Titanfall heeft een ongelooflijke troef (en die is niet de megarobots)

Titanfall heeft een ongelooflijke troef (en die is niet de megarobots)

Ik zal eens iets bekennen: ik suck in multiplayershooters. Niet het soort sucken waarvan je denkt: “Nondepietjes, hij zal dat nu wel zeggen voor zijn artikel, maar eigenlijk knalt ie lekker iedereen droog af.” Het type dat altijd klaagt een rotslecht examen te hebben afgelegd, en dan toch lekker onderscheiding haalt, weet je wel. 

Maar nee hoor: ik ben degene die altijd doorzeefd wordt nog voor ie doorheeft dat een tegenstander in de kamer zit. Ik ben degene die erin slaagt zelfs afgeschoten te worden door tegenstanders die ik zelf verras, die zichzelf opblaast met slechtgemikte granaten. Ik ben die sukkel die altijd laatst eindigt in multiplayerwedstrijden, en ik speel na enkele gigantische afgangen eigenlijk nooit nog multiplayershooters. En toen kwam Titanfall.

En ik zie je al denken: “Heerst hij nu opeens in Titanfall terwijl ie in alle andere shooters suckt?” Nee hoor: ik suck in Titanfall dat het geen naam heeft, en ik eindig eigenlijk ook bijna altijd laatst. Het is een overwinning wanneer ik eens niét met die rode lantaarn sta te zwaaien. Meer nog, dan is het feest! En hiermee kom ik dus bij de grootste troef van Titanfall, die enorm (over)gehypete shooter met gigantische robots: de game is gewoon superplezant, zélfs wanneer je zo hard suckt als yours truly.

Terwijl ik eerdere pogingen om goed te worden in shooters vroegtijdig staakte uit pure frustratie, blijf ik bij Titanfall proberen. Het is te zeggen: eigenlijk speel ik niet om goed te worden, ik speel gewoon omdat het plezant is. Zonder echt doel, want challenges en andere uitdagingen interesseren me eigenlijk niet. En ik blijf spelen, al ettelijke lange avonden.

Multiplayershooter

Maar even naar het begin: Titanfall is een multiplayershooter zonder singleplayercampagne. Het strijdveld bestaat uit maps op een verre planeet, waar je als een van twee allianties de strijd aangaat in gevechten van zes tegen zes in verschillende modi. Je vecht als een mens met een jetpackrugzak, waardoor je niet alleen die geweldige double jumps kan uitvoeren, maar ook een stukje op wanden kan lopen en je via sprongen van muur tot muur op heel hoge plaatsen kan geraken. Dat is echt enorm cool, en de besturing werkt supervlot. De makers hebben duidelijk jetpacks ontworpen alsof ze voor zichzelf zouden zijn, en bovendien is de klassieke tutorial erg duidelijk.

De mens die je bestuurt is eigenlijk ook piloot, en wel van een enorme robot, een Titan. In elke match kan je na een bepaalde tijd minstens een keer een Titan oproepen en besturen, en die ‘bereid je voor op Titanfall’-boodschappen die je hoort voor je robot uit de hemel ploft zijn elke keer opnieuw opwindend. Zowel voor de piloten als voor de Titans heb je een uitgebreide wapenuitrusting waarvan elk vuurwapen, schild of speciale eigenschap voor- en nadelen heeft, zonder uitgesproken beter of slechter te zijn. Je kan verschillende load-outs samenstellen en daarbij ook altijd enkele speciale snufjes kiezen, zodat je tijdens een match tijdelijk door muren kan zien bijvoorbeeld. Als Titan heb je dan weer verscheidene schilden en andere handigheidjes, en kan je kiezen uit drie modellen met verschillen in snelheid, bepantsering en wendbaarheid. 

