Vlaanderen gebruikt lageloonlandentactiek in de kinderopvang

Vlaanderen gebruikt lageloonlandentactiek in de kinderopvang

Het decreet kinderopvang zou de garantie moeten zijn voor een kwalitatieve kinderopvang. Het decreet dat gestemd werd, was een ontwerpdecreet waarin geen enkele toezegging over hoe de realiteit eruit zou zien, werd opgenomen. Wie het mee goedkeurde, keurde een blanco cheque goed. Vandaag zien wij reeds de gevolgen. Een leegstroom van de onthaalouders, waar er voor het decreet nog meer dan 7.000 onthaalouders, verbonden aan een dienst, actief waren, zijn het er nu nog maar een klein 5.000. De vakbonden zeggen dat dit komt door het uitblijven van een serieus sociaal statuut, maar geloof me vrij, ook dat is maar windowdressing.

De uitvoeringsbesluiten, die veel minder kwalitatief zijn dan wat het decreet zegt, staan vol van heel vreemde vaststellingen.

In de bezettingsgraad wordt er gesteld, dat als het budget het toestaat, om de omkadering van het aantal kinderen per begeleider te beperken tot 4 kinderen voor wie alleen werkt (onthaalouder).

Maar de vergoeding wordt per kind uitbetaald. Dus, wie streeft naar gemiddeld 4 kinderen streeft naar de helft van zijn inkomen.

Ofwel wie de maximum blijft nastreven heeft een dubbel loon, ofwel wie de kwaliteit nastreeft moet het stellen met een hongerloon.

De vergoeding die uitbetaald wordt is lager dan wat de begeleider in een groepsopvang verdient. Logisch?

Er zijn minder kosten wordt er beweerd, want de huur, verwarming en andere vaste kosten zijn veel lager.

Is dat zo? Ik dacht het niet.

Als een bediende thuis werkt, krijgt die een vergoeding voor het gebruik van zijn woning. Een onthaalouder moet het huis kindvriendelijk inrichten, waardoor de andere familieleden een deel van hun privacy moeten opgeven (gratis uiteraard). Je moet het als gezin maar willen dat er elke ochtend, middag en vaak ook ’s avonds, andere mensen en kinderen bij je aan de tafel zitten. Een onthaalouder kan overdag haar huishouden niet meer doen, zij moet het ook ’s avonds en ’s nachts doen, terwijl overdag ze de handen vol heeft met het opvoeden van kinderen. Als zelfstandige krijgt ze maar de helft van de vergoeding die aan de groepsopvang wordt betaald. Als er geen kinderen komen, heeft ze geen inkomen. Is ze ziek, ze krijgt geen vergoeding, dit in tegenstelling met de onthaalouders verbonden aan een dienst. Vakantie, en vele andere voordelen worden haar ontzegd.

Het aantal onthaalouders is in de afgelopen vijf jaar gezakt van 7.000 naar 5.300. Een vermindering met een kwart. De onthaalouders die er nog zijn vangen elke dag zo’n 30.000 kinderen op.

Waarom?

De vrije keuze van arbeidsstatuut, zoals de grondwet in artikel 10 en 11 ons waarborgt is niet voor de kinderopvang. Ook Europa erkent dit recht ten aanzien van de aangevoerde schending van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, in samenhang gelezen met artikel 6 van het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten

Artikel 6 van het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten luidt :

« 1. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag erkennen het recht op arbeid, hetgeen insluit het recht van een ieder op de mogelijkheid in zijn onderhoud te voorzien door middel van vrijelijk gekozen of aanvaarde werkzaamheden; zij nemen passende maatregelen om dit recht veilig te stellen.

2. De door een Staat die partij is bij dit Verdrag te nemen maatregelen ter volledige verwezenlijking van dit recht, dienen onder meer te omvatten technische programma’s, programma’s voor beroepskeuzevoorlichting en opleidingsprogramma’s, alsmede het voeren van een beleid en de toepassing van technieken gericht op gestadige economische, sociale en culturele ontwikkeling en op het scheppen van volledige gelegenheid tot het verrichten van productieve arbeid onder omstandigheden die de individuele mens het genot waarborgen van de fundamentele, politieke en economische vrijheden. »

Door de (zelfstandige) onthaalouders een lagere vergoeding te geven kan men enkel stellen dat de overheid het zelfstandige statuut in de zorg ‘minderwaardig’ vindt. De overheid wil dit statuut niet erkennen als een democratisch recht. In plaats van deze beroepsmensen te stimuleren om een noodzakelijke kwaliteit af te leveren, verplicht de overheid hen, om aan de helft van hun inkomsten te werken (als het budget hen toelaat). Stel je voor dat je werkgever je verplicht om beter te werken en als je dat doet, je de helft minder loon zou ontvangen. Ook de onthaalouder verbonden aan een dienst krijgt geen loon naar werken, enkel als ze als kinderopvang als een fabrieksoplossing ziet, kan ze een fatsoenlijke vergoeding krijgen. 

