Welke failed state?

Welke failed state?

De laatste weken wordt in onze media nog over weinig anders gepraat. Elk politiek duidingsprogramma acht het nodig een gesprek te voeren over het al dan niet falen van onze staat. De conclusie van die gesprekken is echter steeds dezelfde. Neen we zijn geen failed state, neen we waren geen failed state en neen we zullen wellicht nooit een failed state zijn. Omdat de vraag toch steeds blijft opduiken zetten we misschien best een aantal zaken op een rijtje.

Ten eerste, wat is een failed state? Een gefaalde staat heeft niet langer een geweldmonopolie, wat wil zeggen dat geweld wijdverspreid, ongecontroleerd en niet gesanctioneerd plaatsvindt. In een gefaalde staat is corruptie, criminaliteit en gebrekkige rechtspraak alomtegenwoordig. In een gefaalde staat is er constante druk op het beleid vanuit het leger.

Als we deze kenmerken naast elkaar zetten komen we al snel tot het besluit dat België zelfs niet een beetje aanleunt bij een failed state. De staat heeft wel nog een geweldsmonopolie en we staan op de 15e plaats van minst corrupte landen. Onze rechtspraak mag dan tal van gebreken hebben, we kunnen er nog steeds op rekenen dat een misdaad bestraft wordt en van druk vanuit het leger is al helemaal geen sprake, eerder omgekeerd.

België is dus geen gefaalde staat. Wie nog niet overtuigd is kan best eens de vergelijking maken met Somalië. Somalië is het meest corrupte land ter wereld. Honger en ziekte zijn er eerder de regel dan de uitzondering. Verschillende gebieden in Somalië kennen al lang geen gezag meer van de centrale regering en geweld en terreur scheuren het land verder uiteen. Somalië is een gefaalde staat.

België kent een uitstekend functionerende democratie. Ons onderwijs behoort tot de besten der aarde. We slaagden er in zes ingrijpende staatshervormingen door te voeren zonder geweld te gebruiken. We hebben een sociale zekerheid die voorlopig uitstekend werkt. Ons land reageert met grote eenheid, samenhorigheid en trots op wat de zwaarste aanslag in ons land sinds ’45 werd. We werden tiende op het Eurovisiesongfestival en de rode duivels gaan naar het EK. Toegegeven, die laatste twee zijn bijzaken, maar dat er überhaupt plaats is voor bijzaken betekent al erg veel.

Waarom blijven we die term dan in de mond nemen? Er zijn inderdaad een aantal dingen die grondig mislopen in dit land. Belgen krijgen het gevoel dat treinen vaker niet dan wel rijden. Cipiers laten het wekenlang afweten. De begroting staat niet op orde. Milieubeleid is een flop en ga zo maar door. Heel wat van deze zaken zijn rechtstreeks of onrechtstreeks het gevolg van een besparings- en verrottingspolitiek. Er wordt al jaren alleen maar bespaard op justitie en op openbaar vervoer. Milieu krijgt enkel een stem als het niet in de weg staat van de grote bedrijven. Willen we de echte problemen zoals hierboven aangegeven aanpakken, dan stoppen we best nu met het palaveren over een al dan niet gefaalde staat.

Het is dus hoogtijd voor heel wat journalisten, politieke analisten en andere ‘grote denkers’ met een mening om de term failed state samen met de steekvlamjournalistiek te begraven. We kunnen misschien in een beweging ook stof voor discussie die wel interessant is uit de vergeetput halen.

Dank bij voorbaat.

Gesponsorde artikelen