Balans

Het coole aan al die uitrusting is dat alles mooi in balans is, en dat niet een bepaalde combinatie erbovenuit steekt. Zo kan je een load-out afstemmen op je speelstijl of de map, maar ook gewoon laten afhangen van waar je op dat moment zin hebt. Bijvoorbeeld snipen, want dankzij het jetpack kan je vlotjes gebouwen beklimmen om een mooi plekje te zoeken om van ver vijanden om te leggen. Maar ook je tegenstanders zijn natuurlijk snel op dat gouden plekje, dus lang campen tegen menselijke tegenstanders lukt niet wanneer ze blijven bewegen. Verscheidene computergestuurde personages van je tegenstander neerschieten gaat dan weer een pak beter.

En zo verdien je dan weer punten om betere wapens te ontgrendelen én om je Titan sneller te doen vallen. Die computergestuurde tegenstanders zijn dus cruciaal voor de fun van Titanfall, want zelfs wanneer je echt slecht bent in shooters kan je dankzij die zwakkere pionnen toch tegenstanders afknallen en genieten van de game. Bovendien is er dankzij die computergestuurde tegenstanders altijd wel actie te beleven.

Ook in het einde van de wedstrijden zit nog actie, want tijdens de epiloog zonder respawns moet je als lid van het verliezend team een evacuatieschip zien te bereiken om toch nog wat extra punten te verdienen. Het winnende team moet dan proberen te verliezers te onderscheppen en het evacuatieschip te vernietigen. Een toffe toevoeging waardoor je ook als verliezer nog met een heel aangenaam gevoel een game kan verlaten zonder meteen met je neus op (die laatste plaats van) de scoretabel gedrukt te worden.

Iets wat de balans wel een tikje verstoort zijn de burn cards, kaarten die je vlotjes verdient voor het vervullen van uiteenlopende voorwaarden. Zo heb je kaarten voor betere vuurwapens, een kaart die alle drones in je omgeving hackt zodat ze aan jouw kant vechten, een kaart die je Titan sneller laat vallen, etc. Je kan drie kaarten gebruiken per game, maar elke kaart slechts een keer, waardoor ze je een klein voordeel geven in een game. Aangezien het voordeel slechts duurt tot je het loodje legt, is het niet zo dat de sterkste spelers permanent bevoordeeld blijven.

Titan = cool

Hoewel je meestal speelt als piloot, draait de game natuurlijk voor een groot stuk rond de robots. Je Titan besturen is echt cool, en dat begint al wanneer ie je met zijn handen grijpt om je in de cockpit te stoppen. Je voelt je echt machtig in die robot. Met de Titan kan je miezerige mensen ook letterlijk verpletteren als muggen, wat toch een ferme grijns op ons gezicht toverde. Het is ook mogelijk je Titan te verlaten en hem in bewaak- of volgmodus te zetten. Zo scoort hij punten voor jou, en kan je eigenlijk spelen als duo.

De robot is wel niet zo sterk als je zou denken. Zeker tegen een andere Titan ben je snel de pijp uit wanneer je niet goed reageert, vooral wanneer enkele piloten anti-Titanwapens op je afvuren. Bovendien kunnen piloten op de rug van Titans springen om het ding onklaar te maken, waardoor je als bestuurder best snel je toestel verlaat om de cowboy van je Titan te knallen. Wanneer je Titan toch gedoemd is, kan je met de ejectknop jezelf in veiligheid brengen. Je suist dan erg hoog, waardoor je van de gelegenheid kan profiteren om naar een hoge locatie te springen met een fantastisch overzicht van het strijdtoneel. Dat is allemaal zo cool dat het verlies van je Titan niet eens zo erg is.

