We heffen het glas op de VS, een ´more perfect union´

We heffen het glas op de VS, een ´more perfect union´

Supreme court verbaast vriend en vijand met een progressieve stap vooruit. Het is een simpel feit dat een liefdesrelatie tussen twee mannen of twee vrouwen de normaalste zaak van de wereld is. De moeizame weg naar acceptatie van die realiteit werd vrijgemaakt door soaps. Die hangseries op de treurbuis zijn uiteindelijk dus toch nog goed voor iets anders dan guilty pleasure.

De volgende stap werd gezet in 2000 door Nederland, zelfverklaard gidsland. Al snel volgden andere West-Europese landen als België, waar het homohuwelijk in 2003 volwaardig legaal werd. En raar maar waar, die landen ontaardden daarna NIET in de voorspelde poel van verderf. Mensen van hetzelfde geslacht trouwen, zijn al dan niet gelukkig met die beslissing, maken er het beste van, en als het niet lukt gaan ze weer uit elkaar.

Winner takes it all

In de Verenigde Staten ligt de kwestie erg gevoelig. Dat is in niet onbelangrijke mate te wijten aan het onvoorstelbaar nipt electoraal verschil tussen de twee partijen, de Republikeinen en de Democraten. Bijna elke nationale verkiezing eindigt in fotofinish en de overwinnaar krijgt de volledige buit. Typisch Amerikaans: winner takes it all.

Tegenstanders van het homohuwelijk kan je gemakkelijk motiveren om te gaan stemmen. Het is een emotionele zaak voor de homohaters. Voor de meeste voorstanders is het een ver van hun bed show, ze liggen er niet van wakker wat een ander doet in zijn privé-leven. Slimme marketeers plaatsten daarom referenda over het homohuwelijk op de stembrief, en garandeerden zo een grotere conservatieve opkomst bij de verkiezing. Nu ze er toch waren stemden die conservatieven ook voor hun presidentskandidaat of de republikeinse kandidaten voor het congres, vandaar.

Verandering is niet tegen te houden

Maar verandering is niet tegen te houden. Massachusetts stak in 2004 als eerste een teen in het koude water. In 2008 volgde, hoe kan het anders, California. Eind 2010 hadden al zeven staten hun nek uitgestoken en in 2011 volgde New York. Het homohuwelijk bleef een marginale aangelegenheid, en allerlei organisaties ijverden om de gesloten huwelijken niet te erkennen en er een constitutioneel verbod op toe te laten. Maar de tegenstanders verloren iedere dag meer terrein. In 2013 brak de dam, en tot deze week was het homohuwelijk inmiddels al in 37 van de 50 staten mogelijk.

Het debat was beslecht

Maar de vraag over de legaliteit van de huwelijken sleepte aan. Wat bijvoorbeeld als iemand in de ene staat wettig getrouwd is en vervolgens verhuist naar een staat waar zijn huwelijk onwettig is? Maar voor de publieke opinie was het debat beslecht. Het aantal voorstanders van het homohuwelijk is in tien jaar verdubbeld tot meer dan 60 procent van de bevolking. De tegenstand is geslonken van een stevige meerderheid naar 30 procent.

Finaal naar de geschiedenisboeken

Laatste redmiddel voor de conservatieven was het doorgaans reactionair gestemde Supreme Court. En net dat bolwerk van behoudsgezindheid besliste deze week met vijf rechters tegen vier in de zaak Doma vs. Obergefell dat voor de grondwet alle huwelijken gelijk zijn, en dat de staten dus geen homohuwelijk ongeldig kunnen verklaren. Rechter Scalia schreef een zure dissenting opinion waarin hij de mening van de meerderheid van het Hof, waarvan hij deel uit maakt, beschimpt. Maar het mag niet meer baten. De VS heeft op 26 juni 2015 een hardnekkige discriminatie finaal naar de geschiedenisboeken verwezen.

Ironie

Niet iedereen juicht mee met de gelukkigen die op de trappen van het gerechtsgebouw de regenboogvlag zwaaiden. De ironie is soms niet uit de lucht. Presidentskandidaat Donald Trump verklaart zich grote voorstander van het traditionele huwelijk, maar zegt er niet bij dat hij zelf al drie keer getrouwd is. Zo dicht bij het traditionele ideaal zit hij dus ook eigenlijk niet.

Een andere Republikeinse presidentskandidaat, de gouverneur van Louisiana noemde de beslissing van het Supreme Court “the worst day in American history“. De hoofdstad van Louisiana is volgens hem nochtans “the big easy New Orleans, waar ze er ook wel pap van lusten in Bourbon Street. Maar vergeet dus 9/11, vergeet Pearl Harbour, vergeet de bloedige broederstrijd van de secessie-oorlog. Dat sommige Amerikanen liever een lief van dezelfde kunnen beminnen, tot daar aan toe, maar dat een paar de lijn doortrekt en ook in het huwelijksbootje stapt … dat is pas een ramp. De ergste ramp in de geschiedenis voor Jindall.”

Heffen het glas

Wie het met hem eens is mag knarsetanden en zinnen op wraak, alle anderen heffen het glas op de US als een ‘more perfect union‘.

Gesponsorde artikelen