Temples mist peper en zout in Botanique

Temples mist peper en zout in Botanique

Als een veelbelovende Britse band het Kanaal over steekt, dan is Newsmonkey er als de kippen bij om te controleren of ze die opschudding wel waard zijn. Music contributor Filip Vyverman trok daarom naar de Botanique om het met superlatieven overladen Temples te checken.

Zeggen dat ze aan de andere kant van de Noordzee nogal kwistig durven omspringen met allerhande hypes, is een open (studio-)deur intrappen. Vaak heeft hun “sound of …” en “ one you need to hear…” niet zo veel om het lijf. Maar af en toe zit daar wel een band bij die flink wat in huis heeft om echt het verschil te maken. Temples is zo’n groep. Ze maken muziek waar onze ouders tijdens onze geboorte of zelfs nog vroeger stonden op te dansen. Maar ze doen dat wel met brio.

Seventies

Nee, Temples is niet naar de Botanique in Brussel gekomen om dat vooroordeel te weerleggen. Opener Colours to life maakt meteen duidelijk dat deze vier heren uit de Britse Midlands de Orangerie meenemen op een uitstapje naar de psychedelische toestanden uit de jaren zeventig. Twee gitaren, een bas, drums en heel af en toe een licht dromerig orgeltje er tussendoor. Zelfs een sampletje in een door een heerlijke baslijn gedreven A question isn’t answered. Eén van de stevigere hoogtepunten uit de set trouwens. Net als Mesmerize dat dicht bij het einde van het optreden eindelijk een breed uitgesponnen muzikaal intermezzo kreeg. Het leek wel of iedereen daar een beetje stond op te wachten, want voor de eerste keer gingen alle handen op mekaar.

Met Sun Structures gooide Temples vorig jaar een heel knap debuut op de muziekmarkt en dan hoop je dat ze die nummers live een stukje verder uit mekaar plooien om er toppers van te maken. Dat bleef in de Botanique een beetje achterwege. Met Johnny Marr en Noel Gallagher als notoire leden van hun fanclub en tour-ervaring met Suede, Kasabian en The Vaccines, kan je er van op aan dat ze dat in huis hebben.

Fellaini-hair

Maar J.E. Bagshaw, die overigens dezelfde kapper als Marouane Fellaini lijkt te hebben, leek zich niet vol in de strijd te willen gooien. Het kan de stijl van het huis zijn. Maar als ze meer zielen dan een aantal hipsters en liefhebbers van de psychedelica voor zich willen winnen, moeten ze er live nog een schepje bij doen. Dan worden bijvoorbeeld de afsluiter Sand Dance en bisnummer Shelter Song op festivals tenten vullende toppers. Voorlopig is het goed, maar missen ze wat peper en zout om ze een eindje boven het maaiveld te laten uitkomen. Waar ze eigenlijk wel thuishoren.

Gesponsorde artikelen