Vlaanderen mag stemmen, de PS mag beslissen: democratie buiten werking na PS-sabotage

Vlaanderen mag stemmen, de PS mag beslissen: democratie buiten werking na PS-sabotage

Proloog: waargebeurd in Kuregem…

In Terzake van 20 juni zagen we hoe Nederlandstalige (en dus tweetalige) gemeentearbeiders in Kuregem, in de schaduw van de Zuidertoren, dagelijks 13 ton sluikstort opruimen in hun straten. Terwijl de arbeiders de zoveelste oude zetel op de gemeentevrachtwagen laden, komt een arrogante Franstalige hen uitschelden omdat ze het verkeer belemmeren.

Zijn interpretatie: het afval was de eigen schuld van de gemeente Anderlecht: er hingen niet genoeg vuilbakjes aan de lantaarnpalen! Altijd handig zo’n papiermandje om een zetel in te deponeren of een open vat met 20 liter afvalolie. 

Een andere Franstalige jongeling kwam ongegeneerd zijn zak afval deponeren. Op de vraag van de ploegbaas wat dit betekende, antwoordde hij doodleuk dat die zak aan de andere van de straat stond, en dat hij zo behulpzaam was om hem te verplaatsen naar de  overkant. 

Het is maar een momentopname. Maar het is zo typerend voor wat Vlaanderen niet wil. Maar wat Vlaanderen wil, of niet wil, is geen van geen enkel belang volgens de PS.

Fase 1. De strategie: Cordon sanitaire 2014

Nog even de fundamentals op een rijtje:

1) Vlaanderen levert 60% van de uitgebrachte stemmen, meer dan een derde (20,2%) daarvan gaan naar de N-VA.

2) De Franstaligen leveren 40% van de stemmen, 11,7% daarvan gaan naar de PS.

3) We noteren voor centrum-rechts volgende verschillen met 2010: N-VA +231.000 kiezers, CD&V +75.000 kiezers, Open Vld +96.000 keizers, MR +45.000 kiezers. Samen 447.000 kiezers meer. N-VA wint zes zetels, maar de drie anderen krijgen er voor 216.000 extra stemmen maar twee zetels bij. 

4) We noteren voor centrum-links volgende scores: PS -107.000 kiezers, cdH -24.000 kiezers, sp.a -7.000 kiezers. Samen 138.000 kiezers minder. Dat verlies kost hen samen maar 3 zetels.

Hoe maak je van die basisgegevens een overwinning voor de PS? Heel eenvoudig: een cordon sanitaire leggen rond de N-VA. Dat ligt niet voor de hand, want N-VA heeft GEEN communautaire agenda deze keer, enkel een sociaal-economische. Maar daar weet de PS wel raad mee.

Fase 2. De mol

In het rijtje ‘Centrum-links’ staat de cdH voor ‘centrum’. Bovendien wil CD&V zo graag nog eens een premier leveren. Dus zal De Wever trachten de verliezende cdH te paaien, redeneert de PS. Dus wat doen Di Rupo en Magnette? Ze lijmen de cdH, en laten het mini-partijtje als mol los in de federale onderhandelingstuin. cdH krijgt haar beloning in Wallonië en Brussel pas nàdat ze federaal een keuze heeft gemaakt. Torpedeert cdH de (in)formatiepoging van N-VA dan mag ze ook in Wallonië en Brussel op extra cadeautjes rekenen vanwege de PS. cdH verliest overigens  niets als ze De Wever kalltstelt, want ook in een tripartite deelt ze in de federale prijzen.

Geef toe, cdH zou wel gek zijn om niet toe te happen:

1) profilering tegenover de gehate N-VA, 

2) profilering tegenover de MR die wel met de vijand wilde heulen

3) een voorkeursbehandeling federaal vanwege de PS als de bevoegdheden verdeeld worden

4) een oververtegenwoordiging in de Waalse en Brusselse regering waar de MR wordt uitgesloten

5) een centrumlinkse regering. Dat is ideaal voor cdH: geen pijnlijke maatregelen, en de negatieve gevolgen van het beleid kunnen in 2019 op het conto van de PS worden geschreven.

Dit, en niets anders, is het ware verhaal is achter de pantomime die werd opgevoerd door cdH. Dat blijkt nog maar eens uit de bevestiging ervan door Gerard Deprez. Deprez was ooit voorzitter van de cdH (toen nog PSC) en kent dus de interne keuken daar behoorlijk goed.

Fase 3. Maskers af

CdH heeft haar rol als intrigant naar behoren vervuld. Na drie weken veinzen zegt ze wat ze ook al op dag één wist: het wordt ‘NON’. De souffleurs Di Rupo en Magnette komen nu zelf op de scène, en zetten simultaan een media-campagne op: de N-VA heeft haar kans gehad, nu is het onze beurt. Het leggen van een cordon sanitaire rond N-VA is gelukt. De socialistische familie is de grootste, en de uittredende coalitie is plots de winnaar van de verkiezingen.  

Een perverse interpretatie van de verkiezingen

De strategie is even doorzichtig als pervers, maar daarom niet minder efficiënt. PS stelt via cdH een Franstalig veto tegen de N-VA. Meer is niet nodig. De PS met minder dan een zesde van de zetels, de partij die drie zetels verloor, is als N-VA niet meer meetelt de grote overwinnaar en beslist welk beleid er zal worden gevoerd.

Dat dit beleid nefast is, heeft Vlaanderen al een tijdje begrepen. Na 26-jaar PS-beleid is Wallonië nog altijd een puinhoop. Vlaanderen wil aansluiting bij het top-peleton in de Europese economie en is daarvoor bereid enkele jaren extra inspanningen te leveren. De Franstaligen verwachten alle heil van een status-quo. Alles is goed als het de PS-kiezers maar geen schijntje pijn kost.

Niet de kiezer, maar een paar PS-kopstukken bepalen wat het wordt. Behoudens een Hazard-Origo’tje in de 87e minuut, waarbij cdH of MR+Open VLD alsnog de sprong met N-VA wagen, wordt de match N-VA-PS woensdag afgefloten. De verliezers hebben dan gewonnen.

Gesponsorde artikelen