Waarom Laurent arm is

Waarom Laurent arm is

Er is weer veel te doen om onze prins. Hij gaat in beroep tegen de aanstootgevende vermindering van zijn dotatie, vermindering belachelijk gemotiveerd met zijn niet vooraf goedgekeurde verschijning in legeruniform op een receptie van de Chinese ambassade.

Laat ik het dus daar eerst even over hebben. Laurent promoveren tot Geuzenprins, of rebel is te veel eer, hij is gewoon een totaal verspild leven, maar dat dan BY DESIGN. Zijn constitutionele rol is nihil zolang niet Filippo en zijn zuster met hun hele familie in de krakkemikkige airbus van ons leger stappen en crashen waarbij de koning, zijn zuster en al hun beider wettige kinderen hun royale tijdelijke met hun diepchristelijk eeuwige verwisselen. Dat gebeurt enkel in hollywoodfilms, en Laurent, als achtste in rij voor de troon, krijgt dus niet de honneurs en de emolumenten, maar wèl de miserie van de paparazzi, de verplichte nummertjes, en het verbod om ièts zinnig te doen met zijn leven. Dat is dierenmishandeling van een bijzonder soort. Geen wonder dat de prins zich dermate om andere gekooide, getekende, vernederde, slecht behuisde, nutteloze dieren bekommert. Hij is niet mijn held of rolmodel, en al zeker geen rebel, maar hij is wèl een mens als jij en ik. En hij heeft het schijnbaar geluk rijker geboren te zijn dan 99,9% van de Belgen, maar meteen ook de ontegensprekelijke pech àrmer te zijn dan 99% van zijn collegae-royals. En het is algemeen geweten, arm ben je door vergelijking met je “peers” niet door vergelijking met de rest van de wereldbevolking. Arm ben je als je aanzienlijk minder hebt dan je buren, je collegae of je familie. De prins heeft dus alle reden om zich arm te voelen.

Arm zijn is niet leuk, al zeker niet voor een prins, en daar zou hij dus even een mouw aanpassen

Een paar jaar geleden kwam mij via het onvolprezen VTM-programma Royalty het ontstellende bericht onder mijn semi-professionele aandacht dat Laurent op de rand van de financiële afgrond bengelde. Het is altijd een bengel geweest, dus zal het wel meevallen met dat bengelen … of toch niet?

Normaal kan je met een gerust hart zo’n bericht klasseren bij de gangbare roddel. Maar hier werd door royalty mijn op harde feiten beluste geest gelaafd met een schemaatje.

Om te beginnen is het schema nodeloos ingewikkeld gemaakt om alvast de indruk te wekken dat er hier een kluwen van ondoorgrondelijke transacties rond de buikige prins en zijn spichtige eega is geweven. Dat de immobiliën-vennootschap Cerbux “huurders” heeft, moet bijvoorbeeld niet met een lange stippellijn die alle andere verbanden doorkruist, worden vermeld. Maar kom, we hebben hier toch enige concrete houvast. Laurent participeert blijkbaar in drie vennootschappen Cerbux Invest, Compagnie des Eoliennes en Rec Arlon 67. Die moeten we in de databank van de nationale bank (nbb.be) kunnen vinden. Tijd voor een beetje light-onderzoeksjournalistiek.

de Mérode, dé methode (om slapend rijk te worden)

Alles draait blijkbaar om Cerbux Invest, een vennootschap van de prins die voor 30 september miljoenen aan de bank moet terugbetalen. Cerbux Invest heeft ondernemingsnummer 0436.905.717. Een van de bestuurders is Claire Coombs (spreek uit “kleir-kome” toegegeven een wat vreemd klinkende naam voor de Antwerpse onderdanen, maar soit). Cerbux werd opgericht in 1989. Dat gebeurde blijkbaar door Prins Charles Louis de M ode (zie foto hierboven), sjiek volk. Het kapitaal is voor 2.750.000 frank volgestort, frankskes dus, vandaag een slordige 68.000 Euro. Peanuts voor die mannen. In 2001 neemt de tak van mevrouw de Mérode (de d’Oultremonts) het bestuur over. Rodolphe d’Outremont is “maar” graaf, maar dus toch ook donkerblauw bloed. De automatische spellingscorrector van Newsmonkey wil van zijn voornaam voortdurend “Roodpluchen” maken, en dat zou ook een gepaste voornaam kunnen geweest zijn, maar het is dus Rodolphe.