Wouter de Ridder, SP-A studiedienst schreef op 8 oktober 2013 het volgende op zijn facebookpagina

Als ze in de lageloonlanden zouden doorhebben hoeveel een onthaalouder hier per uur verdient, ze zouden hun kinderopvang ginder sluiten en alle kids naar hier exporteren!

Een onthaalouder schrijft in een blog op het internet

Ik vind dit toch ook niet realistisch bekeken hoor! Wij hebben zelf een gezin met drie jonge kinderen én een hypotheek die elke maand moet betaald worden.  Ik heb het een tijdje geprobeerd om aan volle bezetting te werken en het resultaat was een burn-out. Sorry maar ik vind dat als je je werk echt goed wilt doen, dat dit niet gaat met 8 kindjes in je opvang. Dan wordt het bandwerk en is er wel degelijk sprake van werkdruk!

Ik krijg overdag niets gedaan in mijn huishouden want ik ben dan aan het werk in mijn opvang! Mijn werk thuis is voor ’s avonds zoals bij alle moeders die gaan uit werken, alleen dat ik er veel meer uren voor moet doen en veel minder betaald krijg!

En ja, het is heel fijn dat je thuis bent als je kinderen van school komen, maar heb je dan ook tijd voor je kinderen? Neen, want je bent aan het werken!

En als je de goede maanden telt, en je verminderd deze met je kosten… maak het sommetje maar eens. En dan mogen we nog niet ziek worden, want dan begint de ellende pas.

Wij verdienen beter!

Het probleem is dat het noodzakelijke geld gaat naar organisaties die een gunstbehandeling krijgen die vanuit het verleden werd opgebouwd. Zij gaan met het noodzakelijk geld lopen, waardoor er geen budget over is om de andere actoren nog serieus te vergoeden.

In een studie van de beroepsvereniging en het NSZ komt deze vaststelling duidelijk in beeld.

Ook in de strijd om het kind, een uitgave van de beroepsvereniging, wordt dit probleem haarfijn uit de doeken gedaan, maar zoals verwacht, geen haan heeft hierover gekraaid en het document is onder de druk van de politieke partijen helemaal weggedrukt.

Ik stel me de vraag hoe lang deze mistoestanden blijven bestaan. De inkomsten van Vlaanderen krimpen en het is te verwachten dat de vooropgestelde doelstellingen, ook inzake vergoeding, niet gehaald worden. Wie is daar de dupe van? Niet de rijke vzw’s, want die hebben nog steeds een overdreven vergoeding. 

Wel de dames en heren, die uit idealisme in de zorg zijn gestapt. Deze groep vormt toch geen bedreiging en ze mogen dan wel eens roepen, de volgende dag is iedereen dat toch vergeten. Dat deze mensen hun eigen gezin in de economische weegschaal hebben gelegd, is hun eigen beslissing, de overheid ligt daar niet wakker van. Ambtenaren worden nu eenmaal vergoed om het werk van de overheid uit te voeren, wat zij ervan vinden heeft geen tel. Zij moeten enkel zorgen dat de papieren in orde zijn. Zij voeren uit wat de overheid heeft beslist.

Lees ook :

Het probleem van hechting … is geen probleem van de kinderopvang in Vlaanderen

Pedagogische tik, de Paus heeft het gezegd, omdat onderwijs zwijgt en in kinderopvang geen tijd meer is om op te voeden

Brand in kinderdagverblijf, tientallen doden en gewonden

Stress in de crèche, een nuance

Is de kinderopvang  in Vlaanderen kwalitatief?

Sociaal is een merknaam en geen realiteit in de kinderopvang

Deel deze bijdrage op uw sociale pagina, en vertel me hieronder wat je hiervan vindt.

Gesponsorde artikelen