Waarom is het zo cool om Coldplay te haten?

Waarom is het zo cool om Coldplay te haten?

Op 19 mei verschijnt Ghost Stories, de zesde langspeler van Coldplay. Het is een van dé releases van het jaar. Coldplay heeft 70 miljoen platen verkocht ondertussen, en is een van de laatste en enige echte supergroepen die nog overblijven in de 21ste eeuw. Maar de haatcampagne is nu al begonnen op het web. Waarom is het cool om Coldplay te haten? Want: het nieuwe album is meer dan okay.

Waarom weekt net Coldplay altijd zo’n felle reacties los? Het minste dat je van Coldplay kan zeggen is dat ze succesvol zijn in wat ze doen. De band is nu al 14 jaar, sinds de release van Yellow eigenlijk, wereldberoemd. Veertien jaar voor een band om onafgebroken te groeien in populariteit, da’s op zich al bijna een unicum. Mensen vergeten wel eens dat The Beatles uiteindelijk maar zeven jaar bestonden.

The Rolling Stones en Bruce Springsteen, om er twee te noemen, verkopen nog steeds stadions uit in seconden, dat klopt, maar voor de The Stones is het al sinds begin jaren tachtig een verhaal van nostalgie – alles wat ze na Tattoo You hebben uitgebracht, werd hooguit nog gekocht door fans die ze al hadden. En Springsteen, die heeft nog wel super platen uitgebracht, maar is er niet in geslaagd die naar een echt groot publiek te verkopen sinds Born in the USA uit 1984.

Chris Martin schrijft songs met teksten over universele favorieten zoals liefde, devotie, verraad, gebroken harten. Coldplay maakt daar de muziek bij die dat reflecteert: pakkend, op het randje bombastisch, zweverig en vooral makkelijk om mee te zingen. Ze draaien daar een flinke dosis zeitgeist en trendy stuff bij in, zonder dat het echt te zot wordt. Op de nieuwe plaat hoor je dat ze naar The XX en Bon Iver hebben geluisterd, maar het gaat ook om de samples van Kraftwerk in Talk en het gebruiken van Rihanna voor Princess of China. De band voelt zich niet te goed om te verschijnen op The Voice.

Cognitieve dissonantie

Die tweeslachtigheid van Coldplay is wat leidt bij een bepaalde groep mensen tot wat cognitieve dissonantie heet, om het met een sjiek woord te zeggen. Dat is “de onaangename spanning die iemand ervaart bij het kennisnemen van feiten of opvattingen die strijdig zijn met een eigen overtuiging of mening, of bij gedrag dat strijdig is met de eigen overtuiging, waarden en normen, waarbij het woord cognitie kan slaan op kennis, houding, emotie, geloof of gedrag.”  Volgens de theorie voelen mensen een sterke drang om dissonanties te verkleinen door hun opvattingen of gedrag aan te passen of te rationaliseren.

Of, naar Coldplay toe vertaald: door Coldplay publiekelijk en fel te haten, willen volgens de theorie mensen eigenlijk vooral hun eigen persoonlijkheid en perspectief op de wereld kenbaar maken.  Mensen die muziek wellicht veel te ernstig nemen voelen zich door Coldplay geroepen om even duidelijk te stellen waar ze zelf voor staan. Coldplay is niet cool, en als ik dat zeg ben ik wel cool. Coldplay is saai, en als ik dat zeg zullen mensen niet denken dat ik zelf saai ben. Etcetera.

Het is niet nieuw, en het is inherent aan popcultuur, jezelf definiëren door de muziek en de bands waar je van houdt. Met Coldplay neemt het zo’n extreme vormen aan, niet omdat Coldplay echt zo slecht zou zijn, maar omdat het feit dat de band niet zo simpel in een hokje te duwen valt blijkbaar de nood om dat wel te doen alleen maar groter maakt. Bovendien, niet vergeten, zoals wel eens gezegd wordt, het tegenovergestelde van liefde is niet haat maar onverschilligheid. 

De nieuwe plaat is echt goed

Onverschilligheid is alvast iets wat de nieuwe plaat van Coldplay bij ons na een eerste luisterbeurt niet opriep. Ghost Stories wordt één van de betere popalbums van het jaar, beter alvast dan Mylo Xyloto. Het herbergt de perfecte slow voor 2014 (Always in my Head), maar er zit ook een uitstekend boem-boem partynummer bij (A Sky full of Stars), gegarandeerd een hit op fuiven. Als er enige gerechtigheid in deze wereld overblijft, dan wordt True Love grijsgedraaid dit jaar, het is één van de beste songs die Coldplay tot nu maakte. 

Iets moeilijker, maar daarom niet minder goed, zijn Magic en Midnight, nummers die Coldplay absoluut live moet spelen, alleen weet je nu al dat het geen publiekslievelingen gaan worden wegens te sober. Dit zijn de twee songs die je al kent ondertussen, maar besef dat de hele plaat niet zo is. Er is geen reden tot ongerustheid: aan het eind van de rit klinkt Coldplay op Ghost Stories nog altijd als Coldplay. En dat is muziek waar je je absoluut niet schuldig bij moet voelen als je ze goed vindt. Het is gewoon heel goed gemaakte pop.

Met dank aan Andrew Romano/The Daily Beast

Gesponsorde artikelen