Een van de machtigste momenten van Titanfall is overigens wanneer je uit die Titan vliegt, maar ook je tegenstander op dezelfde manier zijn robot moet verlaten. Dan kan je tijdens dat ejectmoment in de lucht op je tegenstrever schieten – weet ons eens te vertellen hoe het voelt om die andere dan ook effectief neer te leggen. Het is slechts een van die momenten die illustreert hoe razendsnel de actie in Titanfall verloopt. Het tempo ligt heel hoog, en dankzij die jetrugzak manoeuvreer je razendsnel van de ene plek naar de andere. Je kan zelfs op de rug van een bevriende Titan meeliften, profiteren van zijn schild en vervolgens naar moeilijk bereikbare plaatsen springen. En dat alles verloopt echt supervlot en natuurlijk, echt zalig.

Je merkt trouwens dat die vrijheid voor veel spelers nog wennen is, en dat ze nog niet goed weten hoe dat jetpack hun speelstijl kan verbeteren. Je ziet ze mooi over trapjes en door deuren gaan, terwijl een kleine boost van die rugzak hen veel sneller zou brengen waar ze moeten zijn – én minder gemakkelijk te raken voor tegenstanders.

Blijver

Het is nog even afwachten hoe Titanfall het op langere termijn gaat doen, maar ik twijfel er niet aan dat het een blijver is. Al mag je nu niet verwachten dat Titanfall de ultieme game is, want door de enorme hype moet de game opboksen tegen redelijk onrealistisch hoge verwachtingen. Enkele aspecten zijn zeker vatbaar voor verbetering. Zo hadden de graphics misschien iets straffer gekund op een next-genconsole, iets wat opvalt wanneer je dichtbij objecten komt. Tijdens erg intense actie kan de framerate ook wel eens schokken, en ook de animaties van de personages hadden wat beter gemogen. Maar dat neemt niet weg dat de omgevingen en beelden op zich prachtig zijn. 

Ook de wapens zijn misschien iets te klassiek, maar is dat erg? Hoegenaamd niet. Al missen we misschien toch een echt vernieuwend wedstrijdtype. De modi zijn namelijk vrij standaard, met deathmatchtype Attrition, Capture the Flag en Hardpoint Domination (waarin je drie basissen moet innemen en verdedigen). De twee ietwat speciale zijn Last Titan Standing en Pilot Hunter, waarvan de namen grotendeels voor zichzelf spreken. Maar het warm water is natuurlijk al uitgevonden, en misschien verwachten we gewoon te veel.

Het is verder jammer dat je niet kan stemmen op de volgende kaart of modus, en momenteel zijn ook geen privéwedstrijden mogelijk. Maar dat laatste zou opgelost worden met een update, die misschien ook nog een knallende nieuwe gamemodus introduceert. We zijn alleszins enorm fan van de kaarten, die steeds voldoende mogelijkheden bieden voor enerzijds Titans op de grond en anderzijds piloten in zowel kleine ruimtes, grote plaatsen én hogergelegen locaties. Echt prachtig uitgewerkt.

Verder hebben we amper serverproblemen gehad, verliep het starten van een wedstrijd steeds supervlot en deert het gebrek aan een singleplayercampagne niet echt. Er is voor dat laatste wel een soort lapmiddel in de vorm van een campagne met een rist verhaalelementen, maar boeiend is die allerminst. Maar wanneer je de multiplayer een tijd gespeeld hebt, besef je ook beter waarom het concept van de game moeilijk te vertalen is in een singleplayerverhaal.

Het is tot slot jammer dat de game (voorlopig?) niet verschijnt op de PlayStation 4, enkel op de Xbox One, pc en de Xbox 360. De test gebeurde met een Xbox One.

Conclusie: 9/10

Samengevat is Titanfall een geweldige game, die het spelplezier centraal plaatst en zelfs een aanrader is voor wie niet echt fan is van shooters. De besturing verloopt intuïtief en supervlot, en het gemak waarmee je als speler dankzij je jetpack beweegt is opmerkelijk. Het gebrek aan een singleplayercampagne deert niet, en ik heb sowieso met de multiplayer al meer tijd doorgebracht dan met de singleplayer van veel andere games. Je krijgt dus absoluut waar voor je geld.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht;  5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen