocktailijsjes in onze handen worden we verwelkomd met muziek die alle dansremmen los gooit. Desondanks is toch eigenaardig ongemakkelijk om als twintigers compleet lösh te gehn langs een kind van amper 9. Toen wij die leeftijd hadden lagen we nu, al dan niet gedwongen, al zeker drie uur in ons bed. Maar dat is het effect dat Suikerrock met zich meebrengt: het lokt bij letterlijk iedereen het innerlijke feestbeest al brullend naar buiten.

Gesponsorde artikelen