Willem en Jay van blackwave. hebben hun debuutplaat ‘Are We Still Dreaming?’ uit en die staat vol hits én potentiële hits

Blackwave
Blackwave

‘Are We Still Dreaming?’, zo heet de debuutplaat van blackwave. Willem Ardui en Jean Atohoun (maar iedereen zegt Jay) hebben er lang aan gewerkt en dus heeft de plaat iets langer op zich laten wachten dan oorspronkelijk gepland. Maar ze is er nu en ze is goed, dus een kniesoor die daar nog over klaagt.

De ochtend van het interview rollen Willem en Jay een heus arcade blackwave.-videospel de kantoren van de platenfirma binnen. Eén van de vijf die er gemaakt zijn. Een extraatje op de albumrelease in Antwerpen. Ook hun plaat start game-gerelateerd met de zes seconden durende track [Press Start] waarin we het geluidje herkennen dat je vroeger kreeg wanneer je je GameBoy aanzette voor vers spelplezier.

Willem Ardui: (lacht) Dan zijn we in ons opzet geslaagd, want het is niet het echte geluidje van Nintendo omdat je dat niet zomaar mag gebruiken en ook niet zomaar kan aankopen. Dus we hebben iets proberen maken dat er heel goed op lijkt. Wat dus blijkbaar gelukt is. De GameBoy is echt wel een beetje een nostalgieding. Doorheen de jaren dat we aan onze plaat hebben gewerkt, is dat ook een soort thema geworden: het gevoel van te kunnen ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Net zoals wanneer je die GameBoy aanzette vroeger.

Er zit nog wel wat nostalgie in. Toen ik Bittersweet Baby voor de eerste keer luisterde schrok ik ergens onderweg omdat de cd bleef hangen. Tot ik besefte dat er helemaal geen cd was om te blijven hangen en dat ik digitaal aan het luisteren was.

Ardui: Zalig! Ik word steeds meer een uitstervende soort, maar ik hou wel van cd’s. Sterker nog: ik hou evenveel van cd als van vinyl. Ik koop ook nog wel veel cd’s.

Jay Atohoun: Een cd is puur praktisch ook wel handiger, kan je bijvoorbeeld ook in de auto luisteren.

Ardui: Ik hou er ook nog steeds van om een plaat te luisteren van begin tot eind. Met de komst van Spotify gebeurt ook dat minder en minder.

Atohoun: Naar de huidige normen is onze plaat redelijk lang, ze overschrijdt de 50 minuten. We hebben veel geschrapt, maar we hebben de laatste tijd zodanig veel muziek gemaakt dat we ook niet konden blijven schrappen. We konden ook een album maken van anderhalf uur, dat zou ook wel een statement geweest zijn. (lacht)

Altijd streven naar beter

De populariteit van hiphop in België is lang om bij te wenen geweest. Dat de MIA voor Best Urban pas sinds 2017 wordt uitgereikt zegt op zich al wel veel: er is de laatste jaren ook veel veranderd.

Atohoun: Ik weet niet of wij de dingen mee in gang hebben gezet, die eer wil ik niet opstrijken, maar er was plots een scene die zijn weg vond naar de mainstream radiozenders en zo.

Ardui: Voor ons persoonlijk is het de laatste jaren wel snel gegaan. Maar we hebben ook gewoon heel hard gewerkt, er wilde niemand sneller gaan dan wij zelf. (lacht)

Ik heb in een aantal oude interviews gelezen dat jullie heel moeilijk tevreden kunnen zijn over jullie werk, ook niet helemaal tevreden zijn over wat er al verschenen is en zo. Zitten hier op dit moment twee tevreden heren voor mij?

Atohoun: Ik denk dat we allebei ook nog wel wat puntjes hebben op het album waarvan we vinden dat het beter kan. Maar dat heeft met onze aard te maken: we zullen altijd streven naar beter. Ik weet niet of het ooit goed genoeg zal zijn. Dat gezegd zijnde: we zijn nu wel héél tevreden.

Sony Music

Ardui: Ik zou het geen perfectionisme noemen, eerder dadendrang. Ik ben nu al aan het denken aan hoe de tweede plaat anders zou kunnen klinken dan deze. Ik heb niet het gevoel dat als ik nog een maand aan deze nummers gewerkt zou hebben dat ze dan beter geworden zouden zijn, want dan had ik er nog een maand aan gewerkt.

Op een bepaald moment werd er gepraat over een album 2018 en dat had gekund. Maar toen hadden we nog allebei het gevoel dat we beter konden. We bleven nieuwe dingen bijmaken en die bleven beter worden dan de oude dingen dus hebben we besloten om door te werken. Er zijn niet meer zo veel nummers uit die eerdere periode op het album beland.

Als jullie met de volledige band optreden zijn jullie met z’n achten. Dat is niet alleen heel cool en nog redelijk uitzonderlijk in de hiphopscene, dat is ook heel duur.

Atohoun: (lacht) Ja…

Ardui: Het is niet de gemakkelijkste weg, maar ik ben er heel erg van overtuigd: hadden we hier niet voor gekozen dan hadden we nu niet gestaan waar we staan. Puur door dat live aspect hing er al enige buzz rond ons nog voor we een nummer uit hadden. De media focusten er ook op en festivals die een hiphop-act zochten vonden het interessant om ons te boeken. Het is duur, maar het heeft ons wel veel gebracht ook.

Atohoun: Het is ook een heel bewuste keuze geweest om het zo te doen. Het gevoel is anders, er is meer spelplezier én ruimte voor improvisatie. Met een dj is dat toch allemaal wat minder aanwezig.

De jonge broer

Hoe is de hiphop destijds op jullie pad gekomen?

Atohoun: Op internaat hing ik rond met oudere vrienden, mensen uit het zesde middelbaar, en die luisterden naar N.W.A. Dat was mijn start. Zij blijven wel mijn grootste idolen. Daardoor ben ik m’n eerste teksten beginnen schrijven.

Ardui: N.W.A. was overigens al heel oud toen jij in de lagere school zat, dat is al uitzonderlijk. Nu is er trouwens op de radio, naar mijn gevoel, nog heel erg een onderscheid tussen commerciële hiphop en andere. Je hoort wel hiphop op de radio, maar het zijn wel vaak dezelfde paar nummers van dezelfde paar artiesten. Je gaat niet zo snel een nieuwe opkomende rapper uit de scene in Atlanta horen, bijvoorbeeld.

Wat ik zo leuk vind aan blackwave. is de diversiteit in jullie muziek. Het doet me wat denken aan Anderson .Paak die de ene keer echte hiphop brengt en meteen daarna klinkt als Stevie Wonder of Prince.

Atohoun: We houden het graag breed, inderdaad. En ‘Malibu’ was geen bewuste invloed, maar wel zeker een onbewuste.

Ardui: De manier waarop we deze plaat hebben gemaakt was heel verspreid, op heel veel verschillende plekken. Misschien als we onze tweede plaat op een kortere tijd gaan maken en op één plek dat er nog meer van zulke invloeden naar boven gaan komen. Er ligt nog een heel terrein van soul, funk en misschien zelfs disco open dat we kunnen verkennen.

Atohoun: Zeker in de laatste weken voor de deadline zijn we nog aan het experimenteren geweest met nieuwere sounds. Iets als Realize Now bijvoorbeeld is wel iets waar we in de toekomst nog op zouden willen voortbouwen.

Jullie invloeden gaan ver hé. Een tijdje geleden heb ik een sessie gevonden die jullie speelden op Radio 1 rond Joni Mitchell. En in True Colors samplen jullie Tim van Wim De Craene.

Ardui: Klopt! Wij zijn echt de internetgeneratie. Het is een stuk makkelijker om met alle soorten muziek in aanraking te komen. Vroeger moest je ’t nog veel harder gaan zoeken in de platenwinkel. Dat maakt deze tijden zo interessant.

Bij de credits van Lowkey krijgt Remco Ardui een vermelding.

Ardui: Dat is mijn jongere broer. Hij is al heel lang met muziek bezig, heeft al viool en piano gespeeld, maar nog niet zo heel lang geleden is hij ook into hiphop geraakt en is hij ook beats beginnen maken. Lowkey is echt één van zijn eerste twintig beats of zo die hij ooit gemaakt heeft. Hij stuurde dit door en ik hoorde meteen: hier kunnen we iets mee doen voor blackwave.

Rode Neuzen Dag

Jullie zijn ook één van de acts op Rode Neuzendag in het Sportpaleis op 29 november. Dit jaar wordt er ingezet op sociaal, mentaal én fysiek welbevinden van jongeren en wordt er vooral ingezet op scholen. Uit onderzoek blijkt dat 1 op de 2 jongeren (48%) heeft het gevoel dat ze te veel onder druk staan om het goed te doen op school. Fysiek gezien voelt één derde van de jongeren (34%) zich ongemakkelijk over zijn uiterlijk op school, bij meisjes stijgt dat naar 43%. 3 op de 10 jongeren (30%) is wel bang om er niet bij te horen op school. Zijn dat cijfers en thema’s waar jullie je in herkennen?

Atohoun: Ik denk dat het net het voordeel van dit brede thema is dat iedereen zich er wel in kan herkennen. Iedere leerling ervaart op een bepaald moment wel druk op school, denk ik.

Ardui: Het is goed dat erover gepraat wordt, maar het is heel moeilijk om een oplossing te bieden aan een probleem als dit. Het kan soms echt een jungle zijn, een school. En dan hebben we ’t nog niet eens over pesten. Als je ’t niet zelf hebt meegemaakt, ken je wel iemand die het moeilijk heeft gehad op school.

Atohoun: Jongeren voelen nog altijd heel erg de druk om alleen maar de beste kant van zichzelf te laten zien op sociale media. Alsof het fout is om de minder goeie ervaringen te laten zien. Ik hoop dat dat ook een barrière is die wij mee kunnen helpen breken met ons album. De slechte ervaringen hebben we ook proberen te duiden in onze teksten.

Een sociaal geweten ontwaar ik ook wel bij jullie. Op deze plaat het duidelijkst in Listen To The Kids, maar eerder ook al in nummers als If of BIG Dreams.

Ardui: We willen daar niet té veel over nadenken. We volgen wat er in de wereld gebeurt, maar als we ooit een maatschappelijk getinte plaat maken, dan zal dat zijn omdat het uit onszelf komt. Het is momenteel redelijk in om maatschappijkritisch te zijn, maar wij willen ook nog een uitweg bieden.

Atohoun: Optimisme, escapisme en fun is voor ons even belangrijk.

Dit jaar hebben jullie al in Denemarken gespeeld, een uitverkochte show in Paradiso in Amsterdam, shows in Zwitserland, Frankrijk, Duitsland en Engeland. Concreet: hoe goed loopt het in het buitenland?

Atohoun: In sommige landen beter dan anderen. Nederland begint heel goed te gaan. Frankrijk is veel moeilijker, puur door de taalbarrière. Ze zijn er heel erg gericht op hun eigen Franstalige hiphop. Engeland begint ook best wel oké te gaan. De shows die we daar al hebben gespeeld komen goed over bij het publiek.

Ardui: In Duitsland zijn de streams hoog. Voorlopig focussen we in de eerste plaats op België en Nederland, maar we gaan dat zeker proberen uitbouwen.

‘Are You Still Dreaming?’ is nu uit bij Sony Music. Op 29 november speelt blackwave. op Rode Neuzen Dag. Op 3 december spelen ze in een uitverkochte AB.

Gesponsorde artikelen