‘The Hunger Games’-prequel legt het belang van de Mockingjay uit

The Hunger Games Mockingjay Betekenis
The Hunger Games

The Hunger Games-fans weten natuurlijk dat Katniss Everdeen de Mockingjay was, hét symbool voor het verzet tegen de autoriteit van het Capitool. Echte fans weten ook dat de mockingjay een toevallige creatie van dat Capitool was. Maar waarom president Coriolanus Snow precies zo’n hekel aan de ‘dieren’ had, wist niemand. Tot nu.

Iedereen die ooit naar The Hunger Games heeft gekeken, of de boeken van Suzanne Collins heeft gelezen, weet dat Katniss Everdeen na haar ‘vrijwillige’ deelname aan de Hongerspelen uitgroeide tot een echte verzetsleider. Het symbool voor dat verzet was een mockingjay, omdat Katniss tijdens haar Spelen een speld met zo’n vogel bij zich had.

Biologische spionnen

In het eerste boek, en de eerste film, leek die speld toevallig. Maar de betekenis van de vogel werd doorheen het verhaal steeds duidelijker. Tijdens de oorlog met de districten, wilde het Capitool een soort biologische spion creëren. Die kwam er in de vorm van een jabberjay, een vogel die geluiden kan opnemen en nabootsen (een papegaai 2.0, zo je wil).

De jabberjays fladderden overdag door de bossen van de districten. Daar namen ze alle geluiden op die ze konden waarnemen, waaronder ook geheime gesprekken tussen rebellen. ’s Nachts keerden de genetisch gemanipuleerde vogels dan terug naar het Capitool om verslag uit te brengen.

Uitdagingen voor autoriteit

Waar het Capitool geen rekening mee had gehouden, was dat z’n jabberjays wel genoten van het gezelschap van mockingbirds. De dieren gingen aan het paren, en zo ontstond bij toeval een nieuwe diersoort: de mockingjay (of spotgaai, in de Nederlandstalige boeken).

Het Capitool ontdeed zich van z’n spionnen, want die waren een soort symbool geworden voor verraad. De vogels wreven het er bij het Capitool als het ware in dat het niet over alles controle had, dat er uitdagingen waren voor z’n autoriteit.

Laatste woorden

In de prequel van de originele trilogie die onlangs verscheen, A Ballad of Songbirds and Snakes, geeft Suzanne Collins meer context voor de haat die president Coriolanus Snow draagt voor de dieren. Toen het Capitool de mockingjays liet voor wat ze waren, nestelden ze zich in de bossen van District 12.

Telkens een grote groep mensen bij elkaar kwam, volgden de mockingjays. Ze luisterden met grote fascinatie naar de geluiden die daar geproduceerd werden. Dat lijkt allemaal heel mooi en lief. Tot je weet dat die grote ‘evenementen’ vooral executies waren.

De mockingjays pikten vaak de laatste woorden op van wie geëxecuteerd werd, en die zongen ze dan na. Vergeet the fat lady, want “it’s not over until the mockingjay sings“.

Smoorverliefd

En – toevallig – bracht een jonge Coriolanus Snow z’n tienerjaren door als peacekeeper in dat district. Daar woonde ook een jonge zangeres, Lucy Gray. De mockingjays vonden haar fantastisch, want ze deden niets liever dan haar nabootsen.

Maar de vogels waren niet de enigen die smoorverliefd waren op de zangeres. Ook Coriolanus Snow had wel een boontje voor Lucy Gray. En zij had hem ook opgemerkt, alleen heeft ze beslist om hem achter te laten. En dat vond Snow dan weer niet zo fijn.

Toen hij dus al die jaren later Katniss Everdeen in z’n arena zag stappen met een mockingjay-speld, nam president Snow dat als een persoonlijke belediging. En dat zou wel eens het begin kunnen geweest zijn voor de wraaktocht die hij opzet in de The Hunger Games-trilogie.

Verraders zijn ook mensen

Terug naar het Capitool dan. Het moment waarop de ‘overheid’ van Panem de mockingjays echt hartgrondig begon te haten, was dat waarop de dieren steeds maar “Ma!” bleven nabootsen. Dat waren de laatste woorden geweest, van iemand de geëxecuteerd werd.

De schreeuw (en het nabootsen ervan) was opnieuw een belediging voor de autoriteit van het Capitool. Die jammerende kreet maakte van de verraders namelijk ook mensen, en dat was teveel voor het Capitool.

Gesponsorde artikelen