Waarom opgroeien op het West-Vlaamse platteland de beste tijd van je leven is

Waarom opgroeien op het West-Vlaamse platteland de beste tijd van je leven is

Wanneer je trots aan iemand vertelt dat je van West-Vlaanderen bent, krijg je meestal dezelfde reactie.

“Boeren.”
Tumblr onecosmiclove
“Ik versta nu al niets wat je zegt.”

Of je ze nu probeert te overtuigen dat je van een geweldige provincie komt of niet, het maakt niet uit.

“Ja, Brugge, da’s gewoon een openluchtmuseum. En het Zwin is toch wat zand, gras en een paar meeuwen, niet?”

Terwijl je zelf helemaal enthousiast wordt bij de gedachte aan West-Vlaanderen.

Want we hebben er ook reden toe en vinden het dus niet nodig om er verder ruzie over te maken.

Onze zondagen bestonden uit bezoekjes aan de kust, zowel in de zomer als de winter. Terwijl de andere Vlamingen thuis bleven met hun felgekleurde parasols, trotseerden wij in ieder weer de dijken.

Pas wanneer het gevaar bestond dat oma Nelly meegesleurd kon worden door de inslaande golven, trokken we naar de andere kant van de provincie: meubelparadijs Molecule, Vlaanderens koopcenter in Vichte, wiens radiojingle een officieus volkslied is tussen de IJzer en de Leie

Ondergetekende had zelfs de eer om op zo’n zondag in het meubelparadijs de iconische meidengroep Opium aan het werk te zien.

Wie ook zorgde voor de nodige provinciale klanken was ’t Westvlams Gemiengeld Vintekoor, een naam die weinig aan de verbeelding overlaat. Bekende hits van het koor waren De Sauna, De meeste droomn zien bedrog en Oltied kieken no de geestiege kant, één voor één West-Vlaamse interpretaties van wereldhits.

Wie geluk had, kon het koor aan het werk zien tijdens West-Vlaamse evenementen, zoals de Rally van Ieper of de ietsje minder mondaine pikdorsercrossen in onder andere Izenberge en Ruiselede.

Degenen die het wat organischer en minder luidruchtig wilden, konden altijd hun heil vinden op fruit en groenten-georiënteerde gebeurtenissen als het Europees Kampioenschap pompoenschieten in Bikschote bij Langemark.

Iedereen die een televisie had (en geloof me, dat hadden we) had het genoegen om Lucien van achter ’t Nieuws iedere avond in zijn of haar woonkamer te verwelkomen. De flitsende reporter op de regionale zender bracht de provincie telkens op een originele wijze in beeld.

Wie rond dat uur nog op café vertoefde, kent uiteraard deze kerels, want ieder dorp had zijn eigen Dikken en Skelet. En we durven er geld op verleggen dat ieder dorp ze nog steeds heeft.

Let vooral op Skelet zijn permanente toogarm.

Schoolreizen waren per definitie naar Brugge, het Zwin of als je geluk had: Bellewaerde. Een wereld voorbij de Leie leek de eerste tien jaar van je leven niet te bestaan.

Want alle avonturen beleefde je in dorpen als Stuivenkenskerke, Oostkerke en Wakken. En daar nam je perfect vrede mee.

Gesponsorde artikelen