We gingen rond de tafel zitten met Low Land Home die een debuutplaat klaar hebben voor “donkere optimisten”, ‘Out Of My Mind’

We gingen rond de tafel zitten met Low Land Home die een debuutplaat klaar hebben voor “donkere optimisten”, ‘Out Of My Mind’

Er is nog altijd plaats voor een extra groep aan het Belgische sterrenfirmament, waarom niet? Zeker als die groep Low Land Home heet – proef de schoonheid van de naam – en een plaat uit heeft als ‘Out Of My Mind’ die in de bio “an album for dark optimists” wordt genoemd. We zetten ons neer voor een gesprek met zanger en pianist Jo Geboers en bassist en contrabassist Murier Boulanger, respectievelijk links en rechts op de foto.

In zijn biografie Born To Run (2016) schrijft Bruce Springsteen: “Pas toen ik mezelf begon te vullen met muziek, voelde ik mijn eigen kracht en merkte ik dat ik een impact had op mijn vrienden en de kleine wereld waarin ik leefde. Ik begon mezelf een beetje te begrijpen.” Onze openingsvraag luidt dan ook: “Wat was de eerste keer wanneer jullie beseften: “Muziek doet iets met mij?”

Muriel Boulanger: Bij mij is dat opvallend genoeg vooral wanneer ik down ben. Dan heb ik echt muziek nodig. Toen het af was met mijn lief herinner ik me nog hoe helend het live spelen toen voor mij was. Je begint dan ook andere betekenissen uit de teksten te halen en zo.

Jo Geboers: Ik ben van jongs af aan al heel veel met muziek bezig geweest. Ik herinner me een hele oude foto die we thuis hadden, op dia nog, en ik sta daarop mee te spelen op panfluit met indianen die bij ons thuis in het dorp aan het spelen waren. Ik zoek altijd wel muziek op die in het verlengde ligt van wat mijn gemoedstoestand op dat moment is. Muziek is er altijd en het is toch opvallend vaak melancholische muziek. Die muziek neemt ook de tijd en de ruimte terwijl opgewekte muziek in het algemeen toch wat…drukker is of zo. En dat ligt me gewoon minder.

Allicht ligt het aan de mensen die ik ken, maar de meeste mensen die ik ken zeggen dat ook.

Muriel: Ik heb het vooral bij live ervaringen. Jo en ik hebben ook wel wat helden gemeenschappelijk: Trixie Whitley bijvoorbeeld. En Nick Cave, natuurlijk.

Jo: In het algemeen liggen mijn invloeden meer in de indie- en rockwereld. Maar bijvoorbeeld ook Tool luister ik nog altijd en dat gaat al sinds mijn 15e mee. Muzikaal, ritmisch en technisch is dat gewoon nog altijd ongelooflijk sterk. Het is wiskunde hé. Ik grijp wel vaak terug naar dingen die ik al ken: Bon Iver, Nick Cave, Radiohead.

Muriel: Ik luister naar heel veel uiteenlopende dingen. Ik ben een groot jazzliefhebber, maar ik luister ook altijd naar dingen die mensen mij aanraden. Ik heb een lijst in mijn gsm staan. Die heel lang is. (lacht)

Jo: En ik heb ook wel het gevoel dat meer invloeden hun invloed hebben gevonden naar onze plaat. Dat er in vergelijking met de ep ‘Underspoken’ (2017) wel meer aan het gebeuren is in onze muziek. We durven meer loskomen van bepaalde standaardprogressies en dat is volgens mij toch vooral omdat we zulke uiteenlopende muziek tof vinden.

Durf je zeggen dat jullie een betere groep zijn dan twee jaar geleden?

Jo: Ergens durf ik dat wel zeggen, ja. We spelen beter samen, we voelen elkaar beter aan op het podium. En ook de songs zijn beter.

Muriel: We kunnen ook al beter overweg met elkaar. (lacht) We zijn hechter geworden.

Te weinig ruimte om je slecht te voelen

Jullie zijn van een soort soloproject van Jo met muzikanten geëvolueerd naar een echte groep. Een groep is altijd een aantal mensen die bij elkaar komen en samen meer zijn dan de som van hun delen. Wat was het moment waarop jullie beseften: “wij vier kunnen een groep zijn”?

Muriel: Het is redelijk organisch gegroeid. Jo had al plannen om een ep op te nemen. We zijn dan samen gekomen in de studio om drums op te nemen en plots stonden we daar allemaal samen te spelen. En we zijn dat blijven doen. We zijn ook allemaal goeie vrienden en we zijn ook graag onderweg samen.

Jo: Er gebeurt altijd wel iets grappigs of iets vreemd als we ergens naartoe aan het rijden zijn of aan het repeteren zijn. Zo maak je samen een canon aan van verhalen en herinneringen waardoor je echt hechter wordt. Je deelt iets met elkaar dat je met niemand anders deelt. Natuurlijk was het een gok in het begin, want ik had alleen nog maar met Jolien Bové (toetsen en backings) al een paar keer samen gespeeld. Met Muriel en Pieter-Jan nog nooit. Maar ik voelde al snel: “Dit zit goed!”

Michiel Devijver

Muriel: Het staat ook in het boekje nu ‘All songs by Low Land Home’ en dat is wel cool. De oorsprong komt meestal van Jo, maar daarna gaan we daar samen mee aan de slag.

Jo: En soms veranderen nummers dan nog veel en soms ook niet. Sommige van de nummers die op deze plaat staan spelen we al twee jaar live en zijn gegroeid en gevormd tijdens repetities en optredens. Andere dingen hebben hun stempel gekregen van onze producer, Nicolas Delépine. Die heeft schitterend werk geleverd. Er waren heel veel ideeën en hij heeft het tot een coherent geheel gekregen en ook zelf veel bijgedragen aan sfeer en arrangementen.

Het staat zelfs in de bio: Low Land Home is ideaal voor melancholische zielen, maar laat ook altijd ruimte voor hoop. “An album for dark optimists”, staat er letterlijk.

Jo: Ik denk dat dat twee kanten zijn die in elke mens vertegenwoordigd zijn, alleen is de ene kant soms meer aanwezig dan de andere. Weet je, die donkerte: ik vind dat ook wel belangrijk om over te zingen. Het is nog altijd zo dat mensen zich vaak verplicht voelen om “Goed!” te antwoorden op de vraag “Hoe gaat het ermee?” Er is in onze maatschappij nog altijd te weinig ruimte om je eens slecht te voelen of eens te piekeren over iets. En het is wel aan het veranderen, maar nog altijd veel te weinig.

Zijn jullie zelf piekeraars?

Muriel: Vroeger meer dan nu. Nu ben ik vooral verward en verstrooid. (lacht)

Jo: We gaan wel veel met mensen om die gelijkaardig denken heb ik het gevoel. Mensen die het gewend zijn om over hun gevoelens te praten en over dingen na te denken. We zitten ook met drie psychologen en een zelfverklaard filosoof in de band. Ik ben wel een denker, maar het wordt pas piekeren als het je belast.

Ik probeer de laatste tijd meer om een beslissing te nemen en van daaruit verder te gaan zonder dan te blijven nadenken over wat er zou kunnen gebeurd zijn als ik een andere weg was ingeslagen of voor een andere optie had gekozen. Dat heeft op dat moment maar weinig zin. Soms moet je actie ondernemen en durven springen, want anders ga je je vast denken. Dat is ook zowat het kernthema van de plaat. Probeer actie te ondernemen, durf te springen, durf te mislukken. En dat is ook waarom de plaat eruit ziet zoals ze eruit ziet.

De minst leuke

Er zijn nu veertien nummers, 9 op de plaat en 5 op de ep. Zijn er nummers waar jullie meer fan van zijn dan anderen? Of is dat vragen om te kiezen tussen je kinderen?

Muriel: Ik vind Every Need heel leuk om samen te spelen. Ik speel nu ook bas live en er zit een geweldige baslijn in dat nummer.

Jo: Ik vind zelf The Fall het beste nummer op de plaat en Hold On en This Life de leukste om live te spelen. Dat zijn heel rustige nummers, die gaan heel diep en je kan daar helemaal in kruipen.

Als ik zelf een favoriet mag kiezen zou het ook Hold On zijn.

Jo: Er zit heel veel hoop in hé. Een geloof in de toekomst. “Het komt wel goed”, dat gevoel.

Muriel: Hiding Low vinden we trouwens het minst leuke zelf.

Jo: Mja, ’t is een beetje braaf. Vrij voorspelbaar. We hebben het nummer al in verschillende versies uitgeprobeerd, maar het lukt gewoon niet. Het is te stereotiep. Soms spelen we ‘t, maar als we kunnen kiezen is het altijd wel het eerste nummer dat van de setlist valt. Ik denk ook dat het moeilijk is om het over te brengen omdat we er zelf zo over twijfelen, volgens mij. Maar in de pers hebben we al wel gelezen dat mensen net dat nummer eruit lichten omdat ze het zo goed vinden. Dus we moeten erin blijven geloven. Het staat ook op de plaat, uiteindelijk. Het paste beter bij deze nummers dan andere dingen die we nog hadden liggen en het was meer af dan veel andere demo’s. We vinden het niet afgrijselijk hé, maar het zal wel altijd als eerste sneuvelen.

In 2018 hebben jullie mee gedaan aan Humo’s Rock Rally. Het juryrapport sprak toen van “Vrijblijvende achtergrondmuziek.” Vind je zoiets hard om te lezen?

Muriel: Ik vond dat niet zo erg eigenlijk.

Jo: Heel eerlijk: ik vond dat wel erg. Vooral dat woordje “vrijblijvend”. We doen zoveel moeite, zowel muzikaal als thematisch, om het alles behalve dat te maken. “Achtergrondmuziek”, daar kon ik nog inkomen omdat het soms heel zacht is. Maar “vrijblijvend” vond ik moeilijk.

Muriel: Het is Humo, die hebben de reputatie en de traditie om scherp uit de hoek te komen van tijd tot tijd en we stonden ook tussen allemaal rockbands.

Jo: Het heeft ons nooit ontmoedigd en dat vind ik belangrijk. We zijn in onszelf blijven geloven en we zijn ons ding blijven doen.

Enveloppes schrijven

De plaat is nu uitgebracht in eigen beheer. Is dat een voor- of een nadeel?

Muriel: We hebben alles in onze eigen handen, we moeten geen rechten afstaan. Da’s wel fijn. Maar het brengt ook een pak werk met zich mee, natuurlijk.

Jo: Zelf bijhouden hoeveel platen je al verkocht hebt en hoeveel voorraad je nog hebt. Zelf je plaat aan de man brengen in de lokale platenwinkels. Maar dat vind ik ook wel leuk om te doen.

Muriel: (glunderend) Ik vind het kei leuk om handgeschreven enveloppen te maken voor wie onze plaat gekocht heeft en om onze plaat dan op te sturen. Echt top! Wie een plaat koopt krijgt een enveloppe van mij.

Jo: We hebben wel niet echt een verwachting rond de verkoop. Zolang de reacties van de mensen die onze plaat hebben kunnen horen maar goed zijn. Dat vind ik belangrijker dan hoeveel stuks we verkopen, in dat opzicht ben ik niet echt een geboren handelaar. (lacht)

Muriel: Als we de kosten die we gedaan hebben kunnen terugverdienen en veel kunnen spelen, dan zijn we tevreden. Op optredens verkopen we ook altijd wat platen. Laat ons maar gestaag groeien.

Het is ook gewoon moeilijk hé, om op te vallen tussen al dat aanbod. Wat is jullie unique selling proposition?

Muriel: We hebben gewoon écht een goeie plaat gemaakt. Ik ben ook trots op hoe ze eruit ziet. Ze is ook echt mooi.

Jo: Ik denk dat we steeds beter bezig zijn, stap voor stap. Ik geloof ook wel in het natuurlijk verloop van een groep. Ik geloof heel erg in op het juiste moment met de juiste mensen in aanraking komen.

Kijk naar Whispering Sons, bijvoorbeeld. In eerste instantie zijn ze veel in het buitenland gaan spelen omdat België niet echt mee was en kijk nu. En ze zijn ook gewoon blijven doen wat ze al deden. Niets veranderd. Kijk naar The National die pas bij hun derde plaat wat aanhang kregen en er vijf hebben moeten maken voor ze echt doorbraken. En ons eigen plezier blijft het allerbelangrijkste en dat zit goed.

Low Land Home speelt volgende week op 30/3 in de 4AD in Diksmuide samen met Isbells en op 31/3 in La Machine in Brussel (gratis concert). ‘Out Of My Mind’ bestellen kan hier. Je krijgt er een handgeschreven enveloppe van Muriel bij.

Gesponsorde artikelen