Terwijl preformateurs vooral sisyfusarbeid doen, breekt Kristof Calvo lans voor paars-groen

Kristof Calvo
Groen

Het algemeen aanvoelen over de twee preformateurs is pessimistisch, negatief zelfs. En nu plots de groenen terug betrokken zijn, duikt een alternatief scenario op.

Wat gebeurt er precies? De groenen zijn plots opnieuw uitgenodigd door de preformateurs. Veel stelde dat gesprek niet voor: het was blijkbaar vooral een beleefdheidsbezoek. “Wij zijn beschikbaar voor oplossingen, wij zijn beleefde mensen die gaan praten”, zo licht Groen-kopstuk Kristof Calvo vanmorgen toe op Radio 1.

Onder de waterlijn: De irritatie bij andere onderhandelaars over de aanpak van het duo, Geert Bourgeois (N-VA) en Rudy Demotte (PS) is groot. “We krijgen dezelfde vragen die reeds allemaal uitgebeend geweest zijn door hun voorgangers, Johan Vande Lanotte (sp.a) en Didier Reynders (MR). De standpunten zijn ondertussen toch wel gekend zeker?”, zo luidt het commentaar. Bij de overgang van Vande Lanotte naar Bourgeois en Demotte was de cruciale vraag of die eerste z’n nota’s en info zou gaan delen met z’n opvolgers. Maar Demotte omringt zich met topmedewerkers van sp.a, het lijkt dus onmogelijk dat die niet door z’n voorganger deftig gebrieft zou zijn. Meteen duikt dus de vraag op waarom dan niet wordt doorgepraat, waarom zoals Sisyfus telkens de steen de berg moet omhoog rollen, om dan zonder succes terug naar de voet van de berg te keren.

In het nieuws: Ondertussen legt Kristof Calvo wél z’n kaarten op tafel. Hij pleit onomwonden voor paars-groen, het heeft immers allemaal lang genoeg geduurd, volgens hem: “De preformateurs werken aan paars-geel. Het mag nu wel vooruit gaan. Het probleem is niet dat het mislukt, maar vooral dat er niet echt onderhandeld wordt. Dit land verdient een federale regering.” Daarbij is het duidelijk welke keuze Calvo wil: “Er zijn twee legitieme opties die kunnen: de confederale optie, met PS en N-VA, of een paars-groene regering. Die coalitie is even legitiem.” Calvo weet dat niet iedereen (lees: de liberalen) daarom staat te springen. “Maar het is nu de opdracht aan elke politieke familie om die verschillen te overstijgen.”

De details: Gisteren nog was er wel parlementaire ‘toenadering’ tussen de paarse en groene partijen. Immers, rond een wetsvoorstel in een ethische kwestie (abortus langer wettelijk maken) kunnen de ‘paars-groene’ partijen zich vinden in de Kamer. Meteen doet dat denken aan het historische bindmiddel tussen socialisten, liberalen en groenen begin jaren 2000: toen boekten ze ook grote successen rond ethische dossiers. “Het is duidelijk waar dit naartoe gaat: de eerste stappen richting paars-groen”, was bij N-VA te horen gisteren over die toenadering.

De reactie: Meteen wilde Open Vld olie op de golven gieten, en aangeven dat zij niet zitten te wachten op een dergelijke, linkse coalitie. Immers, paars-geel, mét N-VA, is sociaal-economisch veel rechtser. En dus haalde de fractieleider van Open Vld, Egbert Lachaert, hard uit over paars-groen op de radio gisterenochtend. “Paars-groen kan enkel als Ecolo bereid is haar sociaal-economisch programma ritueel te verbranden.”

De toenadering: Bij de Vlaamse groenen was dat even slikken. Calvo probeert vandaag te sussen, en vooral, de opening met de liberalen te forceren. Vergeet niet, in z’n thuisstad Mechelen zit Calvo in kartel met Open Vld, hij is niet meteen de linkervleugel van z’n eigen partij. Hij noemt de woorden van Egbert Lachaert “een heel domme, spijtige uitspraak”. “Dat is net wat we niet nodig hebben,  de campagne is voorbij. Je vraagt andere partijen niet om hun programma te verbranden. Ik hoop net dat je je programma met vuur verdedigt, en dan praat met elkaar. En kijk naar waar de groenen zaken doen met de liberalen: Ecolo maakte met de MR van Charles Michel in Wallonië een regeerakkoord. In Brussel maakten de groenen een regeerakkoord met de Open Vld van Sven Gatz.”

Om rekening mee te houden? Met z’n woorden bekent Calvo wel kleur: zij zijn bereid om serieus over paars-groen te gaan praten. Dat zal hoe dan ook niet kunnen voor de twee preformateurs hun rit hebben uitgereden, tot begin november. Het paleis besliste immers in al haar wijsheid om de termijnen van zowel de informateurs, als nu van de preformateurs letterlijk op weken, eerder dan dagen te zetten. Door zoveel tijd te geven, blijft de zaak dan eindeloos aanslepen.

De grote vraag? Straks, als dan eindelijk de termijn van de preformateurs is afgelopen, moeten de kaarten wel op tafel: komen kopstukken Bart De Wever (N-VA) en Paul Magnette (PS) dan aan zet? De kans is niet groot, zoals het er nu voor staat, zo is te horen. En teken aan de wand: de PS wilde al De Wever alleen het veld in sturen, zonder enige kans op succes. Niet meteen goed voor het wederzijds vertrouwen …

Gesponsorde artikelen