Wasteland 2: Director’s Cut, de old-school apocalyps

Wasteland 2: Director’s Cut, de old-school apocalyps

Laten we beginnen met een korte geschiedenisles: in het lang vervlogen 1988 verscheen Wasteland op systemen als de Commodore 64. Het spel was een hardcore RPG die zich afspeelde in de post-apocalyptische maatschappij. Nu slaan ze ons dood met die setting, maar 27 jaar geleden was dit behoorlijk revolutionair spul. Zo’n 10 jaar later kwam een titel op de markt die misschien iets meer belletjes doet rinkelen: Fallout. Het vervolg is bekend: Fallout werd een megahit en groeide uit tot een populaire franchise, Wasteland leek tussen de plooien van de tijd gevallen. Tot nu.

Om een idee te krijgen waarom het zo ontiegelijk lang heeft geduurd voor een nochtans uitstekend ontvangen spel als Wasteland eindelijk een vervolg heeft gekregen, is het nog het best om even Google te raadplegen. Zoektips: InXile (de makers van Wasteland), Bethesda (de makers van Fallout) en “een hele hoop juridisch getouwtrek”. Maar goed, Wasteland 2 is er met een kleine 30 jaar vertraging dankzij een succesvolle campagne op Kickstarter eindelijk gekomen, en doet deze keer ook de consoles aan met een uitgebreide director’s cut van het vorig jaar verschenen origineel.Om aan Wasteland 2 te beginnen, hoef je gelukkig geen antiekbeurzen af te schuimen op zoek naar een computer die deel één nog kan draaien. Wie dat destijds wel gedaan heeft en zich na al die jaren nog kan herinneren wat er zich allemaal afspeelde in het spel, zal ongetwijfeld af en toe eens grinniken bij de verwijzingen. Maar ook zonder die voorkennis kan je met een gerust hart aan het tweede deel beginnen. En desnoods is er nog altijd Wikipedia. Een live-action introfilmpje maakt duidelijk dat de wereld weer maar eens is vergaan en dat de chaos na die nucleaire holocaust bevolkt wordt door psychopaten, kannibalen en ander fraais. Aan jou dus om in de huid te kruipen van een team Desert Rangers, de enige vorm van gezag en ordehandhaving die deze wel heel erg royaal uit de Mad Max-esthetiek grabbelende woestenij nog kent. Het verhaal begint simpel genoeg, als nieuwe rekruut bij de Desert Rangers moet je bewijzen dat je uit het juiste hout gesneden bent en wanneer van het een het ander komt, sta je plots wat er nog overblijft van de wereld te redden van vijandige cyborgs. Zoals dat gaat. Wat overigens niet wil zeggen dat het verhaal geheel zonder verrassingen zit, integendeel. Ook het stemmenwerk is van topniveau, al moet je er dan wel bijnemen dat het merendeel van de gesprekken gevoerd wordt tussen onbeweeglijke fotootjes in plaats van geanimeerde personages.

Zoals gebruikelijk in dit soort Westerse RPG’s, kan je pas aan het eigenlijke avontuur beginnen nadat je een avatar aangemaakt hebt. Of, in dit geval: vier stuks. Het is mogelijk om met vier random door het spel gegenereerde individuen te spelen, maar een beetje RPG-liefhebber kiest er uiteraard voor om de spelfiguren waar hij of zijn een paar tientallen uren mee zal doorbrengen zo persoonlijk mogelijk te maken. Het eerste wat opvalt, is dat het personaliseren helaas vrij beperkt is, althans wat uiterlijkheden betreft. Je kan iedereen weliswaar een naar eigen smaak bizarre outfit geven en de kapsels variëren van behoorlijk alledaags tot apocalyptisch extravagant, maar de uitgebreide opties die je bijvoorbeeld bij een Elder Scrolls of Fallout ter beschikking hebt, zijn hier ver zoek. Een ander verhaal zijn dan weer de verschillende statistieken, perks en specialiteiten die je aan elk van de vier moet geven. De mogelijkheden zijn hier plots zó uitgebreid, dat ze menig nieuwkomer in het genre stevig door het haar zullen doen krabben. Het opbouwen van een viertal dat zo optimaal mogelijk op elkaar is afgestemd met de beperkte punten die je mag verdelen, is dan ook van cruciaal belang maar geen simpele opgave. Gelukkig ontmoet je tijdens je reis verschillende extra compagnons die de mogelijke hiaten in je gekozen opstelling kunnen invullen.

Waar die verschillende vaardigheden natuurlijk het belangrijkst zijn, dat is tijdens de vele gevechten die Wasteland 2 rijk is. Ook hier is old-school de norm: het vechten gebeurt in een turn-based systeem, waar iedere partij een aantal zetten kan uitvoeren op basis van de beschikbare actiepunten. Een uitgebalanceerde groep met zowel een expert in lange-afstandswapens als een ervaren knokker doet wonderen tegen het gevarieerde gemuteerde gespuis dat de woestenij rijk is.

Op technisch gebied is deze director’s cut zeker een grote verbetering ten opzichte van het originele Wasteland 2, maar verwacht je niet aan oogstrelende graphics. Net als de gameplay, is ook de look van het spel strikt retro, al is het verschil zeker merkbaar wanneer je de twee versies naast mekaar zou leggen, met meer details en scherpere texturen. Ook zijn alle bugs en glitches die de oorspronkelijke versie plaagden uit het spel gehaald, wat een aanzienlijk vlottere ervaring oplevert. Bovendien is het spel meer dan een simpele port met wat upgrades en hebben de makers de moeite gedaan om de typische muis-en-toetsenbordgameplay te optimaliseren voor controllers, met een besturing die aanvankelijk misschien wat overweldigend lijkt, maar al snel heel intuïtief aanvoelt. Minder positief echter, is dat de tekst op het scherm (en er is véél tekst in Wasteland 2) vaak bijzonder klein uitvalt. Hopelijk wordt dit, zoals in The Witcher 3 dat met hetzelfde probleem kampte, nog gepatcht, want constant vlak voor je tv-scherm gaan hangen om te lezen wat er staat, kan niet gezond zijn.

Conclusie: 8/10

Door Wasteland 2 naar de consoles te brengen, hebben de jongens en meisjes van InXile ervoor gezorgd dat ook niet-pc-gamers kennis kunnen maken met deze opvolger van een legendarisch spel. Met nieuw stemmenwerk, opgepoetste graphics en talloze subtiele gameplayverbeteringen, is deze director’s cut dan ook de definitieve versie van de game geworden. Een spel dat weliswaar niet voor iedereen zal weggelegd zijn, want zelfs op de laagste moeilijkheidsgraad wordt je hand amper vastgehouden tijdens het avontuur. Voor wie echter volhardt, is Wasteland 2 een oerdegelijke old-school ervaring die bovendien een erg aantrekkelijke budgetprijs heeft meegekregen.

(0 – 2: verschrikkelijk; 3 – 4: slecht; 5 – 6. oké; 7 – 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

Gesponsorde artikelen