The Evil Within: horror die ook echt onder je vel kruipt

The Evil Within: horror die ook echt onder je vel kruipt

Het zijn mooie tijden voor de fans van survivalhorror. Alien Isolation blies nog maar net opwindend nieuw leven in een doodgewaande franchise, of The Evil Within ligt al in de rekken te wachten om je mee terug te nemen naar een tijd waarin de klemtoon nog echt lag op het survivalgedeelte. Een flashback die misschien niet voor iedereen is weggelegd maar wie oud genoeg is om de begindagen van het genre te hebben meegemaakt, zal zijn hart kunnen ophalen aan het spel.

Dat The Evil Within afwijkt van de met een dunne saus zombies of andere monsters overgoten shooters die tegenwoordig poseren als horrorgames is uiteraard de verdienste van de maker van het spel, de legendarische Shinji Mikami. Mocht die naam geen belletje doen rinkelen: Mikami is de bedenker van het originele Resident Evil, dat nog steeds ettelijke keren angstaanjagender is dan de actiegames die tegenwoordig onder die naam worden uitgebraakt. Wie van The Evil Within dus het zoveelste “knallen op alles wat beweegt met af en toe eens een schrikmomentje”-spel verwacht, is er wel degelijk aan voor de moeite. Munitie is schaars, de vijanden zijn allesbehalve doetjes en Mikami mikt op een constant gevoel van angst in plaats van af en toe getelefoneerde jump scares (al zijn die ook in overvloed aanwezig, geen – of net wel – paniek).

Van bij het begin wordt de toon gezet: als de getormenteerde agent Sebastian Castellanos word je opgeroepen om de massamoord bij het Beacon Mental Hospital te onderzoeken wanneer de plaats delict plots onder de voet wordt gelopen door bizarre nachtmerriecreaturen. Monsters in een creepy gesticht dus, een setting die misschien niet als bijzonder origineel overkomt maar dat ook niet pretendeert te zijn. Mikami plundert namelijk net als in zijn oudere games met veel enthousiasme en weinig schaamte de kluizen van alles wat onder de noemer B-horror valt. Naast leuke verwijzingen naar Resident Evil, staat The Evil Within dan ook bol van de knipogen naar klassieke griezelfilms. Meer nog, door de keuze voor een speciaal beeldformaat met van die typische zwarte balken onder- en bovenaan het beeld en het gebruik van verschillende camerafilters en -effecten lijkt The Evil Within wel een interactieve horrorfilm.

Wat niet wil zeggen dat er amper te gamen valt, integendeel. Concentratie is van levensbelang in de constant veranderende omgevingen van het spel. Concentratie op de posities van je vijanden, om ze met een geniepige stealth-aanval uit te kunnen schakelen. Concentratie op de beperkte munitie in je arsenaal. Zoals in de beste survivaltraditie, moet elke actie zorgvuldig afgewogen worden om zo weinig mogelijk kostbare items te verspillen. De gevechten in The Evil Within zijn dan ook zenuwslopende confrontaties, en dat gaat dubbel op voor de bikkelharde bossfights. Zomaar door de vijftien uitgebreide en opvallen gevarieerde levels walsen is er deze keer niet bij. En reken maar op een expliciete grafische weergave van hoe je aan je onvermijdelijke einde(s) komt. Gelukkig kan je door hersengel (jep) te verzamelen broodnodige upgrades aanschaffen die Sebastian meer gezondheid, uithoudingsvermogen of sterkere wapens geven. Maar ook hier is door het schaarse aanbod kiezen verliezen, waardoor je het spel dan weer op verschillende manieren kan proberen aan te pakken. 

The Evil Within is een door en door old school-horrorervaring geworden, een liefdesbrief van Shinji Mikami aan een niche die hij zelf gecreëerd heeft. Hoewel de vele gamers die nostalgisch terugdenken aan de gloriedagen van het genre niet meer aanbeveling nodig hebben om het spel direct in huis te halen, kan dat voor anderen net een struikelblok zijn. De besturing is vrij log, de puzzels zijn verwaarloosbaar en hoewel er aan bloederige taferelen geen gebrek is, ligt de nadruk allerminst op snelle actie. Het zal dus afhangen van je persoonlijke voorkeur op horrorgebied of je helemaal weg zal zijn van The Evil Within, dan wel snel gefrustreerd zal raken. De eindscore is dan ook bedoeld voor wie al lang op zijn of haar honger naar een klassiek aanvoelende, enorm sfeervolle survivalhorrortopper zat te wachten. Wie liever horden monsters aan gort knalt met een eindeloze rist wapens, mag er gerust een punt of twee aftrekken.

Conclusie: 8/10

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen