We kunnen niet allemaal Bjorn Soenens heten

We kunnen niet allemaal Bjorn Soenens heten

In zijn “analyse” op deredactie.be liet “Amerika-kenner” Bjorn Soenens zijn licht schijnen over waarom miljoenen Amerikanen op Donald Trump stemmen. Ik heb geenszins de ambitie om het fenomeen Trump exhaustief te verklaren, noch om zijn kandidatuur op welke wijze dan ook te beoordelen. Het is echter iets te eenvoudig om zijn kiezers weg te zetten als bange, racistische blanken. In 3 datasets een andere kijk op de Amerikaanse kiezer.

US Labor Force Participation Rate

Sinds 2000 daalt het aantal Amerikanen dat toegang vindt tot de arbeidsmarkt. Slechts 63% van de bevolking ouder dan 16 is nog aan het werk, of op zoek naar werk. Dat is een daling met 3% sinds de financiele crisis. De daling van de werkloosheid van 10% naar 5% sinds het aantreden van Obama zou doen vermoeden dat heel Amerika staat te springen om een volgende Democraat in het Witte Huis. Echter, van de 5% gelukkigen die op basis van het werkloosheidspercentage een job gevonden lijken te hebben, heeft 60% de arbeidsmarkt gewoon verlaten.

US Real Median Household Income

Een mediaan Amerikaans gezin heeft nog steeds een lagere koopkracht dan bij de eeuwwisseling. Toegegeven, in de tweede termijn van Obama is er sprake van een herstel, maar dan nog blijft het een pijnlijke vaststelling die het anti-establishmentgevoel bij de Amerikaan kan verklaren. 50% van de Amerikanen heeft wacht al 16 jaar op herstel. Het BBP per capita is in diezelfde periode wel met meer dan 10% gestegen…

Economische groei: cui bono?

De twee vorige evoluties spelen zich af tegen de achtergrond van een kunstmatige verrijking aan de top van de maatschappij. De FED probeert al sinds 2008 met een expansief monetair beleid de economie stootkracht te geven. Bovenstaande grafiek toont aan waar die vers gedrukte weelde eindigt. Sinds de financiele crisis beweegt de marktwaarde van Amerikaanse bedrijven (de beurs zeg maar) zich op het ritme van de geldhoeveelheid. Wat de FED bijdrukt, eindigt bij de aandeelhouder.

Conclusie

De maatschappelijke spanningen die in Amerika spelen zijn ons meer dan bekend. Ook bij ons is er veel te doen om “rechtvaardige fiscaliteit”, om een “eerlijke verdeling van lusten en lasten”. Ook bij ons verliezen steeds meer mensen het geloof in hun toekomst op de arbeidsmarkt. Ook hier neemt de ergernis toe.

Anders dan hier vertaalt dit zich in Amerika echt in de cijfers. Wat doet vermoeden dat de situatie van Joe Sixpack wellicht exponentieel erger is dan die van de Belgische vakbondsmilitant. Dat verklaart waarom het zich ook exponentieel vertaalt in het stemgedrag.

Onze laagdunkende meewarigheid over de bange, racistische blanke Amerikaan die voor een volslagen gek gaat stemmen is dan ook misplaatst. Dat onze openbare omroep haar rol niet speelt om begrip te creeren waar misplaatst onbegrip heerst betreurenswaardig. Dat Bjorn Soenens een analyse opbouwt die een superieur buikgevoel ondersteunt zielig.

Gesponsorde artikelen