In 2003 is de vennootschap Cerbux nog altijd helemaal leeg, ze heeft zelfs een negatief eigen vermogen van -151.000 Euro. Het is dus nog erger dan een lege doos. Dat belet de erger-dan-lege doos niet om eigenaar geworden van een pand met een aankoopprijs van meer dan 700.000 Euro. Hiervoor wordt 886.000 Euro geleend. Dat is een gekende truuk om slapend rijk(er) te worden. Met een lege vennootschap, maar met veel privé-kredietwaardigheid, koop je een gebouw. Dat verhuur je. De huurinkomsten zijn niet belast omdat je op het gebouw kan afschrijven en intrest betaalt. Met de cash-flow betaal je de bank af. Laat voldoende jaren sudderen, en de vennootschap wordt geleidelijk schuldenvrij eigenaar van een mooi gebouw. Een gebouw van 700.000 Euro in 2003 is goed onderhouden pakweg in 2028 zo’n 1.400.000 Euro waard. Verkoop dan de aandelen in plaats van het gebouw (meerwaarde op aandelen is belastingvrij) en je bent 1.400.000 Euro rijker geworden in 25 jaar zonder een frank investering. Je bent dus zo’n 5.000 Euro per maand netto rijker geworden, zonder één euro op tafel te leggen en zonder één Euro belastingen te betalen. De enige voorwaarde is dat je een bank vindt dit meer dan 100% van de aankoop wil belenen en dat je lening plus intresten op 25 jaar kan afbetalen. Daarvoor is voor Cerbux “Light” (met 700.000 Euro onroerend goed) zo’n 4.000 Euro huur per maand nodig (bij 3% bankintrest). Dat moet lukken.

Cerbux op immo-koopjesronde met geleend geld, en hokus-pokus eigen vermogen

Als 5.000 Euro netto-opbrengst met één gebouw van 700.000 Euro kan voor een doogewone prins, dan kan natuurlijk voor een koninklijke prins iets meer. Vijf keer belangrijkere prins, waarom dan ook geen vijf keer meer gebouwen? Dan kan meteen worden gemikt op zo’n 25.000 Euro netto per maand belasting- en risicovrij. Cerbux koopt dus gebouwen bij tot ze aan 3,5 miljoen Euro aankoopwaarde komen. De bank is welwillender dan voor u en mij, en is bereid voor de aankoop van de 3,5 miljoen gebouwen 5,3 miljoen lening te verstrekken. Het cash-verschil van 1,8 miljoen is grotendeels (voor 1,3 miljoen) in de kortste keren weg aan kosten, intresten, en vergoedingen. Het eigen vermogen van de vennootschap zou dus zwaar negatief moeten zijn, maar daar wordt een boekhoudkundige mouw aangepast. 131.000 Euro subsidie, en een “herwaardering” van het gebouw met 1.545.000 Euro tillen het eigen vermogen terug naar 423.000 Euro plus. Dat wil zeggen dat de aandelen CERBUX op papier terug 423.000 Euro waard zijn. Let wel, op papier.

De prins komt op de proppen

Inmiddels is in alle stilte Prins Laurent in de coulissen opgedoken. Dat weten we omdat in 2007, vlak na het boeken van die ‘herwaardering’ een nieuwe bestuurder wordt benoemd en dat is Ric Van Aerschot. Ric die in Vilvoorde gewoon Rik heette, was een briljante bestuurder in de verzekeringswereld (groep Josi), die tot de vaste entourage van de prins ging behoren.

Ric/Rik wordt in 2009 vervangen door de familie ’t Kint de Roodenbeke en in 2013 treedt Claire Coombs dan in de plaats van Rodolphe de roodpluchen van Oultremont. Er is nog een onmiskenbaar signaal van de komst van de prins in het aandeelhouderschap. Cerbux koopt vlak voor de toetreding van Rik Van Aerschot tot het bestuur met de cash die ze nog over heeft van haar te hoge lening nog iets: ze koopt 75% van de aandelen van Compagnie des Eoliennes. En als we het plaatje van VTM mogen geloven is dat een vennootschap van prins Laurent en is die vennootschap op haar beurt de eigenares van Villa Sofia. Eventjes Googlen..

De prins krijgt dus van koper Meer-dan-lege-doos-Cerbux de ronde som van 535.000 voor 75% van de aandelen van een andere vennootschap die enkel een bouwvallige villa bezit in Italie met overigens nog een ferme banklening op die villa.

