We mogen ‘vieren’: één vol jaar geen staking bij NMBS, historisch is dat

We mogen ‘vieren’: één vol jaar geen staking bij NMBS, historisch is dat

Niet één keer is er het afgelopen jaar gestaakt bij de NMBS. Woorden als ‘historisch’ en ‘uniek’ vallen, want dit is echt al lang niet meer gebeurd. Vijftig jaar lang regende het stakingen, tussen 2010 en 2016 waren er gemiddeld 18,5 stakingen per jaar. Maar na de golf van protest tegen de regering Michel is het nu rustig. Stakingsmoeheid, of ook meer luisterbereidheid? Hoe dan ook: een pluim voor François Bellot (MR), de nieuwe minister van Mobiliteit.

Volgens betrokkenen is het meer dan 50 jaar geleden, dat het eens een jaar lang rustig was bij het spoor. Geen stakingen, geen wilde acties die de boel lam leggen. “Een jaar zonder stakingen vinden we niet meer terug in onze archieven. Dit is dus de prehistorie”, zo zegt voormalige vakbondsmand en spoorbaas Michel Bovy in De Standaard.

Het contrast met een jaar geleden is gigantisch. Toen teisterde de ene staking na de andere de NMBS. Daarbij veel acties van de kleinere fanatieke bond van treinbestuurders, maar ook acties van de sterke socialistische vakbond. Zeker in Wallonië lag het spoor om de haverklap stil. Een steeds intensiever tempo, van wat jarenlang de gewoonte was: af en toe moest de reiziger een staking slikken.

Waarom rust? Wel, er gebeurt niet veel…

Nu is er plots rust. Al een jaar lang. Daarbij spelen verschillende zaken. Er kwam een nieuwe minister, François Bellot (MR), die zeker geen agressieve houding aannam ten opzicht van de vakbonden. Hij kent ook z’n dossiers goed, en vooral: hij kondigde nog geen enkele zware maatregel aan.

Hetzelfde geldt voor de top van het spoor: na Jo Cornu, de soms wat botte CEO die allerlei hervormingen doorvoerde, kwam Sophie Dutordoir. Maar ook die toont weinig dadendrang, iedereen komt wat op adem. Bovendien had Cornu laten voelen dat de tijd van ongestraft wilde stakingen doorvoeren gedaan is: boetes voor wie het spoor onaangekondigd plat gooit.

Daar komt bij dat de vakbonden nu zeggen dat ze het gevoel hebben “dat er geluisterd wordt”, en dat er “respect is”. Maar de vraag is hoe lang die vrede blijft duren. Want François Bellot heeft maar twee grote dossiers: dat van de vluchten en dat van de trein. En in dat eerste dossier, de vluchtroutes boven Brussel, heeft hij alle belang om zo weinig mogelijk te doen. Dus blijft enkel de NMBS over: die moet verder hervormd worden.

Bovendien komt het dossier van de minimumdienstverlening eraan: de verplichting om ook tijdens stakingen een service te blijven voorzien. Het valt maar te bezien of de vakbonden dat zonder slag of stoot laten passeren. De kans dat de “uitzonderlijke periode” blijft duren, is dus bijzonder klein.

Gesponsorde artikelen