Travel Monkey in Peru: vechten voor een foto van Machu Picchu en een poging tot surfen

Travel Monkey in Peru: vechten voor een foto van Machu Picchu en een poging tot surfen

Lore (22, pas afgestudeerd) lost haar ‘quarter life crisis’ (ja, dat bestaat) op door rond te reizen door Zuid-Amerika. Via haar artikels laat ze ons een klein beetje meereizen. Gezellig! Na de ietwat avontuurlijke oversteek van het Titicacameer komen we terecht in Peru. Een bezoek aan Machu Picchu kan daar natuurlijk niet ontbreken, maar een afdaling tot in een kloof die twee keer zo diep is als de Grand Canyon en een poging ondernemen tot surfen behoren ook tot de mogelijkheden.

Nadat we enkele dagen in Cusco hadden doorgebracht werd het tijd om eindelijk de must see aller must see’s in Zuid-Amerika (of toch in ieder geval de populairste) met een bezoekje te vereren. Ik heb het uiteraard over Machu Picchu. Aangezien we geen plaatsje hadden geboekt in een trek over het officiële ‘Inca Trail’, want daar moet je 6 maanden op voorhand aan denken, besloten we de stad in de wolken op een zo budgetvriendelijk mogelijke manier te bezoeken. We betaalden een tour operator om met hen en hun groep toeristen mee te mogen rijden tot aan Hydroelectrico, vanwaar we naast de treinsporen tot aan Aguas Calientes, het dorp onder Machu Picchu, wandelden. De bus, die af en toe over bedenkelijke wegen moest rijden (verdacht vergelijkbaar met de ‘Death Road’ in Bolivia), bespaarde ons in totaal minstens 80 dollar, aangezien de trein voor toeristen enorm duur is.

Lore Vanaudenhove

In Aguas Calientes gingen we vroeg slapen om de volgende dag weer vroeg op te staan om de eerste bus richting de ruïnes te nemen. De eerste bus vertrok om 5u30, dus toen we rond tien na vijf richting bushalte wandelden dachten we ruim op tijd te zijn… Fout, fout, fout! Er waren blijkbaar heel wat mensen die bereid waren meer nachtrust op te geven voor een foto van de site zonder toeristen in beeld. Uiteindelijk stapten we op de elfde (!) bus naar de ruïnes. Over Machu Picchu hoef ik niet veel te schrijven, iedereen heeft de foto’s al honderden keren gezien, alleen dat het desondanks ongelofelijk indrukwekkend blijft om het met je eigen ogen te zien. Ondanks de gedreven concurrentie zijn we er trouwens toch in geslaagd een foto zonder honderden toeristen te trekken.

Lore Vanaudenhove

Arequipa en de Colca Canyon

Na ons bezoek aan de Incastad trokken we naar een minder door toeristen overlopen koloniale stad, Arequipa. Arequipa is vooral bekend om haar architectuur gebouwd in een wit vulkanisch gesteente en om Juanita, het ‘bevroren meisje’. Juanita werd in 1995 op de Ampato vulkaan in de nabije omgeving gevonden, nadat de ijslaag waar ze zo lang onder verborgen lag gesmolten was door de uitbarsting van een andere vulkaan. Juanita was een jong meisje dat in de tijd van de Inca’s op de top van de vulkaan geofferd werd aan de goden nadat ze het hoofd werd ingeslagen. Nogal een gruwelijke manier om aan je einde te komen if you ask me. In het museum kan je het lichaam van Juanita zien, dat in een gekoelde glazen stolp bewaard wordt en zich in een indrukwekkend goede staat bevindt.  Dankzij de uitleg van onze vriendelijke gids was het bezoek aan de rest van het museum ook super interessant, maar zonder zouden de scherven en potten die bij de verschillende geofferde kinderen begraven waren en die niet van geschreven uitleg voorzien waren nogal weinig gezegd hebben.

We besloten in Arequipa ook onze wandelschoenen nog eens aan te trekken en in de Colca Canyon te gaan hiken. We sloten ons aan bij een groep met gids, aangezien dat zó goedkoop was (minder dan 50 euro voor 3 dagen met eten en accomodatie inbegrepen) dat we ons niet konden voorstellen het goedkoper te doen op ons eentje. Oh, en een beetje sociaal contact is natuurlijk ook altijd fijn.

De Colca Canyon is dubbel zo diep als de Grand Canyon en de eerste dag moesten we van de top tot het diepste punt wandelen. Kiezels en rotsen in combinatie met het feit dat mijn eerder vermelde wandelschoenen niet echt van topkwaliteit zijn, zorgden ervoor dat ik tijdens  de steile afdaling liefst drie keer op mijn smikkel, of eerder op mijn derrière, ben gevallen. 

De volgende dag werkten we na 3 à 4 uur ons wandelprogramma van de dag al af en kwamen we terecht in een oase waar we de nacht zouden doorbrengen. Een zwembad en stralende zon en dankzij satelliettelevisie zelfs voetbal op tv: iedereen gelukkig. De volgende ochtend begonnen we om 4 uur aan het pittigste deel van de uitstap: de beklimming. What comes up must come down, of in dit geval in de omgekeerde richting. Over een afstand van 4,5 kilometer moesten we 1,2 kilometer stijgen, dus best steil was het wel. Na het eerste uur ging het al iets beter, enerzijds psychologisch omdat we over de helft waren en anderzijds omdat ik het juiste ritme had gevonden. Toen we na iets meer dan 2 uur de top bereikten, was het overwinningsgevoel eerlijk gezegd toch tamelijk groot.

Lore Vanaudenhove
Lore Vanaudenhove
Lore Vanaudenhove

Surfen is nóg moeilijker dan het lijkt

De volgende dag namen we vanuit Arequipa een nachtbus naar Lima, waar we helemaal niets hebben gedaan buiten ceviche – rauwe vis gemarineerd in citroensap met chilipepers en ajuin – eten en naar de surfers in het water kijken. In onze volgende en laatste stopplaats in Peru, Huanchaco, een surfdorp in het noorden van het land, ondernamen we zelf ook onze eerste poging tot surfen. Ik bewonder de mensen die er in slagen om op hun surfplank te blijven staan zonder er na 2 seconden weer af te vallen nu des te meer. Al kwam er bij het surfen veel zoutwaterconsumptie en pijnlijke armspieren kijken, het gevoel als het (bijna) lukte was niet te versmaden.

Gesponsorde artikelen