Wat is hier nu gebeurd? Als u het mij vraagt, wijzen de cijfers in de volgende richting: Cerbux leent meer bij de bank dan de aankoopprijs van haar gebouwen. Met het teveel geleend geld koopt ze dan voor 535.000 Euro aandelen van Laurent. Die aandelen zijn in werkelijkheid bijna niets waard. De villa in Italie is te duur gekocht met geleend geld, en daarna liet de vennootschap de villa volledig verkommeren. U begrijpt het financieel plaatje. Maar onze prins had nu wel uitzonderlijk 535.000 Euro cash in handen. Daarmee koopt hij dan voor 423.000 Euro van de de Mérodes de aandelen van Cerbux, die opgewaardeerde erger-dan-lege doos met panden in de Aarlenstraat als kroonjuweel.

Eigenlijk mag een vennootschap nooit de overname van haar eigen aandelen helpen financieren. Dat is verboden bij de wet. En dat is wat hier met de omweg via de aandelen van Compagnie des Eoliennes wel gebeurt. Maar laten we niet te moeilijk doen. De wet is rekbaar en de rekbaarheid neemt toe naarmate u verder op de sociale ladder klimt. De de Mérodes vangen dus in 2007 423.000 Euro voor aandelen waarin achttien jaar eerder 68.000 Euro hadden geïnvesteerd. Inleg maal zes in achttien jaar. Niet slecht. Nu neemt onze onvolprezen prins de fakkel over. Onze prins hoopt dat de Aarlenstraat voor hem ook zo’n vetpotje wordt, maar dan met vijf keer meer gebouwen op monopoly-bord.

Laurent kalltgestelt door Philippe

Maar Cerbux krijgt in de volgende jaren haar bankschuld nauwelijks omlaag. Einde 2014 bedraagt de bankschuld nog 4.800.000 Euro een daling met 400.000 Euro tegenover de 5,2 miljoen schuld in 2006. Aan 40.000 Euro afbetaling per jaar zijn er nog 96 jaar te gaan om de schuld af te betalen… Dat schiet niet zo lekker op. Maar bon, iets afbetalen is beter dan niets. In 2014 loopt het pas goed fout. Huurder VZW EREC, die 60% van het gebouw huurt, geeft er de brui aan. Het gebouw staat plots voor meer dan de helft leeg. Een tijdelijke terugval van de inkomsten, normaal gesproken. Maar in 2015 staat het volledige gebouw leeg.

En dus vond de bank het welletjes. De 75% aandelen Compagnie des Eoliennes zijn niets waard. Die vennootschap heeft einde 2015 nog nauwelijks een eigen vermogen (63.000 Euro). De Italiaanse villa voor 600.000 Euro gekocht is inmiddels zwaar verkommerd. Als de compagnie ze zou kunnen verkopen voor 396.000 Euro (de boekwaarde) kan ze misschien nipt haar schulden betalen, en houdt Cerbux na liquidatiebelasting en kosten misschien zelfs een paar duizend euro over. Maar dat helpt Cerbux niet uit de problemen.

Alles hangt dus af van de waarde van het onroerend goed in de Aarlenstraat. Dat is dus rond 2006 voor ongeveer 3,5 miljoen aankoopwaarde verworven. Maar met nog wat andere schulden bij moet Cerbux 5 miljoen schulden betalen, en dan spreken we nog niet van wederbeleggingsvergoedingen en kosten … Het blijft dus wat het altijd was, een meer-dan-lege-doos. De romanfiguur Baron van Munchenhausen kon zich niet aan zijn eigen haar uit het moeras trekken, onze nog adellijker prins, nochtans ook een schelm van eerste categorie, vermag dat ook niet.

De truuk om slapend rijk te worden door zonder enige investering onroerende goederen te kopen werkt natuurlijk alleen als je nadien voldoende huurinkomsten hebt. En daar wringt het schoentje voor Cerbux in 2014 en 2016: “To let 2.200 sqm”

Van je familie moet je het hebben

En net dat vertelt het hele verhaal. Een of twee telefoontjes van het paleis, en het pand was de dag nadien volledig verhuurd aan marktconforme voorwaarden. Er is toch altijd wel een of andere industrieel die graag een lintje wil of een uitnodiging op het paleis en die vatbaar is voor lichte suggestie? Die kan toch wel toevallig, zonder dat er sprake is van enige onrechtmatigheid, een huurkantoor zoeken, en waarom dan niet in de Rue d’Arlon, in de schaduw van de Europese wijk? Dat Cerbux zonder huurders zit, betekent dus dat het koningshuis Laurent heeft kalltgestelt. Philippe is koning met een ruime dotatie en alle faveurs, pa en ma liggen op hun yacht met een wit wijntje in de hand te dobberen voor hun Italiaanse villa, zus is getrouwd met het onmetelijk fortuin van de Habsburgers. En Laurent… Laurent laten ze stikken. Slapend rijk worden, hij? Dat zullen we nog wel eens zien! Hij wou solo slim gaan, en nu heeft hij pech. Eigen schuld.

Uiteraard gaat ieder bedrijf met vervallen bankschulden, een opgefokte balans (de aandelen Compagnie des Eoliennes voor 535.000 Euro gekocht terwijl ze waardeloos zijn) en zonder inkomsten (het gebouw staat met dan aan het lobbywerk van broer Philippe leeg) onvermijdelijk failliet? Als KBC het been stijf houdt moet Cerbux binnen al in 2014 5 miljoen op tafel leggen. Dat geld hebben ze natuurlijk niet. Zelfs een omhaling van de toen nog levende Père Gilbert zou hier niet baten, de hemel besteedt zijn kostbare mirakels niet aan rock-pastoors in lederen jekker. Normaal zou dus einde 2014 finaal het licht uitgaan in de Rue d’Arlon. De prins verliest dan zijn loterijbiljet, zijn win-for-life kans om slapend rijk te worden. De 75% aandelen van zijn bouwvallige Italiaanse villa kan hij vermoedelijk voor een prikje van de curator van Cerbux terugkopen. Al bij al verliest hij dus niet zoveel, tenzij… tja, zijn gezicht. Het zoveelste gezichtsverlies voor de prins, en dat met heimelijke koninklijke goedkeuring. Van je familie moet je het hebben.

Hypocrisie ten top

Maar… KBC blijft braaf stilzitten. 2015 passeert zonder inkomsten, en ook nog een flink stuk van 2016. Pas einde 2016 wordt er dan toch een beetje huur geïnd. Het eigen vermogen van Cerbux daalt naar -1.1 miljoen, en door de niet-betaalde intresten zijn de schulden opgelopen tot 5,7 miljoen, waarvan 5,1 miljoen bankschuld… Dat alles met als enig onderpand een gebouw dat 3,6 miljoen heeft gekost.In 2016 is er voor het eerst terug een normale huurinkomst van iets meer dan 20.000 Euro per maand, en dus ongeveer 7% van de investeringswaarde van het gebouw. Maar het eigen vermogen is door het verlies op de aandelen van de villa gedaald tot -1.9 miljoen, en de bankschuld is opgelopen tot 5,277 miljoen.Vermits Cerbux 165.000 Euro intrest betaalt dat jaar, leent ze aan (165/5277=) 3,1%. Dat betekent dat wanneer Cerbux 220.000 Euro van haar jaarlijkse ontvangsten besteed aan terugbetaling van de bank ze ongeveer in 2061 de schuld heeft afbetaald.

In die kringen is men niet erg mededeelzaam als het over hun centen en listen gaat, maar het plaatje hier is duidelijk. Het Hof heeft zacht uitgedrukt niet geholpen in het snel vinden van een nieuwe huurder, en dat betekent meteen dat ze actief tegengewerkt hebben. Waar de koning en zijn entourage echter wel voor hebben gezorgd is dat KBC er niet de stekker heeft uit getrokken, ook dat tegen alle normale logica in. Dan kon de familie de Belgique men plots wel efficiënt lobbyen. Want een vette faillissementsvlek op het royaal blazoen, dat kon dan natuurlijk weer net niet. En dus is er een situatie waar gegarandeerd Laurent nooit wat aan zal hebben. Alle inkomsten gaan naar de bank, en als het gebouw aan het dubbele van de oorspronkelijke waarde zou worden verkocht blijft er nog nauwelijks iets over voor de prins-aandeelhouder. Hij mag dag met het handje zeggen aan zijn droom om slapend rijk te worden. Maar dat is dus het enige waar hij als prins voor geschikt wordt geacht. Opdraven op evenement, dag met het handje zeggen, en opkrassen om in zijn krotvilla te gaan verder mokken. Arme prins. En in Laken klinkt het hoongelach.

Gesponsorde artikelen