We mochten niet praten over Praag met Lamb of God … en deden het toch

We mochten niet praten over Praag met Lamb of God … en deden het toch

Breaking news zijn als metalband: het overkwam Lamb Of God. Op 27 juni 2012 werd zanger Randy Blythe bij aankomst in de Tsjechische hoofdstad Praag aangehouden. Beschuldiging: doodslag.  Zaterdag was Lamb of God in ons land voor een optreden in de AB. We werden met aandrang gevraagd om het niet over “The Prague Situation” te hebben toen we de band ontmoetten. Moeilijk. Zeker als er over een paar weken de documentaire ‘As The Palaces Burn’ uitkomt, met als rode draad de fameuze The Prague Situation. Iets dat bassist en bandlid sinds dag één John Campbell begrijpt wanneer hij ’s namiddags met monkey contributor Stef Maes aan tafel schuift.

Een korte schets van wat vooraf ging. Lamb Of God zit bijna aan het einde van z’n Europese tour in 2012 wanneer de band afreist naar Praag. Bij aankomst op de luchthaven wordt, tot ieders verbazing, zanger Randy Blythe onmiddellijk gearresteerd. Niet omdat hij dronken amok heeft op het vliegtuig of openstaande verkeersboetes had. Nee, de aanklacht luidt: doodslag.

De feiten stammen uit 2010. Lambs vorige show in de Tsjechische hoofdstad heeft, zonder dat de artiest of management er weet van hadden, blijkbaar een heel tragisch vervolg gekend. Tijdens de Lamb Of God-set springen meerdere fans op de bühne om dan met veel schwung te stage diven en zo weer in de uitzinnige menigte op te gaan. De muzikanten tolereren dat, maar als iemand net dat tikkeltje te lang blijft staan, wordt die al eens amicaal en met een kleine armbeweging op weg geholpen.

Het overkomt de 19-jarige Daniel Nosek. Wanneer die wordt ‘gelanceerd’ door een armzwaai van Randy Blythe, komt de jongeman ongelukkig neer op de harde betonnen vloer van de concertzaal. Daniel staat op. Niets aan de hand. Na de show blijkt het echter niet goed te gaan met Daniel. Hij wordt opgenomen in het ziekenhuis, glijdt in coma en overlijdt twee weken later. 

Pas op 27 juni 2012, wanneer Lamb Of God voor een nieuwe show in Praag arriveert en hun zanger in de boeien wordt geslagen, vernemen de groepsleden van Lamb of God dat.  Er hangt Blythe een celstraf van 5 tot 10 jaar boven het hoofd. De beelden van Randy in het gerechtshof op de beklaagdenbank halen het Campbell:wereldnieuws. Uiteindelijk zal hij na een soap die 37 dagen aansleept vrij worden gelaten op borg. De zanger schreeuwt zijn onschuld uit. Bij zijn vertrek naar de VS, laat hij wel onmiddellijk verstaan dat hij zal terugkeren voor het proces. 

Iets wat hij in maart 2013 ook daadwerkelijk doet. Na een slopend proces wordt Blythe uiteindelijk vrij gesproken. Maar Randy is diep getekend. Hij staat er op de ouders van de overleden jongen te ontmoeten. Een gebeurtenis waarover hij later in tranen zal getuigen. 

Voor heel The Prague Situation losbarstte, was er binnen het Lamb Of God-kamp het idee gegroeid een documentaire te maken waarin hun fans zouden worden geportretteerd. Sommige Lamb-fans zijn heel fanatiek en reizen ferme afstanden om een show bij te wonen. Vooral in Azië en Zuid-Amerika. Toen de band in 2012 in Praag was het filmen van de docu volop bezig. Het maakt van As The Palaces Burn ook een heel apart document. Vanaf februari zal de docufilm in de bioscoop te zien zijn. 

John Campbell: “Als er van in het begin één ding duidelijk was, dan was het wel dat de film niet over ons zou gaan. De fans moesten op de eerste plaats komen. Het was de bedoeling om hun verhaal te tonen. En toen brak de hel los. De regisseur, Don Argott, is een echte filmmaker. Hij heeft onder meer de films End Of Days en School Of Rock gemaakt. Don liet ons verstaan dat hij dit niet kon laten liggen.”

“Er is ook echt vastgelegd wat er op dat moment gebeurde. Niets werd gemanipuleerd. ’t Is ook niet zo dat we er een slaatje uit willen slaan. We hadden van in het begin de intentie om het in cinemazalen uit te brengen. Alleen hangt er nu een pak meer drama rond. Bottomline: voor ons is dit de ultieme manier om te laten zien hoe alles werkelijk is gegaan.”

Ik blijf mij er over verbazen dat er fans zijn die een arm en een been over hebben om jullie te zien. Is dat niet een beetje angstaanjagend?

John Campbell: “Om eerlijk te zijn, neen. Je hoort vaak artiesten zeggen dat op tour gaan vooral neerkomt op veel wachten. Dat klopt. Een concert op zich neemt amper twee uur van een dag in beslag. Ik kijk er altijd naar uit om onze fans te ontmoeten. Met hen te praten. Je krijgt de gekste verhalen te horen. Dat is voor mij een ongelooflijke ervaring.”

“De uitzinnige menigte voor het podium pept me op en dat fascineert me. Ik wil weten wat er in hen omgaat en dat kan alleen door met hen te communiceren. Heerlijk is dat, en dat wilden we ook in de film duidelijk maken.”

“Ik begrijp de fans wel. Ik heb zelf in mijn jeugdjaren hele rare dingen gedaan. Zo stopte ik bijvoorbeeld met mijn studies om in deze band te spelen. Mensen verklaarden me gek. Misschien ben ik dat ook wel.”

Is de release van de documentaire ook een manier om onder het hele Praag-hoofdstuk een streep te trekken?

John Campbell: “Allicht wel, maar bewust is dat niet. Ik kijk veel meer uit naar het einde van deze tour. Dat zal een hoofdstuk afsluiten van ruim twee jaar waarin de meest ongelooflijke dingen zijn gebeurd met ons. Zowel op muzikaal als menselijk vlak. Dit is meer dan een levensles geweest voor iedereen van ons.”

Een pakkend moment in de film is wanneer jullie management in de trailer alle hens aan dek roept om Randy’s probleem op te lossen. 

John Campbell: “We hebben het geluk gehad om pas op iets latere leeftijd echt succes te kennen. Tegen de tijd dat het duidelijk werd dat een goed en deftig management voor ons een must werd, hadden we al maturiteit genoeg om er voor te zorgen dat we met betrouwbare mensen in zee konden gaan. Het is een heel ander verhaal wanneer je met een 18-jarige zit die met geniale muzikale ideeën op de proppen komt en tegelijk altijd al gedroomd heeft van exuberante feestjes, geile meiden en coke snuiven. Dan ben je een vogel voor de kat als je een gehaaide manager tegenkomt.”

Je bent ook een gelukkig getrouwde man, met twee jonge kinderen. Twee jaar lang de hort op gaan om een plaat te promoten over heel de wereld kan dan best zwaar beginnen wegen, niet?

John Campbell: “Dat valt allemaal nogal mee. We zijn op het punt beland dat, nu meerdere bandleden kinderen hebben, de zaken zo worden gepland dat er genoeg tijd is voor de familie, weg van Lamb Of God. Dat is niet iedereen gegeven. Hiervoor hebben we gewerkt. Mijn bengels zijn nu 2 en 5 jaar oud. Ze doen je beseffen waarvoor je leeft. Je wilt hen zien opgroeien. Ik ben nu ook gestopt met drinken en zwaar feesten. Had ik een probleem? Niet echt. Maar het heeft niets dan voordelen merk ik. Tijdens een tour ben ik nu fris. Ik hou nog steeds van lol trappen. Maar drank hoeft er niet meer bij voor mij. En weet je wat het coolste van al is? Ik slaap als een roos. Ik kom uitgerust weer thuis en daar kan ik mijn energie goed gebruiken.”

Dan Lilker, bassist bij Brutal Truth wordt dit jaar 50 en vindt dat het genoeg geweest is. Hij zal enkel nog voor de lol zo nu en dan een show spelen dicht bij huis.

Je bent nog maar 41, John, maar zou je het ook ooit overwegen om op die manier een streep te trekken onder je actieve carrière als muzikant?

John Campbell: “Ik hoop dat ik ooit ook die luxe heb om dat te doen. Ik ben daar ook al een beetje mee bezig want, je moet vooruit durven kijken in het leven. Thuis zitten en niets doen is zeker geen optie. Samen met een vriend ben ik een bedrijfje gestart dat zich onder meer specialiseert in powder coating, een speciale techniek om moto’s en auto’s van een speciale lik verf, op basis van poeder, te voorzien. Kijk, ik werk al jaren met plezier aan moto’s en auto’s. Prutsen en knutselen is gewoon het liefste wat ik doe. Van nul beginnen, een auto opbouwen en dan via powder coating voorzien van een fijne nieuwe look. Er is daar een markt voor. Dus wil ik die kans grijpen. Het is eigenlijk een hobby die nu uit de hand loopt.”

Speelt in die branche je bekendheid een rol?

John Campbell: “Zeker niet. Het is zo relatief. Over straat lopen of in de supermarkt winkelen en herkend worden, daar hebben wij een term voor: rockognised. Als ik per maand twee keer gerockognised wordt, dan is dat veel. En als dat gebeurt, dan zijn de mensen vriendelijk. Het is zo relatief wat ik doe. Ik zit maar in een heavymetalband.”

Eentje met vier Grammy-nominaties.

John Campbell: “Bij mijn vrienden die ik toen meenam naar de Grammy’s ben ik een held. En mijn vrouw, die naast Jay Z kon staan … daar heb ik mee gescoord. En er hangt een gratis feestje aan vast. Leuk, maar zoveel stelt het allemaal niet voor.”

Gesponsorde artikelen