Waarom stelt niemand zich vragen bij het gebruik van een aanslag om een Ultiem Debat af te gelasten?

Waarom stelt niemand zich vragen bij het gebruik van een aanslag om een Ultiem Debat af te gelasten?

Het ultiem kopstukkendebat, met veel poeha aangekondigd op VTM werd afgelast. Terecht of niet? Niemand durfde zijn nek uit te steken om hier vragen bij te stellen. 

Antisemitisme wordt door ieder redelijk mens verworpen. De afschuw over de aanslag op onschuldige burgers in Brussel is algemeen. Zelfs onder de felste tegenstanders van Israëls politiek tegenover de Palestijnen, waaronder ik mezelf reken, is er niemand die zinloos geweld goedkeurt. En natuurlijk is er ook een historische schuld voor gruwelijke vervolging in het verleden van onze joodse medemensen. 

Dat alles verklaart waarom de terroristische aanslag met veel omzichtigheid wordt benaderd, en iedereen als de dood is voor een uitschuiver. Maar dat is geen voldoende reden om een tenoren-debat over de binnenlandse politiek af te gelasten. Niemand zou aanvaarden dat de brandweer, uit respect met slachtoffers van een aanslag, die dag niet meer zou uitrijden. Hoe gruwelijk de feiten ook zijn, life must go on.  

Kon het anders?

Natuurlijk. Onze toppolitici zijn geen doetjes, en als het op communicatie aankomt mogen ze worden verondersteld getalenteerde professionals te zijn. Dus had Kris Peeters zeker een korte verklaring namens alle collegae kunnen geven, en vervolgens ingetogen kunnen melden dat verder zou worden overgegaan tot de orde van de dag. Drie parlementen verkiezen voor een legislatuur van vijf jaar is geen kleinigheid. 25 procent van de kiezers bleken nog te zweven of dwarrelen. En niet weinigen zouden hun finale keuze hebben gemaakt aan de hand van dit debat.

Was er meer aan de hand dan collectieve afschuw?

Ik denk het wel. Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat er iets anders speelde. Politici zijn strategen en ze weten verdomd goed dat zo’n “ultiem” debat “double or nothing” kan zijn. Een zwakke Tobback en een Van Besien helder op dreef, kan de ene een procent kosten aan de ander. Niet langer fysiek, maar nog steeds verbaal zwaargewicht Bart De Wever had misschien weer een aap in zijn mouw.  

Annemans had eindelijk in prime time de kans om op gelijke voet met de andere partijen zijn standpunt duidelijk te maken. Vermoedelijk zou hij de ranzige verwijzing van Dewinter over ‘verbruining van de samenleving’ hebben bijgestuurd. Langs rechts had VB geen stemmen meer te rapen. Dus wisten de anderen wat hen te wachten stond. Elke stem die naar het Belang vloeide was er een minder voor hen.

Misschien had zijn Calimero-complex De Wever definitief als een querulant ontmaskerd. Iets te veel azijn en de mayonaise schift opeens. En Bart had duidelijk zijn zuurgraad niet meer onder controle, en hij is onmogelijk te regisseren. Gwendolyn Rutten mocht beducht zijn voor een polarisatie tussen De Wever en de spa of voor een kanseliersdebat tussen De Wever en Peeters. In beide gevallen zou de zuurstof rond het glorende Maggie-vlammetje kunnen worden weggezogen.

En zo had wel iedereen zijn bekommernissen bij de voorbereiding van het debat.  Misschien was Annemans, die het meest te winnen had, het met de afgelasting oneens. Maar wie luistert er naar de underdog? En de beslissing nadien publiek in vraag stellen was geen optie. De klager zou onvermijdelijk de hele goegemeente over zich heen krijgen, op beschuldiging van lijkenpikkerij. Dus eens de groten het op een akkoordje gooiden, was de beslissing onvermijdelijk unaniem.

Wat was de echte reden voor de afgelasting?

Het lijkt er sterk op dat  de aanslag een gedroomd alibi was voor de politici om vaandelvlucht te plegen. De zwevende kiezer bleef op zijn honger, en de zogenaamde kopstukken kregen zonder risico datgene waarvoor ze uiteindelijk gekomen waren: ze maakten allemaal een indruk van sérieux, diepmenselijkheid en sereen staatsmanschap. En, oef, ze verlieten elk het strijdtoneel  zonder een pijnlijke en kostelijke late lapsus. In de blessuretijd van de campagne ging niemand nog voor een late winning goal. Het volstond dat ook de anderen niet scoorden. 

Voorzichtig besluit…

Mijn conclusie is dat de kopstukken zichzelf hebben overschat toen ze toezegden enkele uren voor de stembusgang nog in een potig en erg mediatiek debat te treden. Uiteindelijk deinsden ze terug voor het risico dat ze over zichzelf hadden afgeroepen. Daags nadien sprak niemand meer over de aanslag, en was het in de maandagkranten zoeken naar een kordaat artikel over de algemene afschuw die verondersteld werd zaterdagavond het volledig publiek leven te hebben lamgelegd.

Ik hoop dat ik ongelijk heb, maar als deze redenering klopt waren de politici niet mans (voor Gwendolyn ‘vrouws’) genoeg om tot de laatste snik te vechten voor hun programma, en verkozen ze zich te verschuilen. Dat is tot daar aan toe, maar dat ze als voorwendsel hiervoor een menselijk drama hebben misbruikt -als het zo is- zou pas echt erg zijn.

Gesponsorde artikelen