We hebben Peter Doherty al strakke concerten zien spelen én hele slechte, in Trix zwalpte hij wat tussen die twee in

We hebben Peter Doherty al strakke concerten zien spelen én hele slechte, in Trix zwalpte hij wat tussen die twee in

Stiekem wil ieder van ons toch een beetje meer Peter Doherty zijn. Toegegeven, hij heeft zijn problemen met verslavingen gehad, maar tegenwoordig lijkt hij aan de beterhand te zijn en lijkt hij zich vooral te amuseren. En wat nooit zal veranderen: Peter Doherty doet enkel datgene waar hij zin in heeft. Dat was in Trix niet anders.

Tegenwoordig lijkt hij vooral dierenliefhebber. Begin mei werd Peter nog opgenomen in het ziekenhuis met een geïnfecteerde wonde die hij te danken had aan een egel. Die probeerde hij te bevrijden uit de kaken van één van zijn honden. De honden in kwestie waren er trouwens bij en mochten vrij rondlopen. Tijdens voorprogramma Echo Beatty kwam er eentje piepen op het podium.

Tegenwoordig is Peter Doherty de hort op met zijn band The Puta Madres. Die bestaat sinds 2016, maar heeft pas recent hun eerste album uitgebracht. Peter speelde er al mee samen in de week van de heropening van de Bataclan in Parijs na de terroristische aanslagen aldaar en ging er daarna al mee op enkele tourneetjes.

Onvoorspelbaarheid

Deze week was hij dus gestrand in Antwerpen en het moet gezegd worden dat hij er deftig uitzag: hij had zelfs boven zijn vertrouwde matrozenoutfit een blazer aangetrokken. Het was toetseniste Katia De Vidas die als eerste het podium opkwam in haar maagdelijk witte jurkje en de tonen van Travelling Tinker inzette. Ze bleef die herhalen, keek tot twee maal achterom om te kijken waar haar gevolg bleef. Na twee minuten hetzelfde deuntje te hebben gehoord kwam Peter dan toch de coulissen uit en gordde zijn gitaar om.

Getty Images

Die opener was best een rommelige song waarvan de structuur menigmaal werd omgegooid, maar zo staat ie ook op plaat dus we moeten ’t er mee doen. Bij All At Sea werd er al meegezongen en voor Narcissistic Teen Makes First XI zette hij zijn gitaar aan de kant en nam hij zijn mondharmonica ter hand, wat een aardig deuntje opleverde.

Doherty is een straf songschrijver, daar mag ondertussen geen discussie meer over bestaan. I Don’t Love Anyone (But You’re Not Just Anyone) is één van de meer charmante liefdesliedjes van de laatste jaren en Last Of The English Roses werd een meezinger. Na dat nummer kwam zijn onvoorspelbaarheid boven: na amper negen songs gooide hij zijn gitaar neer en hield hij het voor bekeken. Behoorlijk verrast begon het geroezemoes, het gespeculeer in het publiek of hij nog zou terugkeren of niet.

Charmante nonchalance

Het duurde en het bleef duren. Uiteindelijk, na zes minuten, keerde hij wonderwel terug. Zonder blazer. Of hij dringend naar het toilet moest, zijn husky’s eens wilde gaan knuffelen of iets totaal anders is gaan doen: we zullen het nooit weten, maar die zes minuten hadden we graag een vlieg willen zijn.

Uiteindelijk keerde hij dan toch terug, op zijn eentje, om op akoestische gitaar een nijdige versie van What A Waster te spelen, de meest strakke song van de avond. Daarna keerde ook The Puta Madres terug voor een cover van Signed D.C. van Love, een bijna poëtische song over eenzaamheid en verslaving waarin hij ook zijn mondharmonica nog eens kon bovenhalen, en zodoende Peter op het lijf geschreven. Mooi.

Met The Steam volgde nog een bluesachtige song over “a green-eyed girl” die een vergiftigde liefde zou zijn en om af te sluiten speelde de groep nog de meer ingetogen songs van de plaat, Someone Else To Be en Paradise Under Your Nose, waarin hij zingt over tweede kansen en over het waarderen van wat je hebt. De bissen waren beter dan al wat voorheen kwam.

Ondertussen was het halfelf – curfew – maar alles leek erop dat Peter nog een keer zou terugkeren. De lichten gingen niet meteen aan, er werd een microfoonstandaard klaargezet, roadies kronkelden over het podium. Maar dan floepten toch de lichten aan en daar bleef het bij. Vreemde eindes: het werd een thema deze avond.

We hebben Peter Doherty al strakke concerten zien spelen, we hebben er al slechte gezien. In Trix zwalpte hij wat tussen de twee in. Het was nonchalant en slordig, maar het was een charmante nonchalance. Peter is één van die mensen waarmee je in het middelbaar in de klas hebt gezeten, waarbij je geen idee hebt wat er van hen moet worden, maar tegelijkertijd wel weet dat ze wel op hun pootjes zullen landen. Peter heeft er al een turbulent parcours op zitten en dat op die pootjes landen heeft vaak aan een zijden draadje gehangen, maar het ziet er naar uit dat ook hij nu ongeveer zijn plekje gevonden heeft.

Getty Images

Gesponsorde